Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p>သို့သော် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိဘဲ မြေပြင်အထက်တွင် ဆက်လက် လွင့်မျောနေလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင် တစ်မျှင်လေးပင် နေရာမလွဲသွားသလို၊ သူမသည် မာကပ်သ် ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။</p> <p>အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားချိန်တွင် သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဓားသွားထိပ်ဖျားလေးကို နောက်ဆုံးမှ စုပ်ယူသွားလေသည်။ လောကကြီးအတွင်းရှိ အမည်းရောင် တွင်းပေါက်ကြီး ပိတ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် လီကလန် ၏ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ကို တစ်ခဏမျှပင် အသိအမှတ်မပြုဘဲ သူ့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ စတင်ဆင်းသက်လာကတည်းက၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက လင်းတုန်းအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် သူ့အနီးသို့ မရောက်မီလေးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူမ၏ ချောမွေ့သော အဖြူရောင် ဘွတ်ဖိနပ်များက ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကျလာလေသည်။ အပြာရောင် မီးတောက် အတောင်ပံများကလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူမက သူ့ကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ မတ်တပ်ရပ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ထပါ"</p> <p>သူမက ပြောသည်။</p> <p>"မကြောက်ပါနဲ့..."</p> <p>စကားလုံးများက ထူးဆန်းနေပြီး၊ အသံထွက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မတူညီသော လေယူလေသိမ်းတစ်ခုကို သူမ ကြိုးစားအသုံးပြုနေသည့်အလား ရှိသော်လည်း၊ လုံးဝကို နားလည်နိုင်လေသည်။</p> <p>လီမာကပ်သ် ကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံမျိုးကို အသုံးမပြုဘဲ၊ သူမက သူ့ကို တိုက်ရိုက် စကားပြောလာသည့်အတွက် သူ အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။ သူမ၏ အစစ်အမှန် အသံမှာ အလွန်ကွဲပြားနေသဖြင့်၊ ထိုအသံနှစ်ခုစလုံး လူတစ်ယောက်တည်းဆီကနေ ထွက်လာတာ ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သူ တွေးမိသွားသည်။ စောစောက စကားလုံးတွေက ကောင်းကင်ဘုံကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်လာတာများလော...။</p> <p>ဤကောင်းကင် တမန်တော် ၏ စကားကို ချက်ချင်း မနာခံမိမှန်း သတိထားလိုက်မိချိန်တွင် သူသည် အလောတကြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ နာကျင်နေရမည်ဆိုသည်ကို တစ်ခဏအကြာမှသာ ပြန်လည် သတိရသွားလေသည်။</p> <p>သူ မနာကျင်နေခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့၊ ပြိုင်ပွဲမစမီကထက်ပင် သူ ပို၍ နေလို့ကောင်းနေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်က အပြည့်အဝ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးနေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သန့်ရှင်းပြီး ကောင်းစွာ အနားယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် ဒူးထောက်ချရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ သူမက ယခုလေးတင် သူ့ကို မတ်တပ်ရပ်ရန် အမိန့်ပေးထားသဖြင့်၊ ခါးကို တစ်ဝက်တိတိ ညွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီငယ်သားကို အာရုံစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီငယ်သား အနေနဲ့ ကြီးမြတ်သူကို ဘယ်လိုများ အလုပ်အကျွေးပြုရမလဲ ခင်ဗျာ..."</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံမှ မသေမျိုး တစ်ဦး၏ အလုပ်အကျွေးပြုရသော တမလွန်ဘဝဆိုသည်မှာ သူ၏ သေမျိုးဘဝထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လေသည်။ အကယ်၍ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် အမှန်တရား တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ယခု ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်ခွာသွားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းများကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နိုင်ဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။</p> <p>သေဆုံးခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာကို သူ မမြင်ရသော်လည်း၊ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကဲ့သို့ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မတုန်မလှုပ် ရှိနေလေသည်။</p> <p>"ဒီငယ်သား အနေနဲ့ မင်းဆီကနေ အများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး..."</p> <p>ဒီငယ်သား... သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလော။ သို့မဟုတ် သူက တစ်နည်းနည်းနှင့် သူမကို စော်ကားမိသွားသလော။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး၊ ဒီငယ်သား ကို ဒီလောက် နှိမ့်ချပြီး စကားမပြောပါနဲ့..."</p> <p>"နှိမ့်ချပြီး... အာ..."</p> <p>သူမသည် လည်ချောင်းမဟန့်မီ နောက်ထပ် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ သူမသည် သူမ၏ တစ်ဘဝလုံးကို အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်အလား အသံထွက်လာလေသည်။</p> <p>"ခေါင်းမော့ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောပါ... ဒီကမ္ဘာက ယဉ်ကျေးမှု ထုံးစံတွေအတွက် ငါ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး..."</p> <p>သူသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုင်းစိုင်းရာ ကျသော်လည်း၊ သူမက ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ စကားကို သူ ယုံကြည်လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သူမနှင့် သူ တစ်ကြိမ်တည်းသော တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သေချာစွာ မှတ်သားထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ လိုအပ်နေသော အဖြေတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> "စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်... ဒီငယ်... အဲလေ ကျွန်တော် မေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော် သေသွားပြီလား..."