Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းချိုင်တန် လဲပြိုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသည့် ကျန်းချိုင်တန် ပုံစံမှာ အရူးတစ်ယောက်ပမာ။ အဖြစ်အပျက်တို့ကို လီယီတောင်း ကိုယ်တိုင်လည်း အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။</p> <p>သူ တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျန်းချိုင်တန်က ဒေါသတကြီး ထပြောတော့သည်။</p> <p>" ဒါတွေ အကုန်လုံးက ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ... ခင်ဗျားကြောင့် ဖြစ်ရတာ... ခင်ဗျားသာ ပေါ်မလာခဲ့ရင် စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရားက ကျွန်တော့် အဖေ့ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမှာ... "</p> <p>" သူ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတာ... သူ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ... "</p> <p>" ခင်ဗျား သေရမယ်... ခင်ဗျား သေရမယ်... သွားသေလိုက်... "</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျန်းချိုင်တန် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထွက်မသွားမီ လျှာကို ကိုက်ကာ လက်ထဲရှိ စာခြောက်ရုပ်လေး အပေါ်သို့ သွေးများ ထွေးချလိုက်သည်ကို လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းချိုင်တန် လုပ်ရပ်ကြောင့် ခြံဝင်း ထောင့်အသီးသီးတွင် ပုန်းကွယ်နေသော စာခြောက်ရုပ် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် မတ်တပ်ထရပ်လာကြပြီး လီယီတောင်းထံသို့ စတင် ရွေ့လျားလာကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက သိပ်တော့ မမြန်လှပေ။</p> <p>" ခင်ဗျားကို သတ်မယ်... စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရားက ကျွန်တော့် အဖေကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မယ်... သူ ကျွန်တော့် အဖေကို လွှတ်ပေးရင် ကျွန်တော် ဘေးကင်းပြီ... "</p> <p>" ကျွန်တော်က စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရားရဲ့ အသစ္စာရှိဆုံး နောက်လိုက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ကမ္ဘာမြေပေါ်က နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း ဖြစ်လာမယ်... "</p> <p>" သူ့ကို သတ်... "</p> <p>သွေးရူးသွေးတန်း အော်ဟစ်ရင်း ကျန်းချိုင်တန်က လက်ထဲရှိ အရုပ်လေး အပေါ်သို့ နောက်ထပ် သွေးများ ထွေးချလိုက်ပြန်လေသည်။</p> <p>ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် စာခြောက်ရုပ်များမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရှေ့တိုးလာကြသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းကတော့ ဤစာခြောက်ရုပ်များ၏ ဟန်ပန်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။</p> <p>သူတို့ တစ်ရုပ်စီအတွက် သူ သက်တမ်း တစ်နှစ်စီ သုံးလိုက်၏။</p> <p>သက်တမ်း နှစ်တစ်ထောင်ကျော် ပိုင်ဆိုင်ထားသော လီယီတောင်း အတွက် ဤကိစ္စမှာ ဘာမှ မပြောပပေ။</p> <p>ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ...။</p> <p>သူ တံခါးဝတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ကျန်းချိုင်တန်ကို အေးအေးဆေးဆေး စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>" မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလွှတ်လိုက်တာလဲ... မင်းတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ... "</p> <p>" မင်းအဖေနဲ့ သူ့ရဲ့ သတ္တုတွင်းက သူငယ်ချင်းတွေ ကိစ္စကကော ဘာလဲ... ပြီးတော့ မင်း ခဏခဏ ပြောနေတဲ့ ဒီစာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရား ဆိုတာကကော ဘယ်သူလဲ... "</p> <p>လီယီတောင်း မေးခွန်းများက ဆက်တိုက်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းချိုင်တန်မှာ ရူးသွပ်သွားသူပမာ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မေးခွန်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>" ဟားဟား... ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား... မင်း သိဖို့ မတန်ဘူး... စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရား ဟုတ်လား... အဲဒါက ပိုတောင် မတန်သေးတယ်... "</p> <p>" သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့... တမလွန်ကို ရောက်သွားမှ ဒီကိစ္စတွေကို ငါ့ရဲ့ ငတုံး အဖေဆီမှာ သွားမေးလိုက်တော့... "</p> <p>လီယီတောင်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ စာခြောက်ရုပ်များမှာ တစ်မီတာပင် မကွာတော့ပေ။</p> <p>အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော စာခြောက်ရုပ်ပင်လျှင် ပြန်ထလာပြီး လီယီတောင်း နောက်ကျောဘက်သို့ ကပ်လာကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေလေပြီ။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းချိုင်တန်နှင့် ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ကြောင်း လီယီတောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နောက်ကျောဘက်ရှိ အနီးဆုံး စာခြောက်ရုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>သေမင်း ဓားသွား...။</p> <p>လီယီတောင်း သေမင်း ဓားသွားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် သူ လက်ညှိုးထိုးပြထားသော စာခြောက်ရုပ်မှာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ လဲကျသွားပြီး အသက်ကင်းမဲ့သွားတော့၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းချိုင်တန် တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။</p> <p>စာခြောက်ရုပ်က လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရုံနဲ့ ပျက်စီးသွားတာလား...