Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းချန် ဝင်ပါပြီ.. ကောင်းကင်ကြီးကိုတောင် လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖုံးအုပ်နိုင်တယ်လေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါး။ စစ်မြေပြင်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ၊</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ... ဤဖရိုဖရဲ စစ်ပွဲကြီးက ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် မဟာမိတ်တပ်ကြီးကို လုံးဝ (လုံးဝ) အရှုံးပေး ဒူးထောက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီ အောက်တန်းစားတွေကများ... ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အကွက်တွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p>ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချင်ရွှမ် အရှင် သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ အောက်သို့ ငုံ့လိုက်သောအခါ၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီများသာ ကျန်တော့သည်အထိ အချွတ်ခံထားရပြီး တခြားသူများ လိုက်လံ ရိုက်နှက်ခံနေရရှာသော မိမိ၏ တပည့်များကို ည့်လိုက်မိသည့် အခါတွင်မူ... သူ၏ ဒေါသများက ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းနေတော့၏။</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်းတို့... သနားညှာတာ မနေကြနဲ့တော့။ ‘မိစ္ဆာသုတ်သင် အခင်းအကျင်း’ ကို ဖွဲ့စည်းကြစမ်း။ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို မြေလှန် မပစ်နိုင်ရင်... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် အတွက် ဘယ်လို မျက်နှာပြစရာ ရှိတော့မှာလဲကွ”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ"</p> <p>လျိုယွင် တောင်ကြားနှင့် ကျင်းကန်း ဂိုဏ်း အပါအဝင်... အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း တစ်သံတည်း ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ်... ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် မီးတောင်ကြီး ငါးလုံးပမာ မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုမှ မရှိဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အရောင်အသွေး မတူညီသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းကြီး ငါးခုမှာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ထိုးတက်သွားပြီး... အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ စုဆုံကာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ဧရာမ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး... မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သေးငယ်လှသည့် ဓားအလင်းတန်းများ၊ မိုးကြိုးများနှင့် လေပြင်းများ စုစည်းနေပြီး... အောက်ဘက်ရှိ သက်ရှိ အားလုံးကို အချိန်မရွေး အမှုန့်ကြိတ်ပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေ၏။</p> <p>“ဘုရားရေ..ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သွားပြီ ထင်တယ်ဟေ့"</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လုယက်နေကြသော ကစားသမားများမှာ... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တိုင်ရှန်း တောင်ကြီး ဖိချလာသည့်အလား အသည်းထိတ်ဖွယ် ဖိအားကြီးကြောင့်... သူတို့၏ အသက်သွေးကြောတန်းများမှာ အလိုအလျောက် ကျဆင်းလာပြီး၊ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု အရှိန်နှုန်းများမှာလည်း အတင်းအကြပ် ထက်ဝက်ခန့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါ ကွင်းလုံးကျွတ် အသေသတ်တဲ့ အကွက်ကြီးဟ"</p> <p>“စနစ်ကနေ သတိပေးချက် လာပြီ... အန္တရာယ် အရမ်း များတယ်တဲ့။ ခုခံလို့ မရနိုင်ဘူး... ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ အကြံပြုထားတယ်ဟေ့"</p> <p>“ဖင်ပဲ ပြေးလို့ ရတော့မယ်... ငါ့ ခြေထောက်တွေ တုန်နေပြီ။ ဒီ ဇာတ်ဝင်ခန်းကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ"</p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အပေါက်တွေ ဖြစ်နေသော သံမဏိ ဒိုင်းကာကြီးကို မကာ... ဆုချင်းကောကို ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဝဖြိုးလှသော ခြေထောက်ကြီး နှစ်ချောင်းမှာ သစ်ရွက် တစ်ရွက်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတော့၏။</p> <p>“ညီမလေးရေ... အစ်ကိုတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် သွားပြီ ထင်တယ်။ အစ်ကို သေသွားရင် ပစ္စည်းတွေ ပြန်ကောက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ အဲ့ဒီ ဒိုင်းကာကြီးက ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးဝယ်ထားရတာ...”</p> <p>ဆုချင်းကော၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း သွေးဆုတ်နေပြီး... ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာနေသည့် လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးကို မော့ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> ထိုအရာ အတွင်း၌ ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့် အောက်က ဘယ်အရာကိုမဆို သုတ်သင် ရှင်းလင်းပစ်နိုင်မည့်... သေမင်းတမန် အခင်းအကျင်းကြီး တစ်ခုပင်။</p> <p>“ပြီးသွားပြီ... အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ...”</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော အထီးကျန်မှုများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။</p> <p>အခုမှ စရုံလေးပဲ ရှိသေးသည့် သူမ၏ သူလျှို ဘဝလေးက... သူမရော ဒီအရူးတွေနှင့်ပါ အတူတကွ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပါ။</p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ဆိုလျှင်တော့... ကြောက်လန့်လွန်း၍ မြေကြီးပေါ်  ပုံလျက်သား လဲကျနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး... ထွက်ပြေးဖို့ ခွန်အားတောင် မရှိကြတော့ပါ။</p> <p>ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော အလင်းတန်းကြီး ကျဆင်းလာတော့မည်.. အရိုးသင်္ချိုင်း ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မြေပြင်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ပင်။</p> <p>“ဟူး...”</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင်... သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချသံလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း... မိုးခြိမ်းသံတွေ၊ တိုက်ခိုက် အော်ဟစ်သံတွေကို ထိုးဖောက်ပြီး... ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ၎င်းအသံထဲတွင် အကူအညီမဲ့မှု အနည်းငယ်၊ ပျင်းရိနေမှု အနည်းငယ်နှင့်... အထီးကျန် ဆန်သော ဂရုမစိုက်မှုများ ပါဝင်နေ၏။</p> <p>“ငါ့ကောင်တွေက နည်းနည်းတော့ ရမ်းကားချင် ရမ်းကားမယ်... ဒါပေမဲ့ အပြင်လူတွေ ဝင်ပြီး ဆုံးမစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"</p> <p>“ဒါတင် မကသေးဘူး...”