Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သန္ဓေသား ပျောက်ဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘွဲ့ဖြူလက်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အခြေအနေက ထိုမျှ ဖြစ်စရာ လိုသည်လော။ မည်သို့ဆိုစေ သူတို့၏ သက်ရောက်အားမှာ လောကအပေါ် အလွန် ကြီးမားသဖြင့် တိုက်ပွဲ မဖြစ်သည်က အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>"မင်းမှာပဲ လောကရတနာ ရှိတယ် ထင်နေတာလား။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ လောကရတနာ တစ်လက်ဆီ ရှိတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ မင်းကိုယ်တိုင် ပွဲတောင်းနေရင် ငါ့ဘက်က အသင့်ပဲ" စကြာမင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စကြာရတနာကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>စကြာရတနာမှာ စကြာမင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တဝီဝီ လည်ပတ်နေပြီး အရာအားလုံးမှာ ကြိတ်ချေခံရတော့မလို တုန်ခါသွားသွားကြသည်။ ၎င်းကို ကံကြမ္မာဘီးဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>တခြားမဟာပုဂ္ဂိုလ်များသည် တိုက်ပွဲအတွက် မဟုတ်သော်လည်း သူတို့၏ လောကရတနာများကို ထုတ်လိုက်ကြရသည်။ အကြောင်းမှာ တခြား လောကရတနာများကို ခုခံရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏သက်ရောက်အားကို မဟာပုဂ္ဂိုလ်များပင် လက်ဗလာဖြင့် ရင်မဆိုင်နိုင်ပေ။</p> <p>သိကြာမင်း ထုတ်လိုက်သော လောကရတနာမှာ လျှပ်စီးများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည့် ဝရဇိန်လက်နက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လက်ကိုင်တွင် နတ်မင်းဦးခေါင်းပုံ ပါရှိပြီး အဖျားမှာ ချွန်တက်သော ဓားသွားပုံ ရှိသည်။ ထိုလောကရတနာမှာ ကြည့်မိသူများကိုပင် မျက်လုံးများ ကြင်တက်သွားစေသည်။</p> <p>နဂါးမင်း ထုတ်လိုက်သော လောကရတနာမှာ မီးလျှံများ တညီးညီးတောက်နေသည့် ပတ္တမြားတစ်ခဲပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သေဆုံးသွားသော စကြဝဠာတစ်ခု၏ အမြူတေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂဠုန်မင်း ထုတ်လိုက်သည်မှာ တောင်ဟုန်ပြင်း တောင်ဝှေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပျောက်ဆုံးသွားသော မြင်းမိုရ်တောင်စဉ် တစ်တန်းအား ကျစ်လျစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်ဝှေး၏ပတ်လည်တွင် လေများ တဝီဝီ လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဗြဟ္မာမင်း၏ လောကရတနာမှာ လွန်စွာမှ ထူးခြားပေ၏။ ၎င်းမှာ တခြားသော တိုက်ခိုက်ရေး လောကရတနာများလို မဟုတ်ဘဲ ထီးဖြူတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုထီးဖြူမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ကြီးမားလှသဖြင့် တခြားလောကရတနာများမှာ ၎င်း၏အရိပ်အောက် ရောက်သည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား များစွာ လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လောကရတနာ အားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပရိသတ်များမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ရှေ့က လူများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဆုတ်လာကြသဖြင့် နောက်က ပရိသတ်များနှင့် တိုက်မိကာ အားလုံး အလဲလဲ အပြိုပြို ဖြစ်ကုန်သည်။</p> <p>မာန်စကြာမှာလည်း ဘွဲ့ဖြူလက်နက်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့တိုးရခက် နောက်ဆုတ်ရခက် ဖြစ်နေသည်။ လောဘကြောင့် ခဏတာ စိတ်လွတ်သွားသော်လည်း သူသည်က ငတုံးမဟုတ်ပေ။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"အားလုံး စိတ်လျော့ကြပါဦး။ တိုက်ခိုက်တာက အဖြေမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ငါတို့တွေ သိပြီးသားပဲ။ ပြဿနာတစ်ခုကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ လောကရတနာတွေ အကုန် ပြန်သိမ်းကြပါ။ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့" အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ဂဠုန်မင်းက