Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းတုန်းသည် အလင်းတန်းကို လှန်ကာ သူကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မည်မျှ တောက်ပနေသနည်း ဆိုသည်ကို ခွဲခြားသိရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီး၊ အထူးသဖြင့် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရသည်မှာ ပိုဆိုးလေသည်။</p> <p>"နည်းနည်းလေး ပိုလင်းနေသလားလို့..."</p> <p>"ကွာခြားချက်ကို မြင်လာရတဲ့အထိ ဆက်ကြည့်နေ..."</p> <p>အစ်မဖြစ်သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်နေရာရာသို့ ဦးတည်နေကြောင်း လင်းတုန်း သိထားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အမောဖောက်သွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် အလင်းကို ဆက်လက် ထွန်းလင်းထားစေပြီး ၎င်းကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ တောက်ပမှု၏ အသေးငယ်ဆုံးသော ခြားနားချက်ကိုပင် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူ ဘာမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမက သူ့ကို ရပ်တန့်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်လို ခံစားရလဲ"</p> <p>သူမက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လုံးဝကို သာမန်ပါပဲ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ နင်က အလင်းကို ငါးဆယ့်နှစ်စက္ကန့်တောင် ထွန်းလင်းထားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နင် ဆက်ပြီးတော့တောင် လုပ်နိုင်သေးတယ်... အရင်တုန်းကဆို ဘယ်လောက်ကြာကြာ လုပ်နိုင်လဲ..."</p> <p>တောက်ပမှုနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းနှင့် ခြားနားစွာပင် ဤမေးခွန်းကိုတော့ သူ ဖြေနိုင်လေသည်။</p> <p>"အများဆုံးမှ စက္ကန့် သုံးဆယ်ပေါ့..."</p> <p>မြစ်ထဲတွင် ရေငုပ်စဉ်က လမ်းပြအလင်းရောင်အဖြစ် ဤပျဉ်ပြားကို သူ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ၎င်းကို အချိန်မည်မျှကြာအောင် လင်းနေစေနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ အတိအကျ သိထားသည်။ သို့သော် သူ မှားနေသည်မှာ သေချာပါသည်။ သူ၏ အမြုတေ ကို သူ အာရုံခံကြည့်သောအခါ၊ ပိုမို သန်မာလာသည်ဟု မခံစားရပေ။</p> <p>"မမ ရေတွက်တာ မှန်ရဲ့လား သေချာလား..."</p> <p>သူမက ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို 'ဖတ်' ခနဲ ပိတ်ချလိုက်ပြီး၊ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။</p> <p>"အသီးရဲ့ မာဒြာက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မာဒြာတွေနဲ့ အရမ်းကို ချောချောမွေ့မွေ့ ပေါင်းစပ်သွားလို့ ငါတို့ သတိမထားမိလိုက်ကြတာ... မနေ့က ငါ ကြေးအဆင့် မှာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဒီနေ့တော့ သံမဏိအဆင့် ကို စုစည်းနိုင်ဖို့ သီသီလေးပဲ လိုတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ ကွာခြားသွားသလို မခံစားရဘူး... ပြီးတော့ မနေ့ကဆိုရင်၊ နင်ဟာ ဗလာ လက်ဝါး ကို သတိမလစ်ဘဲ တစ်ခါထက်ပိုပြီး သုံးနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်း၏ အသက်ရှူနှုန်းများ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး၊ ပန်းခြံထဲရှိ ပန်းများ၏ ရနံ့သည် ရုတ်တရက် နာကျင်ရလောက်အောင်ပင် မွှေးပျံ့လာသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p>"အခုရော..."</p> <p>သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ၊ ဟန်ချက်ညီညီနှင့် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်လျက် အရိုက်ခံရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... ကဲ... တပည့်၊ ဗလာ လက်ဝါး လာစမ်း..."</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းတုန်းသည် အစစ်အမှန် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအတွက် လုပ်ဆောင်မည့်အလား ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး တင်ပါးကို လှည့်ကာ သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ ဗိုက်ဆီသို့ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မာဒြာနှင့် ထပ်တူကျစွာဖြင့်၊ ၎င်းသည် သံမဏိသံမှို တစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူမ၏ အမြုတေ ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသင့်သော်လည်း၊ ရေတစ်ခွက် ပက်လိုက်သကဲ့သို့သာ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p>"လေပြင်းတစ်ချက်လေ၊ လေနုအေး မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ကယ်လ်ဆာ က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"နောက်တစ်ခါ"</p> <p>သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေပြီး ခြေလက်များလည်း အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သတိလစ်သွားသည်အထိ သူ ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူ သတိပြန်လည်လာသောအခါ၊ ထပ်မံ ကြိုးစားပြန်လေသည်။</p> <p>...</p> <p>လေးရက်ကြာပြီးနောက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဝေ့ ကလန်၏ အထင်ရှားဆုံးသော မိသားစုများသည် အကြီးအကဲများ၏ ခန်းမဆောင်ရှေ့၌ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်သော ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကတော့ ရင်ပြင်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ၊ နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်တွင် မာဒြာများကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံနေကြသည်။ အခြားသူများအားလုံးကတော့ ပွဲကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကြလေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ချွတ်ချော်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော မိသားစုတစ်စုသည် ယနေ့တွင် မျက်နှာပျက် ကျဆင်းသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>မုံ မိသားစုက ရှင်းလင်းထားသော နေရာတစ်ခု၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ အယ်ရီ က အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ သူမက နေရာမှာတင် ခုန်ပေါက်နေပြီး၊ မမြင်ရသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား လေ့ကျင့်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုက သူမသည် သတ်ဖြတ်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။ ကက်သ် သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အနောက်တွင် လက်ပိုက်ကာ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး၊ ရှီ မိသားစုကို ရှာဖွေရန် လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည်လည်း သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ အတူတကွ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကယ်လ်ဆာ နှင့် သူ၏ ဖခင်တို့က သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာကြပြီး၊ မိခင်ကတော့ မှတ်စုများ ရေးမှတ်နေရင်း သူတို့နောက်မှ တတ်နိုင်သမျှ အမီလိုက်ပါလာလေသည်။</p> <p>ပထမ အကြီးအကဲသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ခန်းမဆောင်၏ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ နဖူးကြောများက တွန့်ချိုးနေပြီး အရည်တွန့်နေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p>"ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့အတွက် ဆက်လက် ကျင်းပခွင့် ပြုမယ်... ဒါပေမဲ့ လူငယ်တွေအပေါ် ကျရောက်တဲ့ ဒဏ်ရာတိုင်းက ငါတို့ ကလန်အပေါ် ကျရောက်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲမို့၊ နစ်နာသူတွေ အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ တခြား နည်းလမ်းများ ရှိသေးသလား ဆိုတာကို ငါ မေးရလိမ့်မယ်..."</p> <p>အယ်ရီ က အန္တရာယ်ရှိသည့် လက်သီးချက် အတွဲလိုက်ကို ထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>"တခြား နည်းလမ်း မရှိဘူး..."</p> <p>သူမက ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>ကယ်လ်ဆာနှင့် မလေ့ကျင့်ရသေးမီကဆိုလျှင်၊ လင်းတုန်းလည်း သူမနှင့် သဘောတူမိမည် ဖြစ်သည်။ အခြား ထွက်ပေါက် မရှိဟု သူ မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် 'ဗလာ လက်ဝါး' ကို လေ့ကျင့်နေစဉ်၊ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြံတစ်ခုပင်။</p> <p>သူသည် မုံ မိသားစုဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းကို ငဲ့ညှာရင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဂုဏ်သရေရှိ မုံ မိသားစု ခေါင်းဆောင်... ဒီငယ်သား မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်..."</p> <p>ကက်သ် က လင်းတုန်း၏ နှိမ့်ချသော စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခါးကို မတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို ဒီတိုက်ပွဲကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို အကြောင်းပြ၍ ပထမ အကြီးအကဲထံ အယူခံဝင်ကာ အချိန်အနည်းငယ် ပိုရအောင် အနည်းဆုံးတော့ လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအားနည်းမှုက အခွင့်အရေးကို လာပိတ်ဆို့မည်ကို သူ ခွင့်ပြုလိုက်ပါက သူ ဘာကိုမျှ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ဒီငယ်သား က အဲဒီလောက်အထိ မတောင်းဆိုရဲပါဘူး... အဲဒီအစား၊ ဒီငယ်သား က ခေါင်းဆောင်ကြီး မိသားစုထဲက တခြား အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ကို စိန်ခေါ်ချင်ပါတယ်..."</p> <p>အယ်ရီ ၏ ပါးစပ်မှာ စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ဟာသဆန်ဆန် ပွင့်ဟသွားပြီး၊ ဤကိစ္စကို ခွင့်ပြုနိုင်ပါသလားဟု မေးမြန်းသည့်အလား သူမ၏ ဖခင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကက်သ် ကမူ ထိုအကြံကို စဉ်းစားနေသည့်အလား သူ၏ မေးရိုးကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကြိမ်ဒဏ်ခံထားရသဖြင့် ယခုတိုင် သတိထား ထိုင်နေရဆဲဖြစ်သော သားဖြစ်သူ တယ်ရစ် ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလဲ"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကက်သ် က မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် တိုက်ပွဲများတွင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိသော သူ၏ သတ္တိကြောင့် ဒဏ္ဍာရီတွင်နေသည့်၊ သူ့ထက် အသက် နှစ်ဆမက ကြီးမားသော ဤလူကြီး၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် ရင်ဆိုင်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ဝေ့မုံကက်သ် ကို စိန်ခေါ်တယ်..."</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိသားစုများထံမှ အံ့သြမှင်တက်သံများ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကို သူ အနည်းငယ် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လူအုပ်ကြီးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ အခြေခံအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အတင်းအဖျင်း တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ကျားတစ်ကောင်ကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော မွေးကင်းစ ကလေးငယ် တစ်ယောက်နှင့် တူလေသည်။</p> <p>ကြေးအဆင့် ဝိညာဉ်များသည် သက်စောင့်အော်ရာများကို ချေဖျက်စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိရာ၊ ၎င်းတို့အား ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပြီး ပိုမို ထိရောက်သော မာဒြာ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိစေသည်။ သို့သော် လျင်မြန်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော အခြေခံအဆင့် ကလေးတစ်ယောက်သည် ထိုအားနည်းချက်ကို ကျော်လွှားနိုင်ပေသည်။ သံမဏိ ခန္ဓာကိုယ် ဆိုသည်မှာ အရေအတွက်အားဖြင့် များစွာ ကွာခြားလှပြီး၊ ကြေး သို့မဟုတ် ၎င်းအောက် နိမ့်ကျသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သံမဏိအဆင့် များသည် လူစွမ်းကောင်းများပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဝေ့မုံကက်သ်၏ အမူအရာမှာ တစ်ချိန်က လင်းတုန်းအပေါ် ထားရှိကောင်း ထားရှိခဲ့မည့် နည်းပါးလှသော လေးစားမှုလေးပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ရှိသော်လည်း၊ ထိုအကြံကို သူ ချက်ချင်း ပယ်ချမပစ်ခဲ့ပေ။</p> <p>"ရှင်းပြစမ်း..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save