Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>‘ဒါပဲ...’</p> <p>စီရှားက တွေးလိုက်သော်လည်း၊ သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ တွေ့ရှိချိန်မှစ၍ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် အချိန်အထိ တစ်မိနစ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အစီအရင်ကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ရင်ဆိုင်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အနောက်သို့ ပြေးပြန်ပြီး ပထမ အကြီးအကဲကို သွားပြောရမည်လား။ ပြောရလျှင် လီ အကြီးအကဲများသည် ဘာမှ မလုပ်ရသေးပေ။ သို့သော် သူမ စောင့်ကြည့်နေမည်ဆိုလျှင်၊ မကြာမီ အချိန်နှောင်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ လက်ထဲမှ ယူငင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>အစီအရင်၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်တစ်ရှိုက် အကြာမှာပင်၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များသည် ပေါက်ကွဲကာ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး၊ လောကကြီးပေါ်တွင် သူတို့ကို ရေးဆွဲထားသော မှင်ရည်များက စတင် ဆူပွက်လာသည့်အလား ရှိလေသည်။ သူတို့၏ ညည်းတွားသံများက ပိုပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစီစီမြည်ကာ အလင်းမှုန်လေးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ထိုအရာက သူ့ချည်းသက်သက်ဆိုလျှင် သိပ်ပြီး ထူးဆန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားသောအခါ၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များသည် ၎င်းတို့ကို ဖွဲ့စည်းထားသော မာဒြာများအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပျော်ဝင်သွားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို၊ ဤကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးကိုလည်း တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>ပန်းရောင်၊ အပြာရောင်နှင့် အညိုရင့်ရောင် အရောင်ကွက်များသည် ရေထဲရှိ မြွေများကဲ့သို့ အစီအရင် အတွင်းတွင် လှည့်ပတ်နေကြသည်။ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော မှင်စက်ကြီး တစ်ခုနှင့်တူသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုတည်းအဖြစ် မစုစည်းမီ၊ ၎င်းတို့သည် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်စွာ လည်ပတ်လာပြီး၊ ပိုပို၍ ကျစ်လစ်လာကြလေသည်။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ် စတင်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အကြာမှာပင်၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားလေသည်။ မှင်စက်၏ ဗဟိုချက်တွင် သေးငယ်သော အပြာရောင် မီးပွင့်လေးတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး၊ စက္ကန့်တိုင်းနှင့်အမျှ ပိုမို တောက်ပလာလေသည်။</p> <p>"အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုစဉ်ခါမှာပင် ထိုအလင်းရောင်က လူတစ်ရပ်စာ အမြင့်ရှိသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းတည်းအဖြစ် ပွင့်ထွက်လာ၏။ ၎င်းသည် တံခါးပေါက်တစ်ခု၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အလင်းတန်းလေးနှင့် တူနေ၏။ စီရှား စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင်၊ ထိုတံခါးပေါက်က ပွင့်ဟလာလေသည်။</p> <p>တည်ဆောက်မှု တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ၏ စွမ်းအင်များ ပြန့်ကျဲသွားကာ၊ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းထားသော စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်မသွားမီလေးတွင်၊ နက်ရှိုင်းပြီး အသွင်အပြင်ရှိသော အပြာရောင် အလင်းတန်း စတုဂံပုံ တစ်ခုမှလွဲ၍ သူမ ဘာကိုမျှ မမြင်လိုက်ရပေ။</p> <p>သူတို့ ကျရှုံးသွားပြီ၊ သူတို့ ကြိုးစားနေသော မည်သည့် ခေါ်ယူမှုမျိုးမဆို ပျက်စီးသေဆုံးသွားပြီဟု တစ်ခဏမျှ သူမ ယုံကြည်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင် ရှင်းလင်းသွားလေသည်။</p> <p>စက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။</p> <p>သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား အတွက်တော့ ထူးဆန်းနေလေသည်။ သူသည် အဖိုးတန် အမည်းရောင် သားမွေးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ကိရိယာမျိုးစုံ ချိတ်ဆွဲထားသော ခါးပတ်ပြားကြီး တစ်ခုကို ပတ်ထားလေသည်။ အဖြောင့်ပုံစံ ဓားသွားရှိပြီး ဓားအိမ်မပါသော ဓားတစ်လက်က ထိုခါးပတ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ နားတစ်ဖက်စီတွင် စိန်များက တလက်လက် တောက်ပနေပြီး၊ ငွေဆွဲကြိုးများက ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ စိန်များကို ထိန်းထားကာ၊ ရေခဲအတုများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ယင်ရန် ရွေးချယ်ထားသည့်အလား လက်ချောင်းများပေါ်တွင်လည်း ငွေနှင့် စိန်များ အပြည့် ရှိနေလေသည်။ သူသည် အမည်းရောင် ဆံပင်တိုကို ထားရှိသော်လည်း၊ ကျားတစ်ကောင်၏ အစင်းကြောင်းများကဲ့သို့ အဖြူရောင် အစင်းများက ဆံပင်ကြားတွင် ဖြတ်သန်းနေလေသည်။</p> <p>စီရှား၏ ထိတ်လန့်နေသော စိတ်က မလွှဲမရှောင်သာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်မိသည့် ထိုအရာများမှာ သူ၏ သာမန် အသွင်အပြင်များသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူ စက်ဝိုင်းထဲတွင် ပေါ်လာချိန်၌၊ သူသည် သူ၏ အတောင်ပံများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် အဖျားတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ အနည်းဆုံး ပေသုံးဆယ်ခန့် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး၊ အရိုးများနှင့် အရွတ်များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေလေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကြားတွင် ဆန့်ထုတ်ထားသော အရေပြားမှာမူ ဖြူဖျော့ပြီး အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေကာ၊ ဧရာမ အာတိတ် လင်းနို့ကြီး တစ်ကောင်ဆီမှ အတောင်ပံများကို သူ ဆွဲခွာယူလာသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။</p> <p>သူက အစွယ်များကို ပေါ်လွင်စေလျက် ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုတိယ အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာ မရှိတော့ဘူး..."</p> <p>လီ ကလန်သားများ အားလုံး ဒူးထောက်ကျသွားကြပြီး၊ မြေကြီးနှင့် နဖူးကို ပွတ်တိုက်ကာ ရှိခိုးနေကြလေသည်။ စီရှား လည်း ထိုနည်းတူ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီငယ်သား က မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ရဲ့ ကရုဏာတော်ကို ဦးညွှတ်ပါတယ်..."</p> <p>စောစောက စကားပြောခဲ့သော အကြီးအကဲက မျက်နှာကိုပင် မမော့ရဲလောက်အောင် ထိတ်လန့်နေသည့်တိုင် အဖွဲ့ကိုယ်စား ဆက်လက် စကားပြောနေလေသည်။</p> <p>"ပထမအကြိမ်တုန်းက ကြီးမြတ်သူကို အလုပ်အကျွေးမပြုနိုင်ခဲ့တဲ့ ကျရှုံးမှုအတွက် ဒီသာမန် အဖွဲ့လေးကို ကျေအေးခွင့် ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး... စီရှား၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စိတ်များ လှိမ့်တက်လာလေသည်။ သူသည် လီ ကလန် ၏ ယခင် မျိုးဆက်များမှ ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ရှေးဟောင်း မသေမျိုး တစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p>မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ညည်းသံပြုလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပခုံးဆစ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ဒီနယ်မြေကို ပြန်မလာခဲ့တာ အတော်လေး ကြာသွားပြီ... ပြောစမ်းပါဦး၊ သားရဲမြတ် လေးပါး အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီလား..."</p> <p>အကြီးအကဲမှာ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း၊ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဖြေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတော့၊ သူတို့ အပြင်မှာပဲ ရှိနေကြသေးတာပေါ့... တောင်ကြား ကို အကုန် စုစည်းပြီးသွားရင်တော့၊ ငါ့ကိုယ်ငါ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်..."</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး... အာ... ဒီငယ်သား အစေခံကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီငယ်သား က ကြီးမြတ်သူအတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်..."</p> <p>ခေါင်းကို မမော့ဘဲနှင့်ပင်၊ အကြီးအကဲသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦးပေါ်ရှိ အတောင်ပံများကဲ့သို့ပင် ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စီရှား မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။</p> <p>ရာဇလှံတံ ပုံစံ ထွင်းထုထားသော၊ ရွှေ တံဆိပ်ပြား တစ်ခု...</p> <p>မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီဓလေ့ကို ငါ မေ့တောင်မေ့နေပြီ... လက်ရှိ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ထဲမှာ ရွှေအဆင့် ကို ရောက်နေတဲ့ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိသေးလား..."</p> <p>"ဒီငယ်သား ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အသိဉာဏ်အရတော့ မရှိပါဘူး၊ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး..."