Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြန်ခရီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ်ကြာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်း သားအဖ၏ အခေါင်းများကို တောင်စောင်းပေါ်ရှိ သုသာန်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။</p> <p>မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် ဖျော့ဖျော့လေးက မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို မှုန်ဝါးဝါး အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထား၏။</p> <p>လီယီတောင်းက တည်နေရာ ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် ဤနေရာမှာ ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းသော နေရာ မဟုတ်သော်လည်း နေရာကျယ်ဝန်းသဖြင့် မြှုပ်နှံရန်အတွက် သင့်တော်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း ရင်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>ဤရွာရှိ အရာအားလုံးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရွာသားများ၏ အပြုအမူများပင်။</p> <p>" လူငယ်လေး... အလောင်းမြေချတော့မယ်... မင်းမှာ တခြား စီစဉ်စရာများ ရှိသေးလား... "</p> <p>တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လီယီတောင်း အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။ သို့သော် သူ၏ အရေပြားပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများက သူ၏ အပြုံးကိုပင် ကြက်သီးထဖွယ် ဖြစ်စေ၏။</p> <p>လီယီတောင်း ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>လုပ်စရာ ရှိသည်များ အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လိုအပ်သည့် အစီအစဉ် အားလုံးကို သူ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းချိုင်တန် သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် စာခြောက်ရုပ်၏ ဝိညာဉ်ရိပ် ပျောက်ကွယ်သွား၍လားတော့ မသိ၊ နာရေး အခမ်းအနား အတွင်းတွင် အရာအားလုံးက အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>အခေါင်းများကို မြေကျင်းထဲသို့ ချလိုက်ချိန်တွင် နာရေး အခမ်းအနား နောက်ဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>အရာအားလုံးက ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်လျက်။</p> <p>ငိုကြွေးသံများ မရှိသလို ဆူညံသံများလည်း မရှိပေ။</p> <p>မြေကျင်းများပေါ်သို့ နောက်ဆုံး မြေများ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်အထိ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး နာရေး အခမ်းအနား အဆုံးသတ်သွားလေသည်။</p> <p>နာရေး အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးက ရွာဆီသို့ စနစ်တကျ ပြန်လှည့်သွားကြ၏။</p> <p>စောစောက လီယီတောင်းနှင့် စကားပြောခဲ့သော အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် လီယီတောင်း အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။</p> <p>သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။</p> <p>" လူငယ်လေး... မင်း လာတဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်သွားပါတော့... ရွာထဲကို ပြန်မလာနဲ့တော့... "</p> <p>ဤစကား နှစ်ခွန်း ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက လီယီတောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပင် အခြားသူများ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး လီယီတောင်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ထားခဲ့လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ပြန်သွားသော လူအုပ်ကြီးနှင့် အဝေးမှ ရွာလေးကို ငေးကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီယီတောင်း စိတ်ထဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆုံးက ရွာထိပ်ရှိ စာခြောက်ရုပ်ကြီးပင်။</p> <p>ဒီကောင်ကြီးက ဒဏ်ရာရနေတာလား…။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော ကောက်ရိုးများ အဖြတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာ စာခြောက်ရုပ် တစ်ရုပ် အတွက်တော့ ဒဏ်ရာရနေသည်ဟု ယူဆ၍ ရနိုင်ပေသည်။</p> <p>သုံးနာရီကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လီယီတောင်း အပြန်ခရီးအတွက် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့၏။ နောက်ထပ် ရထား လမ်းချော်မှုကို မကြုံတွေ့ချင်တော့သဖြင့် ရထားမစီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟိုလူတွေက လေယာဉ်ကြီး အထိတော့ မလုပ်ရဲလောက်ပါဘူး…။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့၏ ထူးဆန်းသော အဖွဲ့အစည်းတွင်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေ၍ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ကျန်းမြို့ မြေပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ချိန်တွင်တော့ လီယီတောင်း တစ်ယောက် တကယ့် စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p>' ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ဖို့ အများကြီး လိုသေးပုံ ရတယ်... '</p> <p>လီယီတောင်း လေယာဉ်ပေါ် တက်ချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ဌာနချုပ် အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းလှတော့။</p> <p>အစည်းအဝေး ခန်းမ တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။</p> <p>အချိန် အတော်ကြာပြီးမှ အကြီးအကဲလျန်က စကားစလိုက်၏။</p> <p>" ဒီစစ်ဆင်ရေးကနေ ရလာတဲ့ အချက်အလက်တွေ အရ ကြည့်ရရင် လီယီတောင်း က အဲဒီ အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါမှာ အသာစီး ရခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က တခြား လှုပ်ရှားမှုတွေကို စတင်နေပြီ... ငါတို့ဘက်ကလည်း ရပ်တည်ချက် တစ်ခု ပြသဖို့ အချိန်တန်ပြီ... "</p> <p>အကြီးအကဲလျန်က အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အားလုံး၏ မျက်နှာများက ခပ်တည်တည်။</p> <p>လီယီတောင်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တည်ဆောက်ရန် ဆိုသည်မှာ တပ်ဖွဲ့ ၃၆ အတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ မပူးပေါင်းခဲ့လို့… လီယီတောင်းကို ငါတို့ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ရင်… ငါတို့ မျက်စိအောက်မှာတင် တခြား အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုရဲ့ ဖြေရှင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရမယ် ဆိုရင်... တပ်ဖွဲ့ ၃၆ နဲ့ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ အင်အားစုတွေတောင် အဲဒီ အရူးမကြီးရဲ့ ဒေါသကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>" ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတော့ဘူးလား... "</p> <p>အကြီးအကဲလျန်၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>" ဘယ်သူမှ မပြောရင်လည်း ငါပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့... "</p> <p>" ဒီနေ့ကစပြီး ချယ်ရီပန်း အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို ငါတို့ အပြည့်အဝ သိထားဖို့ လိုတယ်... ငါတို့ နယ်မြေထဲ ဝင်လာတဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တိုင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စောင့်ကြည့်ရမယ်... "</p> <p>" တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ တကယ့် ပစ်မှတ်က လီယီတောင်း ဆိုရင်... ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်အောင် ငါတို့ အစွမ်းကုန် တားဆီးရမယ်... "</p> <p>အကြီးအကဲလျန်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>" အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်မှာ ငါတို့ ဒီလို လုပ်ဖို့ လိုတယ်... ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းက အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... တကယ်လို့ အဲဒီ အရူးမကြီးကို ထပ်ပြီး စော်ကားမိရင် ငါတို့ ဒုက္ခကြီးကြီး တွေ့ရလိမ့်မယ်… “</p> <p>အကြီးအကဲလျန်က သူ၏ အတွေးများကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အခန်းထဲရှိ လူအများအပြား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး အချို့က စကားပြောရန် ဟန်ပြင်နေပုံ ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာ အမူအရာများကို ကြည့်ပြီး အကြီးအကဲလျန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>" ကန့်ကွက်သူ မရှိရင်တော့ ဒါကိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်... "</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အခြားသူများကို အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခပ်တည်တည် ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ဤကိစ္စကို အားလုံး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ထိုအရူးမကြီးကို မစိန်ခေါ်ရဲကြသဖြင့် အခြေအနေကို ကြိတ်မှိတ် လက်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ညနေဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင်…</p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက် တက္ကစီပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းလျစွာ ဆင်းလာပြီး နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆိုင်လေးသို့ ပြန်ရောက်မှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>" ကတောင်... "</p> <p>ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အင်း...</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းအာမောက်က ငါ Follow လုပ်ထားတဲ့ ဖောက်သည် တစ်ယောက်ပဲလေ...။</p> <p>စနစ်၏ နောက်ဆက်တွဲ မစ်ရှင်ကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြီးမြောက်ခဲ့ပြန်ပြီမို့ ဆုလာဘ်များက ထုံးစံအတိုင်း ရောက်လာလေသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း ဆုလာဘ်များကို မစစ်ဆေးနိုင်မီမှာပင် အနောက်မှ ကျိုးရှုရီ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ပြန်ရောက်လာပြီလား... "</p> <p>" အင်း... အစ်ကို ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် အစ်ကို့ကို လာရှာသေးတယ်... "</p> <p>" သူက အစ်ကို ပြန်ရောက်ရင် သူ့ဆီ လာလည်ပါဦးလို့ ပြောသွားတယ်... "</p> <p>" အဘိုးကြီး ဟုတ်လား... "</p> <p>လီယီတောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>" သူ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဘာလဲ... "</p> <p>ကျိုးရှုရီ ဘေးရှိ လီရှင်းထင်က ဝင်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>" ကျွန်မတို့ သူ့နာမည်ကို မေးကြည့်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ မပြောဘူး... သူက ' အဘိုးအို ပြန်ရောက်လာပြီ ' လို့ ပြောရင် အစ်ကို သိလိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောသွားတယ်... "</p> <p>" အဘိုးအို " ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p>ဒီစကားလုံးတွေကို မကြားရတာ ကြာပြီပဲ...။</p> <p>အဲဒီ အဘိုးအို တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီလား...။</p> <p>" အို... ပြီးတော့... "</p> <p>လီရှင်းထင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။</p> <p>" အဘိုးအိုက ပြောတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့တဲ့... အစ်ကို့ ခြေထောက်တွေကို သူ မရိုက်ချိုးပါဘူးတဲ့... "</p> <p>ဤနေရာအရောက်တွင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး လီယီတောင်း မည်သို့ တုန့်ပြန်မည်ကို စောင့်နေကြလေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဘိုးအိုက အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးဖို့ ဝန်မလေးဘူး ဆိုရင်... သူက သာမန်လူ တစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>လီယီတောင်း ဆွံ့အသွား၏။</p> <p>" သူ ငါ့ညီမ အကြောင်းကော မေးသေးလား... "</p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်မလေး နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။</p> <p>လီယီတောင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့ မရတော့ဘူးပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သွားကို သွားရမယ်...။</p> <p>အဘိုးအိုဆီမှာ မေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးတယ်...။</p> <p>ပြီးတော့ သေတ္တာထဲက ပစ္စည်းကိုလည်း အဘိုးအို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လိုနေတယ်လေ...။</p> <p>ကြေးမုံပြင်...။</p> <p>အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ...။</p> <p>အဘိုးအိုမှာ ဒီလို ထူးဆန်းပြီး သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ သီးသန့် နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိပုံရတယ်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save