Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>Live ထဲတွင် " ၉၉,၉၀၀ " ဆိုသည့် စာသားများ ဆက်တိုက် တက်လာနေသည်ကို မြင်သော်လည်း လီယီတောင်းက ဈေးတင်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>" အားပေးကြတဲ့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင် သက်သက်ပါပဲ... တကယ်လို့ ၉၉,၀၀၀ နဲ့ ရောင်းလိုက်ရင် တချို့လူတွေက ဒါကို အလွဲသုံးစား လုပ်ကြမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်... "</p> <p>" ဒါကြောင့်... ၉၉၉ ယွမ် ပဲ သတ်မှတ်ထားပါတယ်... လှည့်စားမှုတွေ မရှိပါဘူး... အားလုံးကို တရားမျှတတဲ့ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားပါတယ်... "</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး လီယီတောင်းက ပရိသတ်များကို တုံ့ပြန်ခွင့် မပေးတော့ဘဲ ဖယောင်းတိုင် ဝယ်ယူရန် လင့်ခ်ကို ချက်ချင်း ချပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>တစ်တိုင်ကို ၉၉၉ ယွမ်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ပရိသတ် အချို့က စာရိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး အချို့ကတော့ အသင့် ပြင်ထားကြပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>လီယီတောင်း လင့်ခ် ချပေးလိုက်သည်နှင့် စတင် ဝယ်ယူတော့သည်။</p> <p>သို့သော်</p> <p>စခရင်က ထစ်သွားသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့ တစ်စက္ကန့်ခန့် နောက်ကြသွားပြီး ချိန်တွင်တော့ အရေအတွက်က ဘာဆိုဘာမှ မကျန်တော့။</p> <p>' ဘုရားရေ... '</p> <p>" ဖက်ခ်... မင်းတို့က လူတွေရော ဟုတ်သေးရဲ့လား... ငါ ဝင်လို့တောင် မရသေးဘူး... အကုန် ရောင်းကုန်သွားပြီလား... "</p> <p>" ဟင့်... ငါ့ရဲ့ နတ်သမီးလေးက ပြောတယ်... အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကိုသာ မရရင် ငါ့ကို အရန်လူ အဖြစ်တောင် လက်မခံတော့ဘူးတဲ့... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... "</p> <p>" အား... ငါ့ရဲ့ ၅ သန်း... ထီထိုးဖို့ ထီဆိုင်ကိုတောင် ရှာတွေ့ထားပြီးပြီ... ဖယောင်းတိုင် ရဖို့ပဲ စောင့်နေတာ... အခုတော့ ဖယောင်းတိုင်လည်း မရှိတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ ၅ သန်းလည်း သွားပါပြီ... "</p> <p>" လခွမ်း... ငါ ငွေရှင်းတဲ့ နေရာအထိ ရောက်ပြီးပြီ... ငွေရှင်းတဲ့ ပတ်စ်ဝက်ဒ် မှားရိုက်မိလို့... ဖက်ခ်... "</p> <p>" ဟေ့... အပေါ်က ငတုံး... ' One-click Payment ' ဆိုတာ ရှိတယ်ကွ... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... ငါ ရလိုက်တယ်... ဟီးဟီး... အရမ်း မိုက်တာပဲ... အချိန်တန်ရင် ငါ့ကောင်လေးနဲ့ အတူတူ ဆုတောင်းမယ်... "</p> <p>" ကဲ... ကဲ... စကားမများကြနဲ့တော့... ငါ တစ်ခါတည်း ဖယောင်းတိုင် ဆယ်တိုင် ရလိုက်တယ်... ဟီးဟီး... အားကျလိုက်ကြ... "</p> <p>" အဟမ်း... အဟမ်း... လိုချင်ပေမဲ့ မရလိုက်တဲ့ သူတွေ ငါ့ကို မက်ဆေ့ချ် ပို့လို့ ရတယ်နော်... အသေးစိတ်ကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... အစ်ကိုယီတောင်း စတိုင် ဘာသာရေး ဖယောင်းတိုင်တွေ... လိမ်မရောင်းပါဘူး... "</p> <p>" မင်း ဖယောင်းတိုင်တွေက အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ ယှဉ်လို့ ရမလား... ဘယ်သူ့ကို လိမ်ချင်နေတာလဲ... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ အဝါရောင် စက္ကူကို မီးရှို့ရင် ထီ ၅ သန်း ပေါက်တယ် ဆိုရင်... ဒီဖယောင်းတိုင်တွေကို ထွန်းရင် ဘာလို့ ၃ သန်း မရနိုင်ရမှာလဲ... "</p> <p>" ဟီးဟီး... ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... အပြာကား ကြည့်တဲ့ အချိန်ကျရင် ဒီဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းပြီး ကြည့်မယ်... အဲဒါဆို အိမ်က မမိလောက်ဘူးကွ… "</p> <p>" သောက်ကျိုးနည်း... "</p> <p>Live ထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး လီယီတောင်း ခဏတာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။</p> <p>သူတို့တွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ...။</p> <p>ငါ့ဖယောင်းတိုင်တွေက မှော်ဆန်တဲ့ မီးအိမ်ကြီးတွေ ကျနေတာပဲ...။</p> <p>သေချာတာပေါ့... ဒီဖယောင်းတိုင်တွေက သက်တမ်း ဆယ်နှစ်ကို အကုန်ခံထားရတာ ဆိုတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှု တချို့တော့ ရှိမှာပါ...။</p> <p>ဘယ်လောက်ထိ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမလဲ ဆိုတာကိုတော့... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ ကိုယ်တိုင်တောင် အခုအချိန်မှာ သေချာ မသိသေးဘူး။</p> <p>ပရိသတ်တွေဆီက တုံ့ပြန်ချက် ရတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်…။</p> <p>" အင်း... ဒီနေ့ မရလိုက်တဲ့ သူတွေလည်း စိတ်မပူကြပါနဲ့... နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရရင် ရသလို အားလုံးအတွက် အံ့သြစရာလေးတွေ ဆက်ပြီး ယူလာပေးပါ့မယ်... "</p> <p>" ဒီနေ့လည်း ညဉ့်နက်နေပြီ ဆိုတော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြတာပေါ့... နှုတ်ဆက်ပါတယ် အားလုံးပဲ... "</p> <p>ပရိသတ်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီယီတောင်းက Live ကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အမည်းရောင် ပြောင်းသွားသော Live စခရင်ကို ကြည့်ရင်း အင်တာနက် သုံးစွဲသူများ အားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက်သွားကြပြန်၏။</p> <p>" ဖက်ခ်... အစ်ကိုယီတောင်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... နည်းနည်းလောက် ပိုကြာကြာ နေလို့ မရဘူးလား... "</p> <p>" ပလက်ဖောင်းရဲ့ သမိုင်းမှာ ပထမဆုံး Live လွှင့်ပြီး ပစ္စည်းရောင်းတဲ့ ပွဲက စလွှင့်တာကနေ လင့်ခ်ချပေးတဲ့ အချိန်အထိ ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ဘူး... ပြီးတော့ Streamer က လိုင်းဆင်းသွားတယ်... "</p> <p>" အရေးအကြီးဆုံးက... အစ်ကိုယီတောင်း က ပရိသတ် သန်းဆယ်ချီ ရှိနေတဲ့ Live ကြီးကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားခဲ့တာလေ... ပလက်ဖောင်းရဲ့ အော်ပရေးရှင်း အဖွဲ့တွေ ငိုနေလောက်ပြီလို့ မင်းတို့ ထင်လား... "</p> <p>" ငါသာ ပလက်ဖောင်း တာဝန်ခံ ဆိုရင်... အစ်ကိုယီတောင်း ကို Live ဆက်လွှင့်ပေးဖို့ ဒူးထောက် တောင်းပန်မိမှာ... ဟားဟား... ဒီ Live တစ်ခုတည်းကနေ အစ်ကိုယီတောင်း ဆွဲခေါ်လာတဲ့ Traffic ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ မင်းတို့ သိလား... "</p> <p>" ဒီနေ့ အစ်ကိုယီတောင်း ရဲ့ အံ့သြစရာ အစီအစဉ် အကြောင်းကို အင်တာနက် တစ်ခွင်လုံးမှာ ပရိုမိုးရှင်း လုပ်ထားတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်... ပလက်ဖောင်းရဲ့ အော်ပရေးရှင်း အဖွဲ့တွေ သေချာပေါက် ငိုနေလောက်ပြီ... ပရိုမိုးရှင်း အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်ခံထားရတာကို... Live က ဆယ်မိနစ်လေးပဲ ကြာတာလေ... "</p> <p>" ဒါနဲ့... ခုနက ဝယ်လိုက်ရတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ပြန်ရောင်းချင်တဲ့သူ ရှိလား... ငါ ၁ သန်း ပေးမယ်... ရိုးရိုး ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ လာမလိမ်နဲ့နော်... လိမ်ရင် ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ တာဝန်ယူရမယ်... "</p> <p>" ၁ သန်း... ဘုရားရေ... ရုတ်တရက်ကြီး ငါ ငိုချင်လာပြီ... ငါ ဘာလို့များ ရည်းစား ထားလိုက်မိတာလဲ... "</p> <p>" ဟေ့... အပေါ်ကလူ... ရည်းစား ထားတာနဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... "</p> <p>" ငါသာ ရည်းစား မရှိဘူး ဆိုရင်... ငါ့လက်က ဒီလောက် နှေးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... "</p> <p>" လျှောက်ပြောမနေနဲ့... Single တွေတောင်မှ ဖယောင်းတိုင် လုနိုင်တဲ့ သူက လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်... "</p> <p>လီယီတောင်း ထွက်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်မှ Live ထဲရှိ comment များက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားလေသည်။</p> <p>Live ကို ပိတ်ပြီးနောက် လီယီတောင်းက ချက်ချင်း အိပ်ရာဝင်ရန် မလုပ်သေးပေ။</p> <p>သူ အဝတ်အစား လဲကာ နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ နေ့တစ်နေ့လေ...။</p> <p>ဆိုင်တံခါးကို သူ သော့ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ညကြီးမိုးချုပ် ဘယ်သွားမလို့လဲ... "</p> <p>လီယီတောင်း တံခါးသော့ခတ်ပြီးသည်နှင့် အနောက်မှ ကျိုးရှုရီ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့လည်း အပြင်ထွက်မည့်ပုံ ရသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>" အင်း... ညဘက် နည်းနည်း ပျင်းလာလို့... လမ်းထွက်လျှောက်ရင်း ညလယ်စာ သွားစားမလို့... "</p> <p>" ဝါး... မိုက်တယ်... ကျွန်မတို့လည်း ညလယ်စာ သွားစားမလို့လေ... အစ်ကိုယီတောင်းကိုပါ လိုက်မလားလို့ သွားမေးမလို့... အတူတူ သွားကြတာပေါ့... "</p> <p>လီရှင်းထင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ပြောပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် နောင်တရသွားမိ၏။လီယီတောင်းက သူတို့နှင့် အမြဲတမ်း စည်းတစ်ခု ခြားထားလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုလို ရုတ်တရက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းက အနည်းငယ် နေရခက်စရာ ကောင်းနေသလိုပင်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် လီယီတောင်းလည်း သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။သို့သော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ငြင်းစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ... ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ အတူတူ အချိန်ဖြုန်းရတာလည်း မပျင်းရပါဘူးလေ...။</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားပုံ ရလေသည်။</p> <p>" အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း... ရေချိုပုစွန် သွားစားကြမယ်... တအား စားကောင်းတဲ့ ရေချိုပုစွန် ဆိုင်ကို ကျွန်မ သိတယ်... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... ရေချိုပုစွန် သွားစားကြမယ်... ဘယ်လိုလဲ အစ်ကိုယီတောင်း... "</p> <p>လီရှင်းထင်က ရေချိုပုစွန် စားရန် အကြံပြုလိုက်သောအခါ ကျိုးရှုရီ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ရေချိုပုစွန်က ညစာအတွက် စံသတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။တကယ်တမ်းတွင် သူလည်း ရေချိုပုစွန် သွားစားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်တိုင်း ဒီနေ့ ရောက်ရင် လီယီနို နဲ့ အတူတူ ရေချိုပုစွန် ထွက်စားလေ့ ရှိတယ်လေ...။ ဒါက လီယီနို အကြိုက်ဆုံး အစားအစာတွေထဲက တစ်ခုပေါ့…။</p> <p>မကြာမီ သူတို့ သုံးယောက် ဆိုင်နှင့် သိပ်မဝေးလှသော စားသောက်ဆိုင် ငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>ရေချိုပုစွန် ပန်းကန်လုံးကြီး ချပေးလိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်စလုံးက ဟန်ပင်မဆောင်တော့ဘဲ အငမ်းမရ စတင် စားသောက်ကြတော့၏။</p> <p>မိန်းကလေးတွေက အစားစားနေရရင် အကုန် အဆင်ပြေတယ်…။</p> <p>လီယီတောင်းလည်း အားနာမနေတော့ပေ။ သူလည်း ရေချိုပုစွန်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။</p> <p>" တီတီ... တီတီ... "</p> <p>သူတို့ သုံးယောက် စားလို့ ပြီးခါနီး အချိန်မှာပင် လီယီတောင်း ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာလေသည်။</p> <p>' ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူကများ ဖုန်းဆက်တာလဲ... '</p> <p>လီယီတောင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် လက်အိတ်များကို ချွတ်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ခေါ်ဆိုသူ၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ ခဏတာ မှင်သက်သွားရလေသည်။</p> <p>' အဘိုးအို ဟုတ်လား... '</p> <p>' ဘာလို့ အဘိုးအိုက ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ ဖုန်းဆက်ရတာလဲ... '</p> <p>သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်၏။</p> <p>" ပြောပါ အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... "</p> <p>" ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါဦး... ငါ့မိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ပြဿနာ တက်နေလို့... မင်း သွားကြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်... "</p> <p>အဘိုးအို၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကြီးမားသည့် ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်းကို လီယီတောင်း ခံစားမိလိုက်လေသည်။</p> <p>" ဟုတ်ကဲ့... သဘောပေါက်ပါပြီ... အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်... "</p> <p>တုံ့ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီယီတောင်းက မည်သို့မျှ တွေးမနေဘဲ သွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လီယီနိုပြီးရင် ငါ့အတွက် အရေးပါဆုံးက အဘိုးအိုပဲလေ...။</p> <p>ဒါကြောင့်... အဘိုးအိုရဲ့ ကိစ္စတွေက လီယီတောင်း ရဲ့ ကိစ္စတွေပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p>အရင်ကတော့ အဘိုးအိုရဲ့ မိတ်ဆွေကို ကူညီမယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်မှ အေးဆေးပေါ့ ဆိုပြီး သဘောတူထားကြတာ…။</p> <p>အခုတော့...</p> <p>ဒီလို ညဉ့်နက်ချိန်ကြီးကျမှ လာခိုင်းတယ် ဆိုတော့... တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေလို့များလား...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save