</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း လုံလောက်ပါတယ်..."</p> <p>မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အရိပ်ပိုးသား ဖဲကြိုးကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် စွပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တံဆိပ်ပြားကို သေချာ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်လို့ ရှိနေခဲ့ရင်တော့၊ ဒီထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မင်းတို့ကို ငါ ဖန်တီးခိုင်းမိမှာပဲ... ရွှေ ဆိုတာက ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြဖို့ လုံးဝကို မလုံလောက်တော့ဘူး..."</p> <p>စုဝေးနေကြသော လီကလန် ပညာရှင်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသက်ရှူမှားသံများနှင့် တီးတိုးရေရွတ်သံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ သူတို့သည်လည်း ထိုစကားကို သူမကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာအဖြစ် မှတ်ယူသွားကြကြောင်း သိသာလေသည်။</p> <p>ထိုရွှေအဆင့်က သူ၏ အတောင်ပံများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်တင်ကာ၊ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ စတင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ လီ ကလန်သားများက သူ၏ နောက်သို့ အလောတကြီး လိုက်သွားကြပြီး၊ ထိတ်လန့်နေကြောင်း သိသာနေလေသည်။</p> <p>စီရှား နှင့် သူမ၏ အစောင့်အတွက် ကံကောင်းသည်မှာ၊ လီ အဖွဲ့သည် သူမနှင့် အတော်လေး အလှမ်းကွာဝေးသော နေရာမှ ဖြတ်သွားသဖြင့် သူတို့ကို မသိလိုက်ကြခြင်းပင်။ ကံဆိုးသည်က ထို ရွှေအဆင့် သည် ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူတို့ တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်း ချီတက်သွားချိန်တွင်၊ အကြီးအကဲက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။</p> <p>"ခွင့်လွှတ်ပါ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ဒါပေမဲ့ ပွဲတော် က အခုလေးတင်မှ စတင်ရသေးတာပါ... အခြေခံအဆင့် က ကလေးတွေ တိုက်ခိုက်နေကြတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်... တကယ်လို့ ကြီးမြတ်သူသာ အခု ထွက်ပေါ်သွားမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက ကြီးမြတ်သူရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အဆင့်အတန်းကို စော်ကားရာပဲ ရောက်ပါလိမ့်မယ်... ဒီငယ်သား က ကြီးမြတ်သူရဲ့ ဘုန်းဂုဏ်ကို ပြသဖို့ အခမ်းအနား တစ်ခု စီစဉ်ထားပါတယ်၊ အဲဒီနေရာမှာ တခြား ကလန်တွေက လူတွေလည်း ချဉ်းကပ်လာပြီးတော့..."</p> <p>ထို ရွှေအဆင့် က သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>"အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားကြီးမားမှုရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ၊ လေးစားမှုဆိုတာ ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ... ဒီအလုပ်က ငါ့ရဲ့ အချိန် တစ်ရက်ထက် ပိုပြီး မထိုက်တန်ဘူး... ငါ ဒီနေ့ ရောက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ဒီနေ့ပဲ ဒူးထောက်ကြရမယ်..."</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီ ကလန်သည် သူတို့၏ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း၊ စီရှားကိုတော့ ချွေးစေးများ ပြန်ကာ ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။</p> <p>"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အစောင့်က မေးလိုက်သည်၊ ရန်သူများ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက တိုးတိုးလေးသာ ပြောရဲလေသည်။</p> <p>"ဒီနေရာမှာ သူတို့နဲ့ သွားတိုးမယ့် အန္တရာယ်ကို ငါတို့ မစွန့်စားနိုင်ဘူး..."</p> <p>သူမကလည်း သူ၏ လေသံနှင့် ထပ်တူ တိုးတိတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ပတ်သွားသင့်တယ်... ခေါင်းဆောင်ကြီး ကို သတိပေးဖို့ အချိန်မီ ရောက်ချင်မှ ရောက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိသေးတာပေါ့..."</p> <p>ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နေရောင်ခြည် မှောင်မိုက်သွား၏။ လေပြင်းတစ်ချက်က သူမအပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာကာ၊ လီ ကလန် ၏ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး သူတို့ ဘေးရှိ တောအုပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်တော့... မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ကြောင်း စီရှား သိလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သေမင်းကို လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save