အခြေအနေကို ဝင်ထိန်းပေးသည်။</p> <p>"ဟွန့်..." မာန်စကြာက နှာခေါင်း တစ်ချက် ရှုံ့ကာ ဘွဲ့ဖြူအား ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ပထမဆုံး လက်နက် ထုတ်မိသည်မို့ သူကိုယ်တိုင် ပထမဆုံး လက်နက် ပြန်သိမ်းမှသာ စကားပြော၍ ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။</p> <p>အားလုံး လက်နက်များ ပြန်သိမ်းပြီးသည်တွင် ဗြဟ္မာမင်းမှာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ သူ လောကဦး ကြာပန်း ရှိရာသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ..." ဗြဟ္မာမင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>တခြား မဟာပုဂ္ဂိုလ်များသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိကာ လောကဦး ကြာပန်းအား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"သန္ဓေသား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" အားလုံးမှာလည်း ဗြဟ္မာမင်းနည်းတူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ လောကရတနာများ အရှိန်အဝါကြောင့်ရော ပရိသတ်များ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသည်ကိုရော စိတ်ရောက်သွားသဖြင့် လောကဦး ကြာပန်းအား တစ်ဒင်္ဂ မျက်ခြေပျက်သွားခဲ့သည်။ ထိုတစ်ဒင်္ဂ အချိန်လေးမှာပင် လောကဦး ကြာပန်းထဲမှ သန္ဓေသားမှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မဟာပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဒေါသအမျက် ကြီးစွာ ထွက်သွားတော့သည်။ သူတို့ လက်ထဲက ရတနာအား ခိုးဝံ့သည်မှာ ထိုလူက ကျားရဲအသည်းကို စားထားသည်လော။ ဤသည်မှာ သူတို့အား ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပါးရိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူခိုးကို ရှာကြစမ်း၊ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းတဲ့ ကောင်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းကို တစ်သံသရာလုံး မဟာအဝီစိမှာ ပိတ်ထားမယ်ကွ" မာန်စကြာက ဒေါသတကြီး အော်လေတော့သည်။</p> <p>မာန်စကြာ၏အသံကြောင့် မိစ္ဆာဘုံ စစ်တပ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် အနှံ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့လည်း လိုက်ရှာလေ။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကြည့်ကောင်းနေတာလားကွ... ဟမ်" မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အော်သံများကြောင့် ဘုံအသီးသီးမှ စစ်တပ်များမှာလည်း ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>အဝေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော ပရိသတ်များမှာလည်း တရားခံ ဖြစ်မည် စိုး၍ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့တွေ တစ်ယောက်မှ ထွက်မသွားနဲ့။ ထွက်သွားတဲ့ကောင် သူခိုးလို့ သတ်မှတ်ပြီး ငါ့ဒေါသနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်" ဗြဟ္မာမင်း အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p>ဗြဟ္မာမင်း စကားကြောင့် ဂိုဏ်းများနှင့် လေလွင့်ဗေဒါများမှာ ချက်ချင်း ရပ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်တယ်လို့ ထင်လဲ။ မင်းတို့မှာ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ" သိကြားမင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။</p> <p>"တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်" စကြာမင်းက တွေးဆဟန်ဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ။ မြန်မြန် ပြော" မာန်စကြာက အလောတကြီး မေးသည်။</p> <p>"စောရဝိဇ္ဇာ..." စကြာမင်းက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"စောရဝိဇ္ဇာ ဟုတ်လား။ ဖြစ်နိုင်တယ်။ လောကရတနာတွေရဲ့ ဖိအားနဲ့ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အမြင်အောက်ကနေ လှုပ်ရှားဖို့ဆိုတာ လောကမှာ စောရဝိဇ္ဇာတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်" ဗြဟ္မာမင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။</p> <p>"တရားခံကို တိတိကျကျ သိရင် ကျုပ် ရှာပေးနိုင်တယ်" နဂါးမင်းက ပြောသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ပတ္တမြားမျက်ရှင် အစွမ်းနဲ့ဆို သူ့ကို ရှာဖို့က လွယ်ပါတယ်။ မင်း ရှာလိုက်" မာန်စကြာက ပြောသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ယောက်ဖ။ ငါတို့ မင်းကို အားကိုးလိုက်မယ်" သိကြားမင်းက မျက်နှာတည်ဖြင့် ဝင်ပြောသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ထိုသိကြားမင်းက တကယ်ကို အလိုက်မသိပေ။ ဤသို့သော အချိန်မျိုးမှာပင် သူက စနောက်နိုင်သေးသည်။</p> <p>နဂါးမင်းသည်လည်း သိကြားမင်းအား မျက်လုံး တစ်ချက် လှန်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောဘဲ ပတ္တမြားမျက်ရှင်အား ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်..." ပတ္တမြား မျက်ရှင်မှာ နဂါးမင်း ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လည်ပတ်ကာ တန်ခိုးများ စတင် ထုတ်လွင့်တော့သည်။ ထိုတန်ခိုးများသည် လည်ပတ်နေရင်း နေရာရွေ့ကာ နဂါးမင်း မျက်လုံးတွင် စုစည်းသွားသည်။</p> <p>"သူ့ကို တွေ့ပြီ" နဂါးမင်းက အဝေး တစ်နေရာအား လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောသည်။</p> <p>"ဘယ်မှာလဲ။ အဲကောင် ဘယ်မှာလဲ။ သန္ဓေသားကို သူ ယူသွားတာ ဟုတ်လား" အားလုံးက အလောတကြီး မေးကြသည်။</p> <p>"နေဦး၊ သူ ရတနာ တစ်ခု ထုတ်တော့မယ်။ မဟုတ်ဘူး" နဂါးမင်းသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တန်ခိုးအား ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"သူ ဘာရတနာ ထုတ်လိုက်တာလဲ။ နောက်ဆုံး မြင်ရတာ ဘယ်နေရာမှာလဲ" ဂဠုန်မင်းက အလောတကြီး မေးသည်။</p> <p>"သူက ဖုံးကွယ်ခြင်း ရတနာ တစ်မျိုး ထုတ်သုံးလိုက်တာပဲ။ လောကရတနာ အဆင့်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရောက်လုနီးနီးပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လည်း ​ပတ္တမြားမျက်ရှင်ကို အန်တုနိုင်တာပေါ့။ နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့တာကတော့ အရှေ့ပင်လယ်နားမှာပဲ" နဂါးမင်းက သူမြင်လိုက်သည့် ရတနာကြောင့် တအံ့တဩ ဖြစ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်တွင် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များမှာ စကြာယာဉ်များပေါ် တက်ကာ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။ ထွက်သွားမည့်ဟန် ပြင်နေသည့် ဂဠုန်မင်းအား နဂါးမင်းက ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်တို့ လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပေးပြီးပြီပဲ။ ဒီရတနာက ကျုပ်တို့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး" နဂါးမင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂဠုန်မင်း ခဏမျှ တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ ပြန်ကြမယ်"</p> <p>မကြာမီ သားရဲစစ်တပ်ကြီးမှာ ပြန်လည် စုစည်းပြီး နဂါးမင်းနှင့် ဂဠုန်မင်းတို့၏ စကြာယာဉ်များ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သားရဲဘုံသို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။</p> <p>"စောရဝိဇ္ဇာကို မင်း သတိထားမိတယ် မဟုတ်လား" ဂဠုန်မင်းက လေးနက်စွာ မေးသည်။</p> <p>"လောကမှာ အမြင်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျုပ်ထက် သာတဲ့လူ မရှိဘူး" နဂါးမင်းက တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ" ဂဠုန်မင်းက နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်မေးသည်။</p> <p>"အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက အားတိုင်း အိပ်ပဲ အိပ်နေလို့ ဦးနှောက်တွေ ချောင်ကုန်ပြီလား။ ဒီလောက် ရှင်းနေတဲ့ မေးခွန်းကို ဘာလို့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပြီး မေးနေတာလဲ" နဂါးမင်းက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။</p> <p>ဂဠုန်မင်း ခဏတာ အတွေးနက်သွားပြီးနောက် မျက်လုံး တစ်ချက် လက်သွားသည်။ "ငါ နားလည်ပြီ။ ဒါဆို အရှေ့ပင်လယ် ဆိုတာက..."