Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖြစ်ရပ်များပြည့်နှက်နေသောနေ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​​​လုံချန်းသည် မင်လန်ကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရင်း မျက်လုံးများအား မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်ထားစဉ်မှာပင် ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ မျိုးနွယ်စုကို ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းက သူ့မိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်လာမှာ မှန်သော်လည်း အဓိက စိုးရိမ်ရသည်မှာ မင်ရင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုကြောင့် သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရပေ။ သို့သော် သူ၏ မိသားစုအပေါ် ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ ကျိန်ဆိုမှုကို လေးစားလိုက်နာရန်နှင့် ထိုကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်သာ ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်က သူမ၏ အမှားဆိုပေမည့် သူမအတွက် သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်နေရသနည်းဆိုသည်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကြင်နာတတ်သော သဘာဝကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူမက သူ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လား။ လုံချန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်နားသို့ လက်ကို တင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခြေအနေ ကြည့်ပြီးပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့' သူ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် အိပ်မောကျနေသော မင်လန်ကို ခုတင်ဘေးသို့ အသာအယာ ရွှေ့ထားလိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p>​အိပ်ပျော်နေသော မင်လန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမအား အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုအခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သူ ရှိနေခဲ့သည့် အခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မင်ရင်း၏ အခန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​'သူ ဘယ်မှာလဲ' လုံချန်းသည် အခန်းထဲတွင် သူမကို မတွေ့သဖြင့် အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>​'သူ ရေထပ်ချိုးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ့ကို ထွက်သွားခိုင်းဖို့ ဒါကို ဆင်ခြေအနေနဲ့ သုံးခဲ့တာလား' သူ တွေးမိသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>​မင်ရင်းသည် သူ့ကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရေများ ကျနေစဉ် သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူမ လုံချန်းကို မမြင်ပေ။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနေသကဲ့သို့သော လက္ခဏာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရေစက်ကလေးများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အဝတ်အစားများ မစိုစေရန် ချွတ်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး အဝတ်အစားများကို တွေ့သွားမည်စိုးသဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ နောက်မှ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သူတို့ကြားတွင် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည့်အထိ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ ရေစက်များမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပြိုင်နက်တည်း ဆေးကြောပေးနေသည်။</p> <p>​မင်ရင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"နင်... နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းကို သူမ မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ မင်ရင်းကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ဇနီးနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာလေ။ မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ရက်အတွင်း မတွေ့ရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ငါ မေ့နေမယ် ထင်လို့လား" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သောအခါ သူမသည်လည်း ခံစားမှုတချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p>​​"ဒီ... ဒီမှာလား" မင်ရင်းက မေးသည်။</p> <p>​"အင်းလေ... ဘာလို့ မရမှာလဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူမကို နမ်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save