Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အထူးအခွင့်အရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လုံချန်းသည် တောင်လယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တောင်ကြီး၏ တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်...</p> <p>​မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားများသည် မြေကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသော ဓားများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"တာအိုဓားက ကောင်းကင်မှာ မရှိဘူး။ အဲဒါက တောင်ထိပ်မှာပဲ စိုက်လျက်သား ရှိနေဦးမှာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ထိုဖိအားမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သူ့အပေါ်သို့ ပြိုကျလာပြီး သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>​တောင်ထိပ်မှနေ၍ လေပြင်းများကလည်း သူ့ထံသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။ ထိုလေပြင်းများမှာ ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ပွတ်တိုက်သွားကြသည်။</p> <p>​"ဒါက ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါ သိပါတယ်။ ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိရအောင် ငါက အတွေ့အကြုံနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြောကာ ထိုဖိအားများနှင့် ဓားဆန္ဒများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားမှ တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းသန့်သန့်ဖြင့်သာ ကျော်ဖြတ်လိုသဖြင့် မည်သည့် ရတနာကိုမျှ အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။</p> <p>​သူ့ကို ဖိချနေသော ဤအရှိန်အဝါမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ၎င်းက သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာလာစေသည်အား သူ ခံစားသိရှိနေသည်။</p> <p>​လုံချန်း တောင်ပေါ်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဖိအားမှာလည်း ထပ်မံ တိုးလာပြန်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် ကျင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>​နောက်ထပ် တစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် သူသည် တောင်ထိပ်နှင့် ၁၀ မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ တောင်ထိပ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဓားတစ်လက်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ရှိ ဓားအားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ စတင် ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>​"တကယ်ပဲလား။ ဒါတွေသာ တကယ် ထိမှန်ရင် ငါ့ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းပစ်တော့မှာပဲ" ထောင်ချီသော ဓားများ သူ့ထံသို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဤဖိအားအောက်တွင် ရှေ့ရှိ ဓားဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားရန် အချိန်အများကြီး မရှိတော့ကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ဒါကို မြင်ဖူးသွားပြီဆိုတော့ အသုံးချလို့ ရပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောင်ချီသော ဓားများသည် သူ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ မြေပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ သေဆုံးမသွားပေ။ သူသည် တောင်ထိပ်ရှိ ဓားကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ့ကို ပေးတော့ ဝိဇ္ဇာဘုရင်" လုံချန်းက ကြုံးဝါးရင်း တောင်ထိပ်အလယ်တွင် စိုက်ထူထားသော ဝိဇ္ဇာတာအိုဓားကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ တကယ့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံမရဘဲ ဝေဝါးနေကာ ချီစွမ်းအင်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ဓားရိုးအား ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ သတင်းအချက်အလက်များ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာတော့သည်။ ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်နှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတများ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>​သူသည် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အတော်ကြာအောင် ငေးငိုင်နေခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ သတင်းအချက်အလက် စီးဝင်မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် တရားမှတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ သင်ယူခဲ့ရသမျှကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားတော့သည်။ သူ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့ရှိ ဝိဇ္ဇာတာအိုဓားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူကမူ မျက်လုံးမှိတ်ထားသဖြင့် သတိမထားမိပေ။</p> <p>​အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>​"တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ပညာရပ်ပဲ" သူက ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒီပညာရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူဟာ နိယာမစွမ်းအားတွေ၊ သဘာဝတရားတွေနဲ့ တကယ့်ကို လိုက်လျောညီထွေရှိခဲ့တာပဲ"</p> <p>​လုံချန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် တောင်ကြီးမှာ သူ၏ တာဝန်ကျေပွန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော မူယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက်ကော ဘယ်နှစ်ရက် ကြာသွားလဲဟင်" သူက မူယွမ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေ့က သုံးရက်မြောက်နေ့ပဲ" မူယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"သုံးရက်မြောက်နေ့ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့က ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပမယ့်နေ့ပေါ့" လုံချန်းက အံ့သြတကြီး ဆိုသည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ပဲ" မူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>​"ဒါဆို ကျွန်တော် နောက်ကျသွားပြီလား၊ ပါဝင်ခွင့်ကော ရှိဦးမလား" သူက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သား ပါဝင်လို့ ရပါသေးတယ်။ သားမှာ ကျောင်းတော်သခင် ဘက်ကပေးထားတဲ့ အထူးအခွင့်အရေး ရှိတာပဲ။ အချိန်မှန်ရောက်ရင် ပါဝင်လို့ ရပါတယ်။ စာရင်းပေးတာနဲ့ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ အမေ အကုန်လုပ်ထားပေးပြီးသားပါ" မူယွမ်က ပြောသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အမေ တစ်ခု ထပ်မေးပါရစေဦး။ သား တကယ်ပဲ ပါဝင်ချင်တာလား။ တကယ်လို့ သား မပါချင်ဘူးဆိုရင် ကျော်လိုက်လို့ ရပါတယ်။ သား ပညာရပ်ကို နားလည်အောင် လုပ်နေရင်းနဲ့ နောက်ကျသွားတယ်လို့ အမေ ပြောပေးမယ်။ သားရဲ့ ဘဝရွေးချယ်မှုကို အမေက အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သားကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ" သူမက ဆိုသည်။</p> <p>​"ကျွန်တော့်အတွက် လိမ်မပေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပါဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ" လုံချန်းက ခေါင်းငြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အနိုင်လည်း ရအောင် တိုက်မှာပါ"</p> <p>​မူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ လုံချန်း၏ ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏လက်ထဲမှ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း စာလိပ်ကို ယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အခြားအရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ဒါကို ယူထားလိုက်။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲထဲ ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒါကို လုံးဝ မချွတ်ပါနဲ့" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမက ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို လုံချန်းအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက ဘာဆွဲကြိုးလဲဟင်" လုံချန်းက ထူးခြားလှသော ထိုဆွဲကြိုးကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။</p> <p>​"ဒါက ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ ဆွဲကြိုးပဲ။ ဒါကို ဝတ်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မချွတ်နဲ့။ ဒါက သားရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သား တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အသက်ပေးဆေးလုံး သုံးပြီး သားကို အသက်ပြန်သွင်းလို့ ရအောင်လို့ပေါ့" သူမက ရှင်းပြသည်။</p> <p>​'ဪ... ရွမ်းယီ ပြောဖူးတာပဲ၊ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ သေတဲ့ သူတွေက အသက်ပေးဆေးလုံးနဲ့တောင် ပြန်ရှင်လို့ မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ပဲ။ ဒါဆို ဒီဆွဲကြိုးက ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပေါ့။ ကျောင်းတော်သခင်ရဲ့ ရတနာလား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ' လုံချန်းသည် ဆွဲကြိုးကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဆေးရေချိုးလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် အမေတို့ သွားကြမယ်။ သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ အားမဖြည့်ပေးတာ အတော်ကြာသွားပြီလေ" မူယွမ်က ပြောကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းလည်း ထလိုက်သည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားကာ ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ထည့်ထားသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။</p> <p>​'ဒီလို ဘဝမျိုးကလည်း မဆိုးလှပါဘူး။ သာမန်အိမ်လေးတစ်လုံးရှာပြီး မိသားစုနဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူတွေကို ငါ အားကျမိတယ်' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"အဲဒါက သူတို့မှာ ရည်မှန်းချက် မရှိလို့လေ။ သေခြင်းတရားနဲ့ ဘဝကြားမှာပဲ ကန့်သတ်ခံထားရတာကို သူတို့က ကျေနပ်နေကြတာ။ သူတို့က ကံကြမ္မာကို ပြန်မတိုက်ခိုက်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ကံကြမ္မာက သူတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ ဘဝလေးတွေကို လွှတ်ထားပေးတာပေါ့။ သူတို့က ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး။ နင်ကတော့ ဒီစကြာဝဠာရဲ့ အဓိက ကစားသမားပဲ။ နင်သာ အစွမ်းကုန် တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် စကြာဝဠာရဲ့ အောက်ခြေကနေ ထိပ်ဆုံးအထိ အရာအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ နင်က..." ရွှင်းက ပြန်ပြောရင်း စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါက ဘာဖြစ်မှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ... ဒါနဲ့ ဝိဇ္ဇာဓားပညာရပ်ကိုကော နားလည်သွားပြီလား" သူမက မေးသည်။</p> <p>​"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ့မှာ ဗဟုသုတတွေနဲ့ အခြေခံတွေတော့ ရှိသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံဖို့တော့ လိုသေးတယ်။ အဲဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီး ဝိဇ္ဇာဓားကို ဖန်တီးဖို့ကတော့ အချိန်ယူရဦးမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ တစ်ခု မေးချင်လို့။ နင်က ဘာလို့ တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲမှာ ပါဝင်နေရတာလဲ။ နင် ဒီကို ရောက်လာတာက နင့်အဖေအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save