Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးက ဆေးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်များမှာ နှင်းများ အရည်ပျော်သွားလိုက် ပြန်ခဲလာလိုက်ဖြင့် သံသရာ လည်နေခဲ့သည်။ တချို့နေရာများမှာ မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပွားနေသည် မသိရသော်လည်း ဟိမဝန္တာနှင်းတောင်တန်းသည် အမြဲ တသတ်မတ်တည်း ရှိနေလေသည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် စောရဝိဇ္ဇာတို့ သမထဂိုဏ်းသို့ ရောက်နေသည်မှာ သုံးနှစ်တင်းတင်း ပြည့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စောရဝိဇ္ဇာသည်လည်း ထူထူထောင်ထောင် ဖြစ်လာပြီး တုတ်ကောက်လေးဖြင့် ကောင်းစွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သားအဖ ဆက်ဆံရေးမှာ အစတုန်းကလောက် မအေးစက်တော့ပေမည့် မိသားစုကဲ့သို့ ဆံဆက်ရေးမျိုးလည်း မဟုတ်သေးပေ။ စောရဝိဇ္ဇာသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှက သူ့လောဘကြောင့်သာ အဓိကဖြစ်ပြီး ကလေးနှင့် မဆိုင်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ့ဒေါသအတွက် တရားခံရှာစရာက ထိုကလေး တစ်ယောက်သာ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ ကလေးအား အမြင်မကြည် ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ကလေးကို နဖူးမှ ကြာပန်း သင်္ကေတလေး၏ မြင့်မြတ်မှုအား အစွဲပြု၍ ရသေ့များက အနွယ်တော်ဟု နာမည် ပေးခဲ့ကြသည်။ အနွယ်တော်ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သည့် မျိုးရိုးက သားတော်ဟု အဓိပ္ပါယ်ရ၏။</p> <p>ယနေ့တွင် အနွယ်တော်သည် ထုံးစံအတိုင်း ဝါးဆစ်နှစ်ဘူးအား ရှေ့နောက် ဆိုင်းကာ ထမ်းပိုးလေးဖြင့် ရေခပ် ထွက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ငယ်က ကျောင်းဆောင်များနှင့် အတန်ငယ် ဝေးသဖြင့် ၁၅ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရသည်။</p> <p>သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အနွယ်တော်သည် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခွန်အား ရှိသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း လာကစားတတ်သော မျောက်ကြီးများကိုပင် သူက ကိုင်လွင့်ပစ်နိုင်သဖြင့် ရသေ့များမှာ တအံ့တဩ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် မြက်ပင်တစ်ပင်အား ပါးစပ်တွင် ကိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာသည်။ မြစ်ကမ်းနားတွင် ရေကသိုဏ်း ကျင့်နေသော ရသေ့အချို့ ရှိသဖြင့် သူ တိတ်တဆိတ်သာ လမ်းလျှောက်နေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနွယ်တော်သည် ခပ်ဝေးဝေး တစ်နေရာမှ သမင်တစ်ကောင်၏ အော်သံအား ကြားလိုက်ရသည်။ အနီးအနားရှိ ရသေ့များမှာလည်း သမာဓိ အခြေအနေ ရှိသဖြင့် မသိကြပေ။</p> <p>အနွယ်တော် ထိုအသံကြောင့် သိလိုစိတ် ဖြစ်လာကာ အသံကြားရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ၁၀ မိနစ်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် အသံကြားရာ နေရာသို့ ရောက်လာသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းထဲတွင် ခြေညှပ်နေသည့် သမင်တစ်ကောင်အား တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သမင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းထားသဖြင့် ကျောက်စောင်းကြောင့် ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာဖြစ်ကာ သွေးများ ထွက်နေသည်။ အနွယ်တော်မှာ ဆိုင်းထမ်းကို အသာချကာ သမင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"မကြောက်နဲ့နော်။ ငါ မင်းကို ကူညီမလို့ပါ။ ငါ့မှာ အန္တရာယ်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒ မရှိပါဘူး" အနွယ်တော်က သမင်အား မကြောက်စေရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် တိရစ္ဆာန်ဟူသည်က လူစကားကို မည်သို့ နားလည်မည်နည်း။ အနွယ်တော် အနားရောက်လာသည်တွင် သမင်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်တကြား ရုန်းကန်တော့သည်။ ရုန်းကန်မှု ပိုပြင်းလာသဖြင့် ခြေထောက်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ပိုဆိုးသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟေ့ မရုန်းနဲ့လေ။ ရုန်းရင် မင်းပဲ ပိုနာမှာပေါ့။ ငါ ကူညီပေးမယ်။ ခဏလေးပဲ သည်းခံပေး" အနွယ်တော်က သမင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်ကာ ခြေထောက်အား ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူက အက်ကြောင်းထဲ လက်နှိုက်ကာ သမင်၏ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း သမင်မှာလည်း အတင်း ရုန်းနေသဖြင့် သူ့လက်မှာလည်း ကျောက်စောင်းဖြင့် ချကာ သွေးများ ဖြာဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>"အား... ငါ မင်းကို ကူညီပေးနေတာလေကွာ။ ခဏလောက် ငြိမ်နေရင် ပြီးသွားမယ့် ကိစ္စကို" အနွယ်တော်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူလိုက်မိသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ရုန်းရင်း ကန်ရင်းဖြင့် သမင်၏ဒဏ်ရာထဲသို့ သူ့သွေးများ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်၏သွေးများ သမင်၏ ဒဏ်ရာထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် သမင်၏ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်း သွေးတိတ်ကာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည်ထိ တဖြည်းဖြည်း စေ့ပိတ်သွားသည်။ အနွယ်တော်မှာ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>'ဒါ... ဒါက " သူ့သွေးက ထိုမျှထိ အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်လော။ အနွယ်တော်မှာ ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားသည်။</p> <p>မကြာမီ သမင်၏ရုန်းအားကြောင့် ကျောက်သားမှာ အနည်းငယ် ပဲ့သွားသဖြင့် သမင်မှာ လွတ်မြောက်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်မှာမူ အံ့ဩနေသဖြင့် သမင် လွတ်သွားသည်ကိုပင် သတိမမူမိအောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ထပ် စမ်းကြည့်ရမယ်" ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ့လက်က ဒဏ်ရာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စေ့ပိတ်နေတော့သည်။ အနွယ်တော်မှာ ထိုကိစ္စက အကြောင်းတစ်ခုကြောင့်ဟုသာ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ထရပ်ပြီး ဆိုင်းထမ်းအား ပြန်ကောက်ကာ မြင်ငယ်ဘက်သို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။ မြစ်ကမ်းဘေး ရောက်သည်နှင့် ရသေ့ပျိုများ၏ ကသိုဏ်းဝန်းများအား သွားစစ်ဆေးသည်။ လေတိုက်ပြီး မှောက်သွားသော ကသိုဏ်းဝန်းများကို သူ ရေပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ စောင်းနေသော ကသိုဏ်းဝန်းများကိုလည်း ရသေ့များ နိမိတ်ယူရ လွယ်စေရန် ပြန်တည့်ပေးလိုက်သည်။ အားလုံး ပြီးစီးသောအခါ ဝါးကျည်တောက်ထဲ ရေအပြည့် ဖြည့်ကာ ဂိုဏ်းဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် စဉ့်အိုးထဲ ရေဖြည့်ကာ ကျောင်းဆောင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။ ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ထင်းခုတ်ရာတွင် သုံးသော ဓားမကြီးအား ကိုင်ကာ အနွယ်တော် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ လက်ကို ဓားဖြင့် ခွဲရသည်က နာကျင်မည်မှာ အသေအချာပင်။ သူ့သွေးက တကယ် ထူးခြားနေသည်လော သို့မဟုတ် သမင်၏သွေးက ထူးခြားနေသည်လော သူမခွဲခြားနိုင်လည်း ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p>"သမင်ရဲ့သွေးကသာ ထူးခြားရင် သူ အစကတည်းက ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ကောင်းရမှာ။ ငါ့သွေးနဲ့ ထိလို့သာ သူ ပြန်ကောင်းသွားတာ။ ဟုတ်တယ် ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်" အနွယ်တော် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးကာ လက်ဖဝါးပေါ် ဓားအား တင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဓားမဖြင့် ဖိကာ လက်ဖဝါးအား လှီးချလိုက်တော့သည်။ လက်ဖဝါးပေါ်တွက် ဒဏ်ရာတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်ကာ သွေးများ ထွက်လာသည်။ သွေးများ ထွက်လာသည်နှင့် ဒဏ်ရာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်စေ့သွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အနွယ်တော်မှာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူ့သွေးသာ ဆေးဖြစ်နေပါက သူ့ဖခင် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ သိတတ်စ အရွယ်ကတည်းက သူ့ဖခင်မှာ ဒဏ်ရာများကြောင့် အိပ်ရာထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်နေရသည်။ အကူဖြင့် လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း အဝေးကြီး မရပေ။ သူ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်ကို မြင်တိုင်း အမြဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဒေါသထွက်တိုင်း သူ့အား နိမိတ်ဆိုးဟု အမြဲ ခေါ်နေသဖြင့် ထိုဒဏ်ရာများမှာ သူ့ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူ နားလည်ထားသည်။ ယခုတော့ သူ့အပြစ်များကို ပြန်လည် ဆေးကြောနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောင်းဆောင် ရှိရာသို့ အပြေး သွားတော့သည်။ ဖခင်အား ကုသပေးရန် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save