Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်အမြစ်၊ အထူး ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ (အပိုင်း ၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~မိစ္ဆာတောင်ထွတ် ရှစ်ခု ဈေးကွက်။</p> <p> </p> <p>ဈေးကွက်အတွင်း လူအစည်ကားဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကြီး၏ ပထမထပ်၊ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တာအိုရုပ်သေးသည် တစ်ိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဆိုင်၏ နာမည်ကြီး ဝိညာဉ်အပင် ဟင်းလျာအချို့ကို မှာယူထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝိုင် ခွက်ငယ်လေးကို မကြာခဏ မော့သောက်ရင်း၊ ရှားပါး ဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းနေသည့်ဟန် ပြုလုပ်နေသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောသံများကို နားစွင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ့တွင် စားချင်သောက်ချင်စိတ် ဟူ၍ မရှိပေ။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်နေရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာမှ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီက သတင်းထွက်လာသေးတယ်... သူတို့ ကျင့်ကြံသူတွေကို စုစည်းပြီး ငါတို့ တာ့ယွဲ့ နယ်မြေကို စစ်လာတိုက်မယ် ဆိုလား... ငါဖြင့် ကြောက်လွန်းလို့ ပထမအဆင့် အဆင့်မြင့် အကာအကွယ် အဆောင်တွေတောင် အပြေးအလွှား ဝယ်ထားလိုက်ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုကြားရတဲ့ သတင်းကျတော့ တစ်မျိုး ကွ...”</p> <p> </p> <p>“ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ တောင်တန်းက ‘တာအိုဆရာ ရွှမ်မင်’ ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာကောင်က ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ပိုင် ဇီကွမ်း နယ်မြေထဲ ထွက်ပြေးသွားပြီး၊ အဲဒီက အင်မော်တယ် မြို့တစ်မြို့လုံးကို သွေးယဇ်ပူဇော် ပစ်လိုက်သတဲ့...”</p> <p> </p> <p>“တွေးကြည့်ရင်တော့ ကြောက်စရာကြီးကွ... ဒါပေမဲ့ ဟားဟား... အဲဒါ ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မြို့လေကွာ... အခုတော့ ထိုက်ရွှီ ဘက်က ကျင့်ကြံသူတွေ ဒေါသထွက်ပြီး အဲဒီ ‘တာအိုဆရာ ရွှမ်မင်’ ဆိုတဲ့ကောင်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်ချင်နေကြပြီ ဆိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ အနေနဲ့ ငါတို့ဘက်ကို စစ်တိုက်ဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်တော့မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအို ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် သူ့မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးနှင့် စကားပြောရင်း ရယ်ပွဲဖွဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘေးစားပွဲဝိုင်းမှ ဝဝဖိုဖို ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ခေါင်းလှည့်လာပြီး ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ကလည်း စောစောစီးစီး ပျော်မနေကြပါနဲ့ဦးဗျာ... တာအိုဆရာ ရွှမ်မင် က ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မြို့သေးသေးလေး တစ်မြို့ကို သွေးယဇ်ပူဇော်လိုက်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ခင်ဗျားတို့ သိတာပါ... သူ့နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်းကို မသိကြဘူးမလား...”</p> <p> </p> <p>ဆံပင်ဖြူ ကျင့်ကြံသူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ... ဟုတ်လား... ကျုပ်ထက် ပိုသိနေတဲ့ ပုံပါလား...”</p> <p> </p> <p>“သိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဝဝဖိုဖို ကျင့်ကြံသူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့် ဆရာသခင်က ပိုင်ယွဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တော်ရဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်လေ... ကျွန်တော် မသိတဲ့ သတင်းဆိုတာ ရှိလို့လား...”</p> <p> </p> <p>“စားပွဲထိုး... ဒီမိတ်ဆွေကြီး အတွက် ‘နွေဦးမိုးကြိုး ဝိညာဉ်ဝိုင်’ အကောင်းစား တစ်အိုး ချပေးလိုက်ကွာ...”