</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တစ်ဖက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားလေသည်။</p> <p>"မင်း အသက်ရှင်နေတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား..."</p> <p>သူ အဲဒီလို ခံစားရတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... သေဆုံးခြင်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူကများ ပြောနိုင်မည်နည်း။</p> <p> "တကယ်လို့ ကြီးမြတ်သူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဆိုရင်..."</p> <p>သူက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး၊ အေးခဲနေသော လောကကြီးကို ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆင့် အကြီးအကဲများမှာ မရှိတော့သော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ရပ်တန့်နေကြလေသည်။</p> <p>ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာက နောက်တစ်ကြိမ် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြန်သည်။ သူမက ပန်းခင်းကြီး တစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေလေသည်။</p> <p>"လီမာကပ်သ်ကို ဒီကမ္ဘာဆီ ပြန်လာခွင့် မပြုထားဘူး... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ကံကြမ္မာ ကနေ သွေဖည်သွားတာမို့လို့၊ အဲဒါကို ငါ ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်လိုက်ပြီ... ငါ ထွက်သွားတဲ့အခါ၊ မင်းတို့ရဲ့ ပွဲတော်က ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ဆက်လက် ကျင်းပနေသလိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ကျွန်တော်ကကော"</p> <p>လင်းတုန်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကြီးမြတ်သူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ဒီကျေးဇူးကိုပါ ကျွန်တော် မေ့သွားမှာလား..."</p> <p>"အင်း..."</p> <p>၎င်းက သူမကို အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို... ချန်ထားပေးလို့ ရနိုင်မလား... ဒါမှ ကျွန်တော် သေချာ ကျေးဇူးတင်နိုင်မှာမို့လို့ပါ..."</p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ အထူး အခွင့်အရေးကို ရရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လေရာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ထွက်သွားရန် သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။</p> <p>သူမက ဘယ်လက်ကို လှမ်းကာ ညာဘက်ရှိ မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ မျဉ်းကြောင်းများကို တူရိယာ တစ်ခုကို ညင်သာစွာ တီးခတ်နေသည့်အလား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>"အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်း ဆိုတာ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီမှာ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ၊ လီမာကပ်သ် လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းတို့ရဲ့ ပွဲတော်က ရပ်တန့်မှု မရှိဘဲ ဆက်လက် ကျင်းပနေလိမ့်မယ်... မင်းကို ချန်လှပ်ထားပေးဖို့ဆိုရင်၊ ကံကြမ္မာရဲ့ စီးဆင်းမှုထဲကနေ မင်းကို ယာယီ ဆွဲထုတ်ထားရလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဒီငယ်သား ကို ငဲ့ညှာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ တမန်တော်"</p> <p>သူက သူမ၏ စကားများကို ကတိတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ..."</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။ သူမသည် အပြုံးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြားနေ မျက်နှာအမူအရာကို အသုံးပြုနေသည်ဟု သူ သံသယ ဝင်မိသည်။</p> <p>"ဒါက ငါ့အတွက်တော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူး တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းကို ကံကြမ္မာထဲကနေ ဆွဲထုတ်လို့ ရတယ်..."</p> <p>"ကံကြမ္မာ... ဒါဆိုရင်၊ ဒီငယ်သား ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် စိတ်မဆိုးဘူး ဆိုရင်... ကြီးမြတ်သူက အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်လား ခင်ဗျာ..."</p> <p>"ကံကြမ္မာ ဆိုတာ အနာဂတ် မဟုတ်ဘူး... ဖြစ်လာဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အရာတွေက အမြဲတမ်း ဖြစ်လာလေ့ မရှိဘူး..."</p> <p>သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား..."</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ အမှန်တကယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ထိုအသံက လူသားဆန်လွန်းနေသဖြင့် သူ အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။</p> <p>"ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဆင်းသက်လာခဲ့ရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း..."</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရင်ခုန်သံ လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ ကောင်းကင် တမန်တော် က သူ၏ နာမည်ကို သိနေသည်။</p> <p>"တကယ်လို့ မင်း ကြည့်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ ရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် တချို့ကို ငါ ပြပေးနိုင်တယ်..."</p> <p>"ဒီငယ်သား အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."</p> <p>သူ၏ အသံထဲမှ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ ကြိုးစားလိုက်သည်။ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးအဖွဲ အကျဆုံးသော ဗဟုသုတလေးသည်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်အတွက် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။</p> <p>အဖြူရောင် သံချပ်ကာ ဖုံးလွှမ်းထားသော လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း၏ ထိပ်ဖျားလေးများက အေးစက်သော ကြက်ဥခွံများကဲ့သို့ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ကြည့်လိုက်..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save