</p> <p>အသံမှာ ရှေးဟောင်း ရေခဲမြစ်ကြီး တစ်ခု ကွဲအက်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။</p> <p>“ငါ့ပိုင်နက်ထဲမှာ ငါ့လူတွေကို လာထိရဲအောင်... မင်းတို့က ငါ့ကိုကော မေးပြီးပြီလား"</p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာရှိ စင်မြင့်ထက်တွင်... ခရမ်းရွှေရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာ၏။</p> <p>ကျန်းချန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဘယ် မှော်ရတနာကိုမှ မထုတ်သလို... ဘယ် မန္တန်ကိုမှလည်း မရွတ်ဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် ညာဘက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး... လက်ဝါးကို အပေါ်လှန်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဖိချလာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး ဆီသို့ ညင်သာစွာ ပင့်တင်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။</p> <p>“ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p>သူ ထုတ်ပြောလိုက်သော စကား တစ်ခွန်းက... လောက၏ စည်းမျဉ်းများကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။</p> <p>ကျန်းချန်ကို ဗဟိုပြုပြီး... မျက်စိနှင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်လှသော လှိုင်းဂယက် တစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ထွက်သွားတော့၏။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မဟုတ်ပေ... ၎င်းမှာ အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ ၏ စည်းမျဉ်း စွမ်းအားများပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ဆယ်မိုင် ပတ်လည် အတွင်း၌... လေများ ရပ်တန့်သွားပြီး တိမ်များလည်း လွင့်စင်သွား၏။</p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ငါးဦး၏ အစွမ်းများ အကုန် စုစည်းထားသော ‘မိစ္ဆာသုတ်သင် အခင်းအကျင်း’ ကြီးမှာ... ဗီဒီယို တစ်ခုကို ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ လေထဲတွင် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ငါးဦးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဘယ်လောက်ပဲ ထုတ်လွှတ်ပြီး မျက်နှာများ ဘယ်လောက်ပဲ နီရဲနေပါစေ... ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာတော့ ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသည့် တိုင်လုံးကြီး တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့... လုံးဝ (လုံးဝ) မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို နည်းလမ်းကြီးလဲ"</p> <p>ချင်ရွှမ် အရှင် ၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး... သူ၏ ခေါင်းထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်မှုများကြောင့် ယောက်ယက်ခတ်သွားရ၏။</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် ငါးဦး၏ အခင်းအကျင်း တိုက်ခိုက်မှုကို... လက်ဗလာနှင့် ပင့်တင်ထားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့်... ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင်မှ ဒီလောက်ထိ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>“ဘုရားရေ..သူက မူလဝိဉာဉ် အဆင့်က မိစ္ဆာအိုကြီးများလား"</p> <p>သူတို့ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ မှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးမီမှာပင်... ကျန်းချန်က သူ၏ လက်ဝါးကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး... ပင့်တင်ထားရာမှ ဖိချလိုက်သည့် ပုံစံမျိုးသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။</p> <p>“လွင့်စင်သွားစမ်း"</p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>လေဟာနယ် အတွင်းမှ... ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော တန်ပြန် အင်အားကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။</p> <p>ဧရာမ စွမ်းအင် ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီးမှာ... ကလေးငယ် တစ်ဦး ဖောက်ခွဲလိုက်သော ဆပ်ပြာပူပေါင်းလေး တစ်ခုပမာ... ကြောက်လန့်နေကြသော မျက်လုံးပေါင်း များစွာ၏ ရှေ့၌ပင် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွား၏။... တောက်ပလှသော အလင်းတန်း မိုးပေါက်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခြေရာလက်ရာပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>“ဖူး...”</p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင်မူ... ချင်ရွှမ် အရှင် အပါအဝင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ငါးဦးစလုံးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့... သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရ၏။</p> <p>လေထဲတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားပြီး... မျက်လုံးများ ထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းပဲလေ။</p> <p>လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့်တင်... သူတို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး သတ်ကွင်း အခင်းအကျင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရုံသာမက... ရွှေအမြုတေအဆင့် ငါးဦးကိုပါ ပြင်းထန်သည့်  ဒဏ်ရာတွေ ရသွားစေခဲ့တာပါလား။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ...</p> <p>မြို့သို့ ပြန်ပြီး ပြန်ရှင်လာရန် အသင့်ပြင်ထားသော ကစားသမားများမှာ... ဤမြင်ကွင်းကို ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်"</p> <p>“ဒါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလားဟ"</p> <p>“ဒါ ဇာတ်ဝင်ခန်းလေးလား။ တကယ့်ကို သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ"</p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က သူ၏ ဒိုင်းကာကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး... စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အဆီများပင် တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p>“တွေ့လား... ဟိုမှာ တွေ့လား။ အဲ့ဒါ ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကွ။ ငါ ပြောသားပဲ... အစ်ကိုကြီး ကျန်း ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ရင် သုံးရက် ဆက်တိုက် ငတ်မယ်... အဲ... မဟုတ်ဘူး... ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်စေရမယ် လို့လေ"</p> <p>ဆုချင်းကော၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများလည်း ပြူးကျယ်နေပြီး... လေထဲတွင် ဝတ်ရုံစများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည့် စင်မြင့်ထက်က လူရိပ်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင်... ကျန်းချန် သည် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