</p> <p> </p> <p>သတင်းထူး ကြားရမည် ဆိုသဖြင့် ဆံပင်ဖြူ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို အော်ဟစ် မှာကြားလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝဝဖိုဖို ကျင့်ကြံသူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်</p> <p>တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... မိတ်ဆွေ... ဆက်ပြောပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ဝဝဖိုဖို ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာထားသည် ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး အမူအရာက အလွန် တည်ကြည်သွားသည်။ သူ့ပုံစံကြောင့် စားသောက်ဆိုင် အတွင်းရှိ သတင်းစိတ်ဝင်စားသော အခြား ကျင့်ကြံသူများပါ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြီး လေထုက တင်းမာသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပြောပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုဆရာ ရွှမ်မင် ဆိုတဲ့ လူက သူ့ကိုယ်သူ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဘုရင် ဝင်စားသူလို့ ကြေညာထားတာ... သူ မွေးမွေးချင်းမှာပဲ ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ တောင်တန်းက မိစ္ဆာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ယမ်းခွဲသလို ထိုးတက်လာပြီး၊ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ တောင်တန်း တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားရော...”</p> <p> </p> <p>“ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ နန်းတော်ကလည်း သေချာပေါက် ဒေါသထွက်တာပေါ့... မူလက သူတို့က ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ နဲ့ ပေါင်းပြီး ငါတို့ တာ့ယွဲ့ နယ်မြေကို တိုက်မလို့လေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တာအိုဆရာ ရွှမ်မင် ကြောင့် ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ နန်းတော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင် ဖြစ်နေတာ... ရွှမ်မင်ကို ရှာဖွေ ဝိုင်းရံဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပေမယ့်၊ သူတို့လူတွေပဲ အများကြီး သေဆုံးကုန်ကြပြီး၊ ရွှမ်မင်ကတော့ အမြဲတမ်း ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားလေ့ ရှိတယ်... အထိနာတာက သူတို့ဘက်ကချည်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာလောကမှာ ဖြစ်ခဲ့တာနော်... အခု ငါတို့ ကျင့်ကြံသူလောက ဘက်မှာ ပိုဆိုးလာပြီ... ကြည့်လေ... တာအိုဆရာ ရွှမ်မင် က ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ တောင်တန်းကနေ ထွက်လာတာနဲ့ ထိုက်ရွှီ အင်မော်တယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အင်မော်တယ် မြို့တစ်မြို့လုံးကို သွေးယဇ်ပူဇော် ပစ်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို မိစ္ဆာကောင်သာ အစွမ်းအကုန် ကြီးထွားလာရင်၊ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေထဲက ဘယ်သူက သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာလဲ... တကယ်လို့ သူသာ တာ့ယွဲ့ နယ်မြေဘက် ရောက်လာရင်... ဟာ... ဖတ်... ဖတ်... နိမိတ်မရှိ နမာမရှိ... သူ့ကို လုံးဝ မလာစေချင်ဘူးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆံပင်ဖြူ ကျင့်ကြံသူနှင့် ဆိုင်ထဲရှိ အခြားလူများ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သူက ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဘုရင် ဝင်စားသူ ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ အစစ်လား... အတုလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒီမိစ္ဆာက ကိုးဝိညာဉ် မိစ္ဆာ တောင်တန်းမှာ စပြီး သတ်ဖြတ်တယ်... အပြင်ထွက်လာတော့လည်း အင်မော်တယ် မြို့တစ်မြို့လုံးကို သွေးယဇ်ပူဇော်တယ် ဟုတ်လား... ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးမို့လို့ လူတွေ အများကြီး သတ်တာတောင် ရူးမသွားရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“မကြောက်ကြပါနဲ့ကွာ... ဒီလောက် မာန်တက်နေမှတော့ ဒီကောင် သက်တမ်း သိပ်ရှည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင် အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အမျိုးမျိုး ဆွေးနွေး ငြင်းခုံနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်၏ အခြားထောင့်တစ်နေရာ၌ ထိုင်နေသော အမျိုးသား နှစ်ဦး၊ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပါဝင်သည့် လူငယ် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက် အနက်မှ တစ်ဦးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ သွေးယဇ်ပူဇော်တဲ့ သတင်းလောက်ပဲ သိထားကြတာကိုး...”