Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးအို သေဆုံးနိုင်ခြေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညက လီယီတောင်းမှာ အဘိုးအိုထံသို့ ချက်ချင်း သွားမတွေ့သေးဘဲ နောက်နေ့ နံနက်မှသာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ညလုံး ကောင်းစွာ အနားယူပြီးနောက် လီယီတောင်း တစ်ယောက် လန်းဆန်းသွားပြီး အဝတ်အစား သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လဲလှယ်ပြီး တက္ကစီ တစ်စီး ငှားကာ ကျန်းမြို့၏ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်ဆီသို့ တန်းမောင်းသွားလေ၏။</p> <p>အဘိုးအို၏ အိမ်မှာ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်ရှိ အိမ်ရာ တစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သော်လည်း မြို့ထဲနှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ အဆင်မပြေလှပေ။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအို တစ်ဦး အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အေးချမ်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ရခြင်းက အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အဘိုးအို၏ နေအိမ်မှာ သီးခြား ခွဲထွက်နေသော နှစ်ထပ်တိုက်လေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အဘိုးအိုက ပန်းပင်များကို ရေလောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အဘိုးအိုက လီယီတောင်း ရောက်လာသည်ကို မမြင်သည့်အလား ပန်းအိုး တစ်အိုးပြီး တစ်အိုးကိုသာ ဆက်လက် ဂရုစိုက်နေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်ကာ စောင့်နေလိုက်၏။</p> <p>မိနစ် နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာပြီးနောက် အဘိုးအိုက နောက်ဆုံး ပန်းအိုးကို ရေလောင်းပြီးသွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွား၏။</p> <p>လီယီတောင်း စကားမပြောသေးဘဲ အဘိုးအို နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>" မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မနက်စာ ရှိတယ်... ကိုယ့်ဘာသာ သွားစားချေ... "</p> <p>အဘိုးအိုက အလုပ်ရှုပ်နေဟန်ဖြင့် ဘေးရှိ မီးဖိုချောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း စကားမဟသေးဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရင်းနှီးနေသော မနက်စာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>စွန်ပလွံသီး ပေါက်စီ၊ လူးဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်နှင့် အဘိုးအို ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ချဉ်ဖတ် တစ်ပွဲ။</p> <p>ဒီလို မနက်စာမျိုး မစားရတာ ကြာပြီပဲ...။</p> <p>ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် လီယီတောင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောပြီး မူလ နေရာတွင် ပြန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း သူ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားရှိ စားပွဲပုလေး ပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။</p> <p>စစ်တုရင် ရွှေ့သည့် အသံများသာ လေထုထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေလေသည်။</p> <p>အရာအားလုံးက ယုတ္တိမရှိသလို ဖြစ်နေသော်လည်း အရာအားလုံးက ယုတ္တိရှိနေပြန်၏။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် စစ်တုရင် ကစားနေကြလေသည်။</p> <p>ပထမ တစ်ပွဲ လီယီတောင်း ရှုံးသွား၏။</p> <p>ဒုတိယ တစ်ပွဲလည်း သူ ရှုံးသွားသည်။</p> <p>တတိယ တစ်ပွဲလည်း သူ ရှုံးပြန်၏။</p> <p>ဆဋ္ဌမမြောက် ပွဲတွင်တော့ လီယီတောင်း နိုင်သွားလေသည်။</p> <p>သူတို့ စစ်တုရင် ကစားနေသည်မှာ နှစ်နာရီ ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အဘိုးအိုက နောက်ဆုံးတွင် လက်ထဲမှ စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချလိုက်ပြီး စကားစလိုက်လေသည်။</p> <p>" ကောင်မလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... "</p> <p>သူက လီယီတောင်းကို မော့မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။ သူ့လေသံက တည်ငြိမ်လျက်။</p> <p>သို့သော် သူ တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း လေသံထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုတော့ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>လီယီတောင်း ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>" ကျွန်တော် မသိဘူး... အဲဒီ ကောင်မလေးက ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာ... ကျွန်တော် လုံးဝ ရှာလို့ မရဘူး... "</p> <p>" သူ့အကျင့်ကို အဘိုး သိပါတယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို အရှာမခံချင်ဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p>" ဟမ့်... "</p> <p>အဘိုးအိုက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အဘိုးအို၏ အေးစက်စက် နှာမှုတ်သံကို ကြားသောအခါ လီယီတောင်း ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။</p> <p>အကယ်၍ အဘိုးအိုကသာ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေပါက ပို၍ နေရထိုင်ရ ခက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>" ကဲပါ အဘိုးရာ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... ယီနို အကြောင်း အဘိုး သိတာပဲ... သူသာ ထွက်သွားချင်ရင် ကျွန်တော် သူ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ အဘိုး တကယ် ထင်နေတာလား... "</p> <p>" ကောင်းပါပြီလေ... ဒီနေ့ ရောက်လာမယ် ဆိုတာကို ငါ အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ... အဲဒီ ကောင်မလေးမှာ သူ့လမ်းကြောင်းနဲ့သူ ရှိတယ်... ဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားလို့တော့ မရဘူးလေ... "</p> <p>" ဟားဟား... ဒါပေမဲ့ မင်းက အခုတလော တော်တော် နာမည်ကြီးနေသလိုပဲနော်... အစ်ကိုယီတောင်း... "</p> <p>" အယ်... မဟုတ်ဘူး... ' သေမင်းတမန် ' အစ်ကိုယီတောင်း လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့... အခု မင်းဆီမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပြီလား ဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်... "</p> <p>အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်နှာထားနှင့် အပြုအမူများ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ လီယီတောင်း တစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>" အဘိုးရာ... အဘိုး ကျွန်တော့် အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသားပဲ... အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပြန့်နေတဲ့ ကောလာဟလတွေ သက်သက်ပါ... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သေမင်းတမန် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုတွေချည်းပါပဲ... "</p> <p>[ ကတောင်... အရည်အသွေးမြင့် ဖောက်သည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်၊ ID : ဖူအန်းရှန်း ]</p> <p>[ သေဆုံးမှု အခြေအနေ စစ်ဆေးခြင်း - အမည်မသိ အကြောင်းရင်းဖြင့် သေဆုံးမည်၊ သေဆုံးနိုင်ခြေ ၈၀% ]</p> <p>[ လက်ခံသူ အနေဖြင့် ဤအရည်အသွေးမြင့် ဖောက်သည်အား ချက်ချင်း Follow လုပ်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။ ]</p> <p>အသိပေးချက်ကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း ပြောလက်စ စကားများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူ့ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p>အဘိုးက...</p> <p>ဘာလို့ အခုမှ အသိပေးချက် ပေါ်လာရတာလဲ...။ အစက သူ ဝင်လာတုန်းက ဒီလို အသိပေးချက်မျိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ...။</p> <p>စနစ်က တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အဘိုးအို ယခု အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ပြင် သေဆုံးနိုင်ခြေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆိုသည်မှာ အတော်လေး များပြားလှပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းကာ လီယီတောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ၏ အကြည့်များထဲတွင် စဉ်းစား တွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>သူက အနီးနားရှိ ခွက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ လီယီတောင်း အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>" ကြည့်ရတာ မင်း တကယ်ပဲ အခုတလော စွမ်းရည် တချို့ ရလာတဲ့ ပုံပဲ... "</p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ရေတစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။</p> <p>အဘိုးအိုကို မည်သို့ အရိပ်အမြွက် ပေးရမည်ကို သူ စိတ်ထဲမှ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စနစ်၏ သေဒဏ် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရပေ။</p> <p>သူ့အနေဖြင့် ၎င်းကို ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူက အဘိုးအိုကို တိုက်ရိုက် သတိပေးရန် ကြိုးစားမည် ဆိုပါက သတိပေးချက် မပေးနိုင်မီမှာပင် သူ သေဆုံးသွားနိုင်လေသည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီ၏ လက်ရှိ အခြေအနေလိုပင် သေဆုံးမှု စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း၏ ရလဒ်များက အမည်မသိ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>နှစ်ယောက်စလုံး၏ သေဆုံးရမည့် အကြောင်းရင်းကို အမည်မသိ ဟုသာ ပြသထားလေသည်။</p> <p>သေဆုံးမည့် အချိန်နှင့် ခန့်မှန်းခြေ အခြေအနေများကိုပင် လီယီတောင်း မသိရပေ။</p> <p>' အဘိုးအို နောက်ကို အချိန်တိုင်း လိုက်နေလို့ ရနိုင်မလား... '</p> <p>အဲဒါက လက်တွေ့ မကျဘူးလေ...။</p> <p>အဘိုးအို နောက်သို့ နေရာတိုင်း လိုက်သွားရန် ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် အဘိုးအို၏ သေဆုံးမှုက ချက်ချင်း လက်ငင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားလက် ၏ ကုသနိုင်စွမ်းက အသက်ရှင်နေသေးသူများကိုသာ ကယ်တင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သေသွားတဲ့ သူတွေကို ကယ်လို့ မရဘူးလေ...