</p> <p>"ဒီအကြောင်း ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့။ ကျုပ် စောရဝိဇ္ဇာကို အရှေ့ပင်လယ်မှာ မြင်လိုက်တယ်။ သူတို့မတွေ့တာ စောရဝိဇ္ဇာရဲ့ ဖုံးကွယ်ခြင်း ရတနာကြောင့်ပဲ။ ခင်ဗျား နားလည်ပြီလား" နဂါးမင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... ငါ နားလည်ပြီ။ ငါ နားလည်သွားပြီ " ဂဠုန်မင်းအား တဟားဟား အော်ရယ်ကာ သဘောအကျကြီး ကျနေတော့သည်။</p> <p>မကြာခင်ပင် သူတို့အားလုံးသည် သားရဲဘုံအား လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ၊ ဒီမှာ စောရဝိဇ္ဇာရဲ့ အရိပ်အယောင် ဘာဖြစ်လို့ လုံးဝ မရှိတာလဲ" သိကြားမင်းက ပတ်ဝန်းကျင်အား စစ်ဆေးရင်း ပြောသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ။ ကျုပ်တို့ကို ဟိုနဂါးစုတ်က လိမ်လိုက်တာလား။ ဒီကောင် သေချင်နေတာပဲ" မာန်စကြာက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ပြောသည်။</p> <p>"သူ လိမ်ရဲမယ် မထင်ဘူး။ ဒါ စောရဝိဇ္ဇာရဲ့ ရတနာကြောင့် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ခြင်း ရတနာက ဒီလောက်တောင် တန်ခိုးရှိတာလား" စကြာမင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင် ဒီစကြဝဠာထဲကနေ ဘယ်မှ ပြေးမလွတ်ပါဘူး။ သန္ဓေသားကို ခုနစ်ရက်အတွင်း တွေ့ဖို့ လိုတယ်။ ငါတို့မှာ အချိန် အများကြီး မရှိဘူး။ စကြာဝဠာတစ်ခုလုံး မြေလှန်ရှာရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို တွေ့ရမယ်" ဗြဟ္မာမင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တခြားအရပ်သို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>သိကြားမင်းသည်လည်း သက်ချင်း တစ်ချက် ချကာ တခြား အရပ်သို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p>ထိုသဖြင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ် လေးဦးသည် အရပ် လေးမျက်နှာသို့ ပိုက်စိပ်တိုက်ကာ စောရဝိဇ္ဇာအား ရှာပုံတော် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စစ်တပ်များမှာလည်း စကြာဝဠာအနှံ့ ခေါင်းဖြီးရှာနေသဖြင့် စကြာဝဠာကြီးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ရှာဖွေမှု ခရီးစဉ်မှာ ခုနှစ်ရက်တိုင်သွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် စောရဝိဇ္ဇာအား မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ စောရဝိဇ္ဇာမှာ လေထဲတွင် အငွေ့ပျံသလို စုံစမြုပ်စ ပျောက်သွားသည်။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စစ်တပ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော နေရာများမှာလည်း မီးခိုးငွေ့ တလူလူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>တချို့နယ်မြေများမှာ ရှာဖွေမှုကို လက်မခံသဖြင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ စစ်တပ်က အင်အားသုံးကာ ရှာဖွေရာမှ ပြဿနာတက်ကာ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ဆိုစေ ခုနစ်ရက်ကျော်မှ သန္ဓေသားကို ပြန်တွေ့လျှင်လည်း အသုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များက သူတို့ စစ်တပ်အား ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ သို့သော် စကြာဝဠာ အလိုရှိစာရင်းတွင် စောရဝိဇ္ဇာအား နံပါတ်တစ်နေရာတွင် ထားလိုက်ကြသည်။ ၎င်းအတွက် ဆုကြေးမှာလည်း မနည်းမနောပင် ဖြစ်ရာ ရှာဖွေမှုမှာ တဖန်ပြန်လည် အရှိန်ကောင်းလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>၎င်းတို့ထဲတွင် မိစ္ဆာဘုံ၏ တန်ခိုးရှင်များနှင့် စစ်တပ်မှာ အဆိုးဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ တခြား မဟာပုဂ္ဂိုလ်များက လက်လျော့လိုက်သော်လည်း မာန်စကြာမင်းမှာ လုံးဝ လက်မလျော့ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် စကြဝဠာကြီးမှာ နှစ်အတန်ကြာအောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save