Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်တုန်း ဟန်ချက် ပြန်ရသွားပြီး၊ အဖြူရောင် သံချပ်ကာနှင့် အမျိုးသမီးအား ဖောင်တစ်စင်းကဲ့သို့ တွယ်ဖက်မထားဘဲ ပုံမှန် အသက်ရှူရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမက ဤအရာကို ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ထားသည့်အလား ပြုမူနေသဖြင့်၊ သူသည် သူမထံမှ အတုယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အလွန်၊ အလွန် နီးကပ်စွာတော့ ရပ်နေမိသည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် သူမကို ယုံကြည်နေရုံသာမက၊ ဤ မည်းနက်သော ရေကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော အခြားလူသား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူတို့ အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေစဉ်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ချည်း သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှင့်အတူ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်လည်း ကျဆင်းနေ၏။ သူ၏ အရိုးများကို ခဲများဖြင့် အလေးဆွဲထားသည့်အလား ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူစိမ်းသည် ကြွက်သား အတုံးအခဲကြီး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက ရွှေရောင် တောက်ပနေကာ၊ သမုဒ္ဒရာ ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိရန် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား လက်များကို ပိုက်ထားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲသို့ သူတို့ အတူတကွ ကျဆင်းသွားချိန်တွင်၊ တစ္ဆေလေးက နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလာသည်။</p> <p>[နော့သ်စထရိုက်ဒါ... ဆာလောင်နေသော နက်ရှိုင်းမှု လမ်းစဉ်]</p> <p>သူတို့ အောက်ရှိ အကြွင်းမဲ့ အမှောင်ထုကြီး လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ လင်းတုန်းသည် ဆူရီရယ် အနီးသို့ ပိုတိုးကပ်သွားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲမှ နဂါးခေါင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ အဆုံးအစမဲ့ ရစ်ခွေနေသော မြွေတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်ပါလာလေသည်။ ၎င်းမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားမည်မှာ သေချာပြီး၊ သွားများ စီတန်းနေသော ပန်းရောင် လိုဏ်ခေါင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ၎င်း၏ မေးရိုးကြီး ဟဟကြီး ပွင့်နေလေသည်။</p> <p>နော့သ်စထရိုက်ဒါသည် သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ချလိုက်ရာ၊ လုံးလုံးလျားလျား မည်းနက်နေသော အကြေးခွံများ စွပ်ထားသည့် လက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူ၏ အရပ်ထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားသော အစွယ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ အရှိန်က သူ့ကို လင်းတုန်း အနီးမှ ဖြတ်ကျော် သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ အကြေးခွံ နံရံကြီးတစ်ခုက သူ့အနီးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ အခြား အရာအားလုံးကို ကွယ်ပျောက်သွားစေလေသည်။</p> <p>"နော့သ်စထရိုက်ဒါ ဟာ လောကကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေမှာ သားရဲတွေကို စားသုံးတယ်"</p> <p>ဆူရီရယ် က ပြောသည်။</p> <p>"သူက အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ကုန်းပေါ်အထိ သယ်ဆောင်လာတာ... သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို ပြန့်ကျဲသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ မင်းမှာသာ သူလိုမျိုး ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိခဲ့ရင်၊ မင်း အဲဒါကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်..."</p> <p>သူမက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>"ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်ကနေ သွားသင်ယူနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>သူမ ဖြေပေးမည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသော်လည်း၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု သူမ ပြောလာမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p>သူမက သူ၏ အတွေးများကို သိနေသည့်အလား ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြန်လေသည်။</p> <p>ကြမ်းတမ်းသော သစ်လုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် သာမန် တည်းခိုခန်း တစ်ခု၏ အတွင်းတွင်၊ ရှုပ်ထွေးသေသပ်သော ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရှစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း ဖန်ခွက်များကို ခေါက်ကာ သောက်စားနေကြလေသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ရွှေဒိုင်းလွှား တစ်ခုကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ မျက်ခုံးပင့်ကာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။ အမျိုးသား တစ်ဦးက သူ၏ သံခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်ရှိ အနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p>[အနောက်ပိုင်း ချီနင်း မြို့တော်။ လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ ။ အဋ္ဌမမြောက် လှံ လမ်းစဉ်]</p> <p>"ဒီရှစ်ယောက်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ အင်ပါယာ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ သွားလေရာ နေရာတိုင်းကို သိမ်းပိုက်လေ့ရှိလို့ပဲ" </p> <p>ဆူရီရယ် က အခန်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒေသခံ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများအပေါ် သူမ၏ အဖြူရောင် သံချပ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်ဆွဲသွားမည့်အလား သူမ၏ လက်ကို အနောက်တွင် လွင့်မျောထားသော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ သူမ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>"အခုအချိန်အထိတော့၊ သူတို့ အရေးနိမ့်ခဲ့ဖူးတာ မရှိသေးဘူး... မင်းသာ သူတို့နဲ့အတူ နေရာတစ်နေရာ ရခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းလုပ်နိုင်သလိုပဲ၊ သူတို့က အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို အလွယ်တကူ ကယ်တင်နိုင်ကြတယ်.. သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာ က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ မှော်ပစ္စည်း ကြားက ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက် သေသွားတဲ့အခါ၊ အဲဒါကို ဆက်ခံသူဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးကြတယ်..."