Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိသားစု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနွယ်တော် အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းတစ်စအား မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်တွင် ဘေး၌ ထိုင်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနွယ်တော်မှာ ဖခင်အား မြင်လိုက်ရာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဖခင်၏ရုပ်ရည်မှာ သူ မမှတ်မိလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"ဒါက... ဒါက အဖေ ဘာဖြစ်တာလဲ" အနွယ်တော် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး သားရယ်။ သား အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲ။ နေရထိုင်ရတာ သက်သာရဲ့လား" စောရဝိဇ္ဇာ အနွယ်တော်အား ချစ်ခင်စွာ ကြည့်လျက် ပြောသည်။</p> <p>"သားကို အဖေ... အဖေ သားလို့ ခေါ်လိုက်တယ်နော်။ သား နားကြားမှာတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" အနွယ်တော် ကြားလိုက်ရသည့် စကားကို မယုံနိုင်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သားက အဖေ့သားပဲလေ။ ဒီလောကမှာ သားက အဖေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ပဲ။ ဒါကြောင့် သားလို့ ခေါ်တာ ဘာမှားလို့လဲ" စောရဝိဇ္ဇာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"မမှားပါဘူး။ အဖေ မမှားပါဘူး။ ဟုတ်တယ်... သားက အဖေ့သားမို့ သားလို့ ခေါ်တာ မှန်တာပေါ့" အနွယ်တော် ခေါင်းကို တွင်တွင်ယမ်းကာ ပြောသည်။ သူ့တစ်သက်တာတွင် ဖခင်ဆီက သားဟူသော ခေါ်သံအား အမြဲ ကြားချင်နေခဲ့သည်။ ဤအရာများ အားလုံးမှာ အိပ်မက်ဖြစ်ကာ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။ ဤအရာက အိပ်မက်သာဆိုလျှင် ထိုအိပ်မက်လေးကို သူ့တစ်သက်တာလုံး ထွေးဖက်ထားလိုသည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာမှာ မျက်ရည်များ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျလျက် ယောက်ျားတန်မဲ့ ငိုနေမိသည်။ ထိုသည်မှာ ဝမ်းသာ၍ ကျသည့် မျက်ရည်များပင်။ ထိုကလေးအား သူ အမြဲ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခဲ့မိသည့်အပေါ် ယခု အလွန် နောင်တရနေတော့သည်။ သို့သော် ဖြစ်ပြီးသမျှက ဖြစ်ပြီးပြီမို့ ပြန်လည် ပြုပြင်၍ မရတော့ပေ။ အနာဂတ်အတွက်သာ သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒေါက်... ဒေါက်" တံခါး ခေါက်သံ ထွက်လာသည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာ တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည်နှင့် ချက်ချင်း ထကာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒကာကြီး၊ စကားပြောသံ ကြားတော့ ဆေးကုလို့ ပြီးပြီထင်လို့ တံခါး ခေါက်လိုက်တာပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဘရသေ့က အပြုံးဖြင့် မေးသည်။ စောရဝိဇ္ဇာ ရုပ်ရည် ပြောင်းသွားသည်ကို သူက မသိဟန်ပြုထားသည်။ ထိုအရာက တစ်ဖက်လူ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်လေရာ သူ ထုတ်မေး၍ မကောင်းပေ။</p> <p>"ပြီးပါပြီ ခင်ဗျာ့။ အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းမိတာ အားနာပါတယ်" စောရဝိဇ္ဇာ လက်အုပ်ချီကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်ကွယ်။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဒကာကြီး။ အနွယ်တော် သက်သာရဲ့လား" ဘရသေ့က ဆက်မေးသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် ခင်ဗျာ့။ သားလေး သက်သာသွားပါပြီ" စောရဝိဇ္ဇာက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ ပြောသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနွယ်တော်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဘရသေ့အား လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် သက်သာပါတယ် ဘရသေ့။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ သက်သာသွားပါပြီ" အနွယ်တော် ဝမ်းသာသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"အားလုံး အဆင်ပြေတာ သိရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်။ ကဲကဲ... အနားယူချေဦး" ဘရသေ့က ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ ပြောသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျာ့" စောရဝိဇ္ဇာ အနွယ်တော်အား ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်သို့ ရောက်လာသည်တွင် ရသေ့ပျိုများက မေးခွန်းများ ဝိုင်းမေးသဖြင့် အနွယ်တော်တို့မှာ ဖြေနေရသည်။ စောရဝိဇ္ဇာ၏ ရုပ်ရည်မှာ ထင်မထားလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသည် မဟုတ်လော။ထိုအရာမှာ မျိုးနွယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ကြောင်း အသက်ကြီးပုံပေါ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း စောရဝိဇ္ဇာက ရှင်းပြလိုက်သည်။ သို့နှင့် အားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း သိရသဖြင့် သူတို့သည်လည်း ဝမ်းသာကြောင်း ပြောကာ ပြန်သွားကြလေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်နှင့် စောရဝိဇ္ဇာတို့သည် ကျောင်းဆောင် ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်သည်တွင် စောရဝိဇ္ဇာက ကုလားထိုင် တစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အနွယ်တော်ကိုလည်း တစ်ဖက်က ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ဖို့ လက်ဟန်ပြသည်။ အနွယ်တော်သည်လည်း ဖခင် ညွှန်ပြရာ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"သားရဲ့ သွေးက ဒဏ်ရာတွေကို ကုနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ" စောရဝိဇ္ဇာက သူ မရှင်းသည်များအား မေးတော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် သမင်လေးအား ကယ်တင်သည့် အချိန်မှ စကာ လက်ဝါးကို ခွဲကာ စမ်းကြည့်သည်ထိ အမှန်တိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဝမ်းသာရမည်လော သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ရမည်လော မခွဲခြားတတ်တော့ပေ။</p> <p>"ဒါက အသုံးဝင်တဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်ပေမဲ့ လူရှေ့မှာ ထုတ်ပြသင့်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သားရဲ့သွေးက ဒဏ်ရာကုသနိုင်တဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သိလား" စောရဝိဇ္ဇာက မေးသည်။</p> <p>"သားမသိပါဘူး အဖေ" အနွယ်တော် ခေါင်းယမ်းကာ ဖြေသည်။</p> <p>"ဒါက သားရဲ့သွေးက ဆေးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ သားရဲ့သွေး အကြောင်းကို အောက်လမ်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်တဲ့ ကဝေတွေနဲ့ ယက္ခတွေသာ သိသွားရင် ငါ့သား ဘယ်တော့မှ အေးအေး နေရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့က သားကို သားကောင် တစ်ကောင်လို အမဲလိုက်ကြလိမ့်မယ်" စောရဝိဇ္ဇာက သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ကဝေတွေ ယက္ခတွေ ဆိုတာ ဘာတွေလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ သားရဲ့သွေးကို လိုချင်ရတာလဲ" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွား မေးသည်။</p> <p>"ဟင်း... ကဝေတွေ၊ ယက္ခတွေဆိုတာ သက်ရှိတွေဆီက အသက်ဓာတ်တွေ၊ သေခြင်းဓာတ်တွေကို စုပ်ယူပြီး တန်ခိုးအဆင့်တက်အောင် လေ့ကျင့်ကြတာ။ ဒါကြောင့် အသက်ဓာတ်တွေ ပြည့်ဝတဲ့ သက်ရှိဆိုတာ သူတို့အတွက် သားကောင်ပဲ။ သူတို့က ဘာတွေလဲဆိုတော့ မိစ္ဆာတွေလို့ပဲ သား သိထားပါ။ နောက်ကျရင် သား အလိုလို နားလည်သွားမှာပါ" စောရဝိဇ္ဇာ အာခေါင် ခြောက်လာသဖြင့် ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို သူတို့က တော်တော် ဆိုးတာပဲနော်။ ရွာတွေမြို့တွေထဲမှာ နေတဲ့ လူတွေကတော့ သူတို့ကို အမြဲ ကြောက်နေရမှာပဲ"</p> <p>"အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ အထက်လမ်းဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဝိဇ္ဇာဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တယ်။ သူတို့က ရှမ်းဗဲလား ကုန်းမြေမှာ ဂိုဏ်းတည်ထားတယ်။ သိပ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပေါ့ သားရယ်" စောရဝိဇ္ဇာ လေးနက်စွာ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဘရသေ့တို့ကရော ပြည်သူတွေကို ဘာဖြစ်လို့ မကာကွယ်ပေးတာလဲဟင်" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘရသေ့တို့က ဈာန်တန်ခိုးတွေ သိပ်ကြီးတာပေါ့ သားရယ်။ အတွင်းစည်းက ရသေ့တွေဆို ပိုတောင် တန်ခိုးကြီးသေးတယ်။ သူတို့က ကာကွယ်မပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကျင့်တဲ့ သမထကျင့်စဉ်ဆိုတာ နိဝရဏတွေနဲ့ တွေ့ရင် ပြန်လျောကျတတ်လို့ လောကီနယ်ပယ်နဲ့ ဝေးဝေး နေကြတာ" စောရဝိဇ္ဇာက စကား ခဏရပ်ကာ ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့သောက်ပြန်သည်။</p> <p>"တောင်အောက်မှာ ဝိပဿနာဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ သူတို့တွေက ပိုလို့တောင် တန်ခိုးကြီးသေးတယ်။ တချို့ ရဟန်းတွေဆို ရသေ့ဘဝနဲ့ သမထကျင့်စဉ် အောင်မြင်ပြီးမှ ရဟန်းဘဝနဲ့ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်ကို ဆက်အားထုတ်နေတာ။ ဒီဂိုဏ်းအကြောင်းတော့ သားလည်း သိပြီးသား ဖြစ်မှာပေါ့" စောရဝိဇ္ဇာက ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"လောကကြီးက တော်တော် ကျယ်တာပဲနော် အဖေ။ သား အဲဒီနေရာတွေ သွားကြည့်ချင်တယ်" အနွယ်တော်မှာ ဖခင် ပြောလိုက်သည့် ရှမ်းဗဲလားမှ ဝိဇ္ဇာများကို လွန်စွာ လေးစားနေတော့သည်။</p> <p>"သား မြင်ရမှာပါ။ သားက ဒီထက် ကျယ်ပြောတဲ့ နယ်မြေတွေဆီကို သွားဖို့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ" စောရဝိဇ္ဇာက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဘယ်လို ကံကြမ္မာ ပါတာလဲဟင်" အနွယ်တော် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အခုချိန်မှာ သားသိဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူး။ အချိန်တန်ရင် သား သိရမှာပါ။ သား ဘေးမှာ အဖေ အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ သား လက်ကို ဆွဲပြီး ဒီနယ်မြေတွေကို အဖေ လျှောက်ပြပေးမှာပေါ့" စောရဝိဇ္ဇာက ကြည်နူးအပြုံးဖြင့် ဖြေသည်။</p> <p>"သား စောင့်နေပါ့မယ် အဖေ။ အဖေနဲ့အတူ ကမ္ဘာကြီး အနှံ့ လျှောက်ကြည့်ကြမယ်" အနွယ်တော် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save