။</p> <p>လီယီတောင်းက ခပ်အေးအေး အမူအရာဖြင့် ကျန်ရှိနေသော စာခြောက်ရုပ်များကို တစ်ရုပ်ပြီး တစ်ရုပ် ဆက်လက် လက်ညှိုးထိုးပြနေလိုက်၏။</p> <p>သူ၏ လက်ညှိုး တစ်ချက် အထိုးတွင် စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ် ပြိုလဲသွားရလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် စာခြောက်ရုပ် အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ကင်းမဲ့စွာ လဲကျသွားကြတော့၏။</p> <p>ကျန်းချိုင်တန် တစ်ယောက် အံ့အားသင့် မှင်သက်နေပြီး ရင်ထဲ ခံစားချက်တို့ ရောပြွမ်းနေလေပြီ။</p> <p>သူ့ပုံစံက လဲပြိုလုနီးနီး။</p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ ကျန်းချိုင်တန် အတွက် အချိန် သိပ်မကျန်တော့ကြောင်း လီယီတောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ လျော့ကျလာပြီး သေလုဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်ပမာ ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်း တစ်ခုခုကို နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p>ဤစာခြောက်ရုပ်များက ကျန်းချိုင်တန်၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်ပုံရလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤစာခြောက်ရုပ်များကို လီယီတောင်း ရှင်းလင်းလိုက်၍ ကျန်းချိုင်တန်မှာ အားအနည်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး မျက်လုံးများထဲမှ ရူးသွပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မျက်နှာကတော့ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ခက်ထန်နေဆဲပင်။</p> <p>" ဟားဟား... အခု ပြီးသွားပြီလို့ မင်း ထင်နေတာလား... ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီရွာကနေ မင်း ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟား... "</p> <p>" စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရားက မင်းကို ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟားဟားဟား... "</p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ကျန်းချိုင်တန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် မေးခွန်းများ မေးနေခြင်းက အလကားပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းချိုင်တန်ထံမှ " စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရား " ဆိုသည့် စကားကိုတော့ သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိ၏။</p> <p>ဤ " စာခြောက်ရုပ် နတ်ဘုရား " တွင် လီယီတောင်းကဲ့သို့ ထူးခြားသော စွမ်းရည် အချို့ ရှိနေပုံ ရလေသည်။</p> <p>ဤစွမ်းအားက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်၊ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည် ဆိုသည်ကိုတော့ ယခုအချိန်တွင် လီယီတောင်း အဖြေမပေးနိုင်သေးပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p>လီယီတောင်းနှင့် ကျန်းချိုင်တန်တို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် အတွင်း ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုက ရွာတစ်ရွာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p>သူ မသိခဲ့သည်မှာ ရွာထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပုံရသည့် အဘိုးအိုများမှာ အိပ်ပျော်နေရာမှ ပြိုင်တူ နိုးထလာခြင်းပင်။ သူတို့ သူငယ်အိမ်များထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အကြောသေနေသည့်အလား တစ်ချက်လေးမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အမည်းရောင် မြူခိုးများကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ထုတ်ခံနေရပြီး အမည်းရောင် အငွေ့တန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွာထိပ်ရှိ စာခြောက်ရုပ်ကြီးထံသို့ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းသွားကြလေသည်။</p> <p>အမည်းရောင် မြူခိုးများက စာခြောက်ရုပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ စာခြောက်ရုပ်ကြီး၏ အငွေ့အသက် တစ်ခုလုံး စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး မျက်လုံးများက အသိစိတ် ရှိလာသည့်အလား ဖြစ်လာတော့၏။</p> <p>အသက်ဝင်လာသည့်အလားပင်။</p> <p>အဘိုးအိုများခမျာ ခြောက်သွေ့ တွန့်လိမ်နေသော အရေပြားများ ပို၍ပင် တွန့်လိမ်လာလေသည်။</p> <p>သူတို့ထံတွင် ကျန်ရှိနေသော အသက်ငွေ့ငွေ့လေးက တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပြီး အချို့မှာ အသက်ကင်းမဲ့သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် အဝေးမှ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာလေသည်။</p> <p>သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ရွာထိပ်ရှိ စာခြောက်ရုပ်ကြီးထံသို့ စူးစိုက်သွား၏။</p> <p>သို့သော် သူမက ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးဘဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်နေသည့်အလား စောင့်ကြည့်နေရုံသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်၍ ယခုက သူမ လှုပ်ရှားရမည့် အချိန် မဟုတ်သေးပေ။</p> <p>ကျန်း မိသားစု၏ ခြံဝင်း…</p> <p>လီယီတောင်းက ကျန်းချိုင်တန် အနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ကျန်းချိုင်တန်ကို အပေါ်မှ ရပ်ကာ  ငုံ့ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်...</p> <p>" မင်း သိသမျှ အကုန်လုံးကို ငါ့ကို ပြောပြ... ငါ မင်းကို ကယ်ပေးနိုင်တယ်... "</p> <p>သူ့လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ယုံကြည်မှု အပြည့်။</p> <p>လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့ နေရာမှာ လီယီတောင်း က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက်လေ...။</p> <p>လက်ရှိ နတ်ဘုရားလက် စွမ်းရည်က တစ်ဖက်လူက လူကောင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ လူဆိုး ဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ဘူး...။</p> <p>ငါသာ သူတို့ကို ကယ်ချင်တယ် ဆိုရင် သက်တမ်း အလုံအလောက် အသုံးပြုပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လေ...။</p> <p>သို့သော် ကျန်းချိုင်တန် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူ့မျက်လုံးများ၌ မယုံကြည်နိုင်သည့် အရိပ်အငွေ့များ ပြသနေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး စတင် ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှောင်လွှဲလို့ ရနိုင်မယ် ဆိုရင် ဘယ်သူက သေချင်မှာလဲ...။</p> <p>ထို့ပြင် ကျန်းချိုင်တန်က လီယီတောင်း အကြောင်းအားလုံးကို သေချာ စုံစမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်လို့ လီယီတောင်းသာ ငါ့ကို တကယ် ကယ်ချင်တယ် ဆိုရင်... ငါ သေစရာ မလိုလောက်ဘူး...။</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လီယီတောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>" ခင်... ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ကယ်မှာလား... "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save