</p> <p>"သူတို့ အားလုံးက ရွှေအဆင့် တွေချည်းပဲလား"</p> <p>လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။ တောင်ကြား ၏ ပြင်ပတွင် တံဆိပ်ပြား ဝတ်ဆင်ထားသူကို သူ မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ သံချပ်ကာ များက အလားတူ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>ဆူရီရယ် သည် စားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက် အိပ်ပျော်ကာ ဟောက်နေသော အဝါရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး( လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ ၏ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး) အပေါ်တွင် လက်ဝါးကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"လာရီယန်က မြင့်မြတ်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ... မင်းတို့ သိထားတဲ့ ရွှေအဆင့် ကို မရောက်မချင်း သူ့ရဲ့ ဖခင်က သူ့ကို တခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားခွင့် မပေးခဲ့ဘူး... အသက် ခြောက်နှစ် အရွယ်မှာ၊ သူ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့၊ ရွှေအဆင့် သိုင်းကျင့်ကြံသူ တစ်သောင်း ပါတဲ့ စစ်တပ်ကြီး တစ်ခုတောင် သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာ ကို ခြစ်ရာထင်အောင် မလုပ်နိုင်ကြဘူး"</p> <p>လာရီယန် က အိပ်မက်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>အပြာရောင် စောင်ကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးအုပ်လာသော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အနည်းငယ် ကြာမြင့်နေလေသည်။ သူနှင့် ဆူရီရယ် တို့သည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော နီလာရောင် လေဟာနယ် တစ်ခုထဲတွင် လွင့်မျောနေကြလေသည်။ သူမသည် တည်းခိုခန်းထဲကကဲ့သို့ တူညီသော အနေအထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ကောင်းချီးပေးရန် လက်ကို ဆန့်တန်းထားသည့်အလား ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဆံပင်များနှင့် အစပ်အဟပ်ကင်းသော အဖြူရောင် သံချပ်ကာတို့ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လူသားနှင့် ပို၍ပင် မတူတော့ပေ။ အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ သူမက စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘေးအန္တရာယ်ကြီး မကျရောက်လာခင်၊ မင်းမှာ အနှစ် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ် လောက် အချိန်ရှိသေးတယ်..."</p> <p>[ပျမ်းမျှအားဖြင့် ၂၈ နှစ်၊ ၇ လ၊ ၄ ရက်]</p> <p>တစ္ဆေလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အသံနဲ့ တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုဘူး..."</p> <p>သူမက လက်ကို မြှောက်ထားလျက်ပင် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။</p> <p>"အရမ်းကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လမ်းစဉ် သုံးခုပေါ်က၊ လောကကြီးမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းကျင့်ကြံသူ တချို့ကို ငါ မင်းကို ပြသခဲ့ပြီးပြီ... သူတို့ဆီမှာ ဘာတူညီချက် ရှိလဲ..."</p> <p>"သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို သန်မာကြတယ်"</p> <p>သူက ဖြေလိုက်သည်။ နန်းတော်ထဲက ကောင်မလေး သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းထဲက ရှစ်ယောက်အကြောင်း သူ သိပ်များများစားစား မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ပင်လယ်နဂါးကြီးကို လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော လူကြီးကတော့ သေချာပေါက် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ဆူရီရယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာက သူ့ကို ဘာအဖြေမှ မပေးသော်လည်း၊ သူမသည် လက်ဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်လိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှု ကလွဲရင်၊ သူတို့မှာ ဘာတူညီချက်မှ မရှိဘူး... သူတို့ တစ်ယောက်စီမှာ မတူညီတဲ့ တွန်းအားတွေ၊ မတူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ မတူညီတဲ့ ပါရမီအဆင့် တွေ ရှိကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အားလုံးက ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း တွေကို အကြွင်းမဲ့ စူးစိုက်မြှုပ်နှံမှုနဲ့အတူ လိုက်စားကြတယ်..."</p> <p>လင်းတုန်းက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အရပ်အမောင်း အပြည့်အထိ မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ သူမထက် အရပ်ပိုရှည်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းက သူ့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် စူးစိုက်မြှုပ်နှံထားပါတယ်..."</p> <p>"ဟုတ်လို့လား..."</p> <p>သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက အေးစက်ကာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းများက ထွင်းထုထားသော အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေလေသည်။</p> <p>"အဲဒီ သိုင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို စတေးခဲ့ရတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်၊ ရိုက်နှက်ခံရမှုတွေနဲ့ လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲခံရမှုတွေကို သည်းခံခဲ့ကြရတယ်... သူတို့ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဘဝတွေအတွက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြတာ... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ နှစ်သုံးဆယ် ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ အခြေအနေကနေ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ကျွန်တော် လုပ်မှာပါ..."</p> <p>"ငါတောင်မှ နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း သူတို့ရဲ့ အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး..."</p> <p>ယခုအခါ သူ သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။</p> <p>"တကယ်လို့ မင်း လျှောက်လှမ်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းက ဒီနေ့ပဲ စတင်ရလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်သွားရမယ်... ဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှ မရှိဘူး..."</p> <p>"အဲဒါကို ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော် ထဲက ကောင်မလေးကို သူမ ပြသခဲ့ကတည်းက ဤလိုအပ်ချက်အတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ နာကျင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ သူ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း များ လေ့ကျင့်ရန် ခရီးထွက်မည်ဆိုသည်ကို သူ၏ မိသားစုသာ သိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့က အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို အားပေးကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း၊ မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး... အကူအညီ မပါဘဲနဲ့တော့ မရဘူး..."</p> <p>***</p>


Save