</p> <p> </p> <p>“ဇီကွမ်း နယ်မြေကနေ နောက်ဆုံးရတဲ့ သတင်းအရ အဲဒီမိစ္ဆာက နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကြီး နှစ်စုကို ထပ်ပြီး မျိုးဖြုတ် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်ပြီတဲ့... အဲဒီ မိသားစု နှစ်စုစလုံးက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဘိုးဘေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အင်အားကြီး မိသားစုတွေချည်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ...</p> <p> </p> <p>ဝိုင်းဖွဲ့ နားထောင်နေသူများ ထံမှ အာမေဋိတ် သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှေအမြုတေ အဆင့် အရှင်သခင်တွေ ရှိတဲ့ မိသားစုကြီး နှစ်စုတောင် အသတ်ခံလိုက်ရတာလား...”</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး အချို့သော ကျင့်ကြံသူများမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ သွေးဆုတ် ဖြူဖျော့ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုရုပ်သေးသည် ထိုလူငယ် ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ယွင်ကျန်းဂိုဏ်း ဝတ်စုံများကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားများက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့် ခန့်ညားပြီး၊ အမျိုးသမီးငယ်လေးက ချစ်စဖွယ်ကောင်းကာ နွဲ့နှောင်း၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ ဝါရင့် ကျင့်ကြံသူများ၌ မရှိတော့သော တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် လူငယ်သွေးများ ရှင်သန်နေသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးများကို ကြည့်ရင်း တာအိုရုပ်သေး၏ စိတ်အာရုံသည် အတိတ်ကာလဆီသို့ ပြန်လည် လွင့်မျောသွား၏။ ယွင် တောင်တန်း ဈေးကွက်တွင် ချန်စီစီ၊ လော့ချန်ယွီ နှင့် ယွီချန်ချင်း တို့ကို စတင် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အချိန်ကာလလေးကို သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘အဲဒီတုန်းက ချန်စီစီ၊ လော့ချန်ယွီ နဲ့ ယွီချန်ချင်း တို့ကလည်း အခု ငါ ကြည့်နေတဲ့ ယွင်ကျန်းဂိုဏ်းက တပည့်မလေးလိုမျိုး ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ကြတာပဲ’</p> <p> </p> <p>လွင့်မျောနေသော အဖြူရောင် ဂါဝန်လေးများနှင့် သူတို့၏ အမူအရာသည် ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးသော်လည်း၊ သာမန်လူများနှင့် မတူသော ထူးခြားသည့် အရည်အသွေးများ ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသော ဆွေးနွေးသံများနှင့် အာမေဋိတ်သံများကို နားထောင်ရင်း၊ တာအိုရုပ်သေးသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျသင့်ငွေ ရှင်းကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ယွင်ကျန်းဂိုဏ်းမှ လူငယ် သုံးဦး၏ စားပွဲဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ချန်ခွင်းအိတ် တစ်လုံးကို ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်မော်တယ် လူငယ်မောင်မယ်တို့ ခင်ဗျာ... ခုနလေးတင် ပြန်သွားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ဒီပစ္စည်းတွေကို လူငယ်တို့အတွက် လက်ဆောင် ပေးခဲ့ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>စောစောက ကြွားဝါပြောဆိုခဲ့သော ယွင်ကျန်းဂိုဏ်းသား လူငယ်သည် အံ့သြသွားပြီး၊ ဆိုင်ဝန်ထမ်း ကြည့်သည့် နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လူလွတ်နေသော စားပွဲဝိုင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက ပေးတာလဲ... အထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး ချန်ခွင်းအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် သုံးလုံးနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ သုံးခု ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံးစီတွင် ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အရည် (၁၀) စက်စီ ပါဝင်ပြီး၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိကာစ လူငယ် သုံးဦးမှာ အံ့သြမှင်သက် သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို သန့်စင်လွန်းတဲ့ ဝိညာဉ်အရည်တွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ... ဟာ... ဒါ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ကြေးမုံလမင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေပဲ... ကျွတ်... ကျွတ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီရတနာတွေ အကုန်လုံးက... ငါတို့အတွက်တဲ့လား…”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save