။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အဘိုးအိုက လီယီတောင်း၏ အတွေးများကို ရိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>" အများကြီး မတွေးပါနဲ့... မင်း ဘာပြောချင်လဲ၊ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... "</p> <p>တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည့် အဘိုးအို အသံတွင် နှစ်သိမ့်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>" စိတ်ချပါ... ငါက အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမယ့် သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... တချို့ ကိစ္စတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်... "</p> <p>" ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ... ပြီးတော့ မင်းညီမကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပါ... ငါ မသေခင် သူ့ကို တစ်ခေါက်လောက် မြင်လိုက်ရရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့... "</p> <p>လီယီတောင်း ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက လက်ကာပြကာ သူ့ကို တားလိုက်၏။</p> <p>" ပြီးတော့... မင်း ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါ မင်းကို ကူညီခိုင်းစရာ တစ်ခု ရှိတယ်... "</p> <p>" ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် မကြာသေးခင်က အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်မှာ ပြဿနာ တချို့ ရှိနေတယ်... "</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်းက အခုတလော တော်တော်လေး နာမည်ကြီးနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ မင်းမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည် တချို့ ရှိနေပုံ ရတယ်... "</p> <p>" အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း... သူ့အတွက် သွားကြည့်ပေးလိုက်ပါဦး... "</p> <p>စကားပြောနေစဉ် ဖြတ်ပြောခံလိုက်ရသောကြောင့် လီယီတောင်း ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p>သူ ခဏတာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>အဘိုးအိုက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ...။</p> <p>သူ့ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ မကြိုးစားဘဲ တခြား တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကိစ္စကို ကူညီခိုင်းနေတာလား...။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအို၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ယခုအချိန်တွင် ဆက်ပြောနေလည်း အလကားသာ ဖြစ်မည်ကို လီယီတောင်း သိလိုက်လေသည်။</p> <p>အဘိုးအို တကယ်ပဲ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့...။</p> <p>အကယ်၍ သူ့ကြောင့် အန္တရာယ် တစ်ခုခုများ ဖြစ်လာခဲ့မည် ဆိုပါက လီယီတောင်း... သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ အကြောင်းအရာများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြ၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဘိုးအိုက မေးပြီး လီယီတောင်းက ဖြေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းကလည်း ဤနှစ်တွေ အတွင်း အဘိုးအို ဘယ်တွေ ရောက်နေသလဲဟု မေးကြည့်သေး၏။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန် အမြဲတမ်း နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားတတ်လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ လီယီတောင်း မေးရန် လက်လျှော့လိုက်ရတော့၏။</p> <p>အဘိုးအိုက ပြောပြချင်တယ် ဆိုရင် ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိတယ်လေ...။</p> <p>" ဒါနဲ့ အဘိုး... ကျွန်တော် မတော်တဆ ပစ္စည်းတစ်ခု ရလာလို့... အဲဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာ အဘိုး ကြည့်ပေးလို့ ရမလား... "</p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယနေ့ လာရသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုကို လီယီတောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။</p> <p>သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကြေးမုံပြင်ကို ထုတ်ယူကာ အဘိုးအိုထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>ကြေးမုံကို ထုတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသေးသည်။</p> <p>စူးရှသော အလင်းရောင်ကြောင့် လီယီတောင်း တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရပြန်၏။</p> <p>ခဏတာမျှ... သူ နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အဘိုးအိုက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p>" ဟမ့်... "</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကျောမှ အဝါရောင် အဝတ်စ တစ်စကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်မှ သွေးအနည်းငယ် သုတ်လိမ်းကာ ကြေးမုံပြင်ပေါ်  ပွတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save