Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အရင်ဆုံး စစ်တုရင် ကစားကြမယ်... ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လီယီတောင်း တစ်ယောက် အဘိုးအို၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p>အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည် သောက်လျက် ထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>" ရောက်လာပြီလား... "</p> <p>လီယီတောင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>" အဘိုး... ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ... "</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း၏ မေးခွန်းကို အဘိုးအိုက တိုက်ရိုက် မဖြေပေ။ ထိုအစား သူက အနီးနားရှိ စစ်တုရင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။</p> <p>" ငါ့မိတ်ဆွေ ရောက်လာတဲ့ အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး... ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့... လောလောဆယ်တော့ ငါနဲ့ စစ်တုရင် လာကစားပေးပါဦး... "</p> <p>လီယီတောင်းလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>မည်မျှ အရေးကြီးနေပါစေ၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ပေါ်လာတိုင်း စစ်တုရင် တစ်ပွဲ ကစားခြင်းက အဘိုးအို၏ အလေ့အကျင့် တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>ဆယ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လီယီတောင်းနှင့် အဘိုးအို၏ ကစားပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် လီယီတောင်း၏ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>' ဒါကြောင့်များ... အဘိုးအိုက ပြဿနာတွေကို မပြောခင် စစ်တုရင် အရင် ကစားခိုင်းတာလား... '</p> <p>" ဒင်တောင်... ဒင်တောင်... "</p> <p>ထိုစဉ် လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာ၍ အဘိုးအိုက တံခါးကို အဝေးထိန်း စနစ်ဖြင့် ဖွင့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>အသက်အရွယ် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သော လူကြီး တစ်ဦး အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာလေသည်။</p> <p>" ကိုကြီးဖူ... ညကြီးမိုးချုပ် လာနှောင့်ယှက်ရတဲ့ အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... "</p> <p>လူကြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။</p> <p>လီယီတောင်းက ဝင်လာသူကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအို၏ ပြတ်သားသော စစ်တုရင် ရွှေ့ကွက်ကြောင့် စစ်တုရင်ပွဲဆီသို့ အာရုံ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက...</p> <p>" ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး... ငါ ဒီကောင်လေးနဲ့ ကစားလို့ ပြီးရင် မင်းနဲ့အတူ သူ့ကို ထည့်ပေးလိုက်မယ်... "</p> <p>အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝင်လာသော လူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းကို ဘာကြောင့် သူ့နှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်မည် ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဘိုးအိုကို လာတွေ့တာလေ...။</p> <p>သို့သော် သူက အဘိုးအို၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပုံ ရပြီး ဘာမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုပေ။ လောလောဆယ်တော့ သူတို့ စစ်တုရင် ကစားလို့ ပြီးသည်အထိ သူ စောင့်နေလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြန်၏။</p> <p>အဘိုးအိုက နောက်ထပ် အနိုင်ရွှေ့ကွက် တစ်ခု ရွှေ့လိုက်ချိန်တွင် မိမိ ရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လီယီတောင်း သိလိုက်လေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရေခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မိတ်ဆွေကို ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>" မင်းဝယ်လိုက်တဲ့ အဲဒီအိမ်အတွက် ပိုက်ဆံ တော်တော်များများ ကုန်သွားတယ် မဟုတ်လား... "</p> <p>" အာ... အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့... အဲဒီအိမ်က စုစုပေါင်း ယွမ် သန်း ၂၀ ကုန်သွားတာ... "</p> <p>" သန်း ၂၀ " ဆိုသည့် ဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားရလေသည်။</p> <p>သန်း ၂၀... ကျန်းမြို့မှာ...။</p> <p>ကျန်းမြို့မှာ အဲဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ အိမ်တွေ ရှိလို့လား...။</p> <p>လီယီတောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိ၍လားတော့ မသိ၊ လူကြီးက ဆက်လက် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>" တကယ်တော့ ဒီအိမ်ကို ငါ ဝယ်ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက အရင် ပိုင်ရှင်ဆီက စုဆောင်းထားတဲ့ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတချို့ကြောင့်ပါ... "</p> <p>" တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေနဲ့ အတူ အိမ်ကို လက်ဆောင် အဖြစ် ဝယ်လိုက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့... "</p> <p>" ဒီအိမ် ပိုင်ရှင်က နိုင်ငံခြားကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာ... ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူသွားလို့ မရဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူက ရောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... ငါကလည်း အဲဒီအထဲက ပစ္စည်း တချို့ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားနေတာနဲ့... မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ဝယ်လိုက်တာပဲ... "</p> <p>ယခုမှ လီယီတောင်း တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေက ဘာတွေများလဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် တိုက်ရိုက် မမေးတော့ဘဲ အဘိုးအိုကိုသာ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>တကယ်လို့ အဘိုးအိုရဲ့ မိတ်ဆွေက ဒီလောက် ချမ်းသာတယ် ဆိုရင်... အဘိုးအိုလည်း ချမ်းသာမှာပေါ့…။</p> <p>ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အဘိုးအို ရှိစဉ်က သူနှင့် လီယီနိုတို့ ငွေကြေးအတွက် တကယ် စိတ်ပူစရာ မလိုခဲ့ကြောင်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်၏။သူတို့ ငွေလိုနေသည့် အချိန်တိုင်း အဘိုးအိုက ငွေပို့ပေးရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ရှာတတ်လေသည်။</p> <p>ဒါကြောင့်မို့လို့ နာရေးဝန်ဆောင်မှု ဆိုင်က ဖောက်သည် သိပ်မရှိရင်တောင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပေါ့...။</p> <p>အဘိုးအိုက သူ့မိတ်ဆွေ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေပြီး အဓိက အချက်များကို စောင့်နေလေသည်။</p> <p>" ဒီလိုကွ... အစကတော့ အိမ်ရဲ့ တည်နေရာနဲ့ အပြင်အဆင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါကြောင့် အိမ်ကို ပြန်ပြင်ဆင်ပြီး ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေကို သေချာ နေရာချထားလိုက်တယ်... "</p> <p>" ဒါတင် မကသေးဘူး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း တချို့ကိုတောင် အဲဒီကို ပြောင်းရွှေ့ထားလိုက်သေးတယ်... "</p> <p>" ဘာမှ အထူးအဆန်း မဖြစ်ဘူး ဆိုရင်... အဲဒီအိမ်မှာပဲ အနားယူဖို့ ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တာ... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့... ပြောင်းလာပြီး နှစ်ဝက်လောက် အတွင်းမှာပဲ ပြဿနာတွေ စဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... "</p> <p>ထိုနေရာအရောက်တွင်တော့ လူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက အရှည်ကြီး စတင် ရှင်းပြတော့ရာ လီယီတောင်းနှင့် အဘိုးအိုတို့က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကြ၏။</p> <p>" အစကတော့... ငါတို့ အိမ်က အိမ်ဖော် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် နှလုံးရပ်ပြီး ဆုံးသွားတာကနေ စတာပဲ... "</p> <p>" သူက ငါတို့ မိသားစုနဲ့ အတူတူ နေလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ... မိသားစုဝင် တစ်ယောက်လိုတောင် ဖြစ်နေပြီလေ... "</p> <p>" ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံး အတော်လေး ဝမ်းနည်းခဲ့တယ်... အထူးသဖြင့် ငါ့မြေးလေးပေါ့... သူက ငါ့မြေးကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာကိုး... "</p> <p>" သူ့ရဲ့ နာရေးကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူ စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး... သူ့မိသားစုကိုလည်း လျော်ကြေးငွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်... အဲဒီကိစ္စက လောလောဆယ်တော့ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်ရတာပဲ... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့... အဲဒီအချိန် ကစပြီး ငါတို့ အိမ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာတော့တာပဲ... "</p> <p>" ပထမဆုံး... ငါတို့ အိမ်က စားဖိုမှူးက ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးနေရင်း သူ့လက်ချောင်းကို မတော်တဆ ဖြတ်မိသွားတယ်... "</p> <p>" အဲဒီနောက် သန့်ရှင်းရေး အလုပ်သမား တစ်ယောက် လက်ကျိုးသွားပြန်တယ်... "</p> <p>" အဆိုးဆုံးကတော့... ငါ့သား ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ပြီး ခြေထောက် တစ်ချောင်းလုံး ကျိုးသွားတာပဲ... အခုထိ အရှင်း ပြန်မကောင်းသေးဘူး... "</p> <p>" အဲဒီ အချိန်ရောက်မှ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ဆိုတာကို ငါ စပြီး ခံစားလာရတာ... ပထမအချက်က... ငါတို့ရဲ့ အိမ်ဖော်ဟောင်းက ပုံမှန် ဆေးစစ်လေ့ ရှိပြီး နှလုံးရောဂါ ရာဇဝင် လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး... "</p> <p>" ပြီးတော့... စားဖိုမှူး ဆိုတာကလည်း ငါတို့နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်လာတာ အနှစ်သုံးဆယ် ကျော်နေပြီ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ပေါ့ဆမှာလဲ... "</p> <p>" သန့်ရှင်းရေး အလုပ်သမားရဲ့ မတော်တဆမှုကလည်း ထူးဆန်းနေတာပဲ... သူက နှစ်မီတာတောင် မမြင့်တဲ့ နေရာကနေ ပြုတ်ကျတာလေ... ဘယ်လိုလုပ် သူ့လက်က ကျိုးသွားရတာလဲ... "</p> <p>" နောက်ဆုံး တစ်ခုကတော့... ငါ့သားရဲ့ ကားအက်ဆီးဒင့်က တစ်နာရီ မိုင်သုံးဆယ် နှုန်းနဲ့ သွားနေတုန်း ဖြစ်တာ... အဲဒါတောင် ကားမှောက်သွားသေးတယ်... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အကုန် မဟုတ်သေးဘူး... ငါ့ရဲ့ ဒီမျက်လုံးကို ကြည့်ကြည့်ဦး... အကောင်းကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ကန်းနေတာ... "</p> <p>ထိုနေရာအရောက်တွင်တော့ လူကြီးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>' ကန်းနေတယ် ဟုတ်လား... လုံးဝ မသိသာပါလား... '</p> <p>လူကြီးက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>" ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်းတောင် ငါ မသိဘူး... တစ်နေ့တော့... ငါ အိပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် အသက်ရှူကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်… တော်တော်လေး ဆိုးတာ... "</p> <p>" အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့မျက်လုံးထဲ စူးကနဲ နာသွားတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်နေသလိုပဲ... "</p> <p>" အဲဒီ ခံစားချက်က တကယ်ကို အစစ်ကြီးဟေ... "</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲမှ အကြောက်တရားများကို လီယီတောင်း မြင်တွေ့နေရလေသည်။ လူကြီး ပြောပြနေသမျှ အရာအားလုံးက အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်၏။</p> <p>" ငါ နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ နာနေတဲ့ မျက်လုံးက လုံးဝ ကန်းသွားပြီ... "</p> <p>" ငါ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေက ဘာရောဂါမှ ရှာမတွေ့ဘူး... ဘာတစ်ခုမှကို ရှာမတွေ့တာ... ရောင်ရမ်းနေတာတောင် မရှိဘူးတဲ့... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး... "</p> <p>လူကြီးက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။</p> <p>" ဒါဆို အခုကော... အော်… မင်း မြေးလေးရော ဘယ်လိုနေလဲ…"</p> <p>အဘိုးအိုက ညာလက်ကို မြှောက်ကာ တွက်ချက်မှု အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် အဘိုးအို၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အဘိုးအိုမှာ စွမ်းရည်များ ရှိကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှ ပေါ်ပေါ်တင်တင် ထုတ်ပြသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လက်ချောင်းလေး တချို့ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ မြေးလေး တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို သိနေပါလား...။</p> <p>" ဟုတ်တယ်... ငါ့မြေးလေး ဒီည ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတယ်... ဆေးရုံကလည်း ဘာရောဂါမှ ရှာမတွေ့ဘူးတဲ့... "</p> <p>လူကြီး၏ လေသံတွင် အသနားခံလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>" ကိုကြီးဖူ... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့် မြေးလေးကို ကယ်ပေးပါဗျာ... ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကိုကြီးဆီက ဘာမှ မတောင်းဆိုဖူးပါဘူး... "</p> <p>" ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုလို့ သဘောထားပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ မိသားစု မျိုးဆက် တစ်ခုလုံးက သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ... ကျွန်တော့်မှာ ဒီမြေးလေး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ... သူ့ကို ကယ်ပေးပါလို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... "</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အဘိုးအိုက လီယီတောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် လီယီတောင်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အဘိုးအို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မကြာမီ သဘောပေါက်သွား၏။ အဘိုးအိုက သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းခံနေခြင်းပင်။</p> <p>" အဘိုး... အဘိုးပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ... "</p> <p>လီယီတောင်း၏ သဘောထားက အလွန် ရှင်းလင်းနေလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ အဘိုးအိုသာ သူ့ အကူအညီကို လိုအပ်ပါက ဝင်ပါပေးရန် အသင့်ရှိပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များကိုလည်း ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။</p> <p>အဘိုးအို တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေ၏။</p> <p>" ဒီကိစ္စက ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အစကတော့ သာမန် ပြဿနာ သေးသေးလေးတွေပဲ ထင်ပြီး မင်းကို သွားကြည့်ခိုင်းမလို့ စီစဉ်ထားတာ... "</p> <p>" အခု ကြည့်ရတာ... ဖြေရှင်းဖို့ လိုမယ့် တော်တော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ ပြဿနာ တချို့ ရှိနေပုံပဲ... လောလောဆယ်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါလို့ မရသေးဘူး... မင်း တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား... "</p> <p>အဘိုးအိုက လီယီတောင်း၏ ထင်မြင်ချက်ကို ထပ်မံ တောင်းခံလိုက်လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>" စိတ်ချပါ အဘိုးရာ... ကျွန်တော်က အဘိုး နှင်ထုတ်လို့ ရတဲ့ ကလေးလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး... "</p> <p>လီယီတောင်း စကားကြောင့် အဘိုးအိုက ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မိတ်ဆွေဘက်သို့ လှည့်ကာ...</p> <p>" သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်... သူ့စွမ်းရည်တွေကို မင်း သံသယ ဝင်စရာ မလိုဘူး... အင်တာနက်ပေါ်မှာ ' အစ်ကိုယီတောင်း ' ဆိုပြီး ရှာကြည့်လိုက်... မင်း ကိုယ်တိုင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်... “</p> <p>" အစကတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းနဲ့ အတူတူ လိုက်သွားမလို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... သူ့ကို မင်းနဲ့ အတူတူ လိုက်သွားခိုင်းတာက မင်းအိမ်ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အကူအညီ ဖြစ်စေရုံတင်မကဘူး… မင်းမြေးလေးရဲ့ လုံခြုံရေးကိုပါ သေချာစေလိမ့်မယ်... "</p> <p>အဘိုးအို၏ စကားများတွင် လီယီတောင်း အပေါ်  ယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ပြဿနာ မရှိဘူးဟု ပြောလျှင် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိနိုင်ကြောင်း အဘိုးအို သိထားလေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏...။</p> <p>အဘိုးအို၏ အကြည့်များက ခြံဝင်းဘက်သို့ ရွေ့သွားလေသည်။</p> <p>တကယ်လို့ လီယီတောင်းက အခြေအနေကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင်... ကူညီပေးမယ့် တခြား တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလိမ့်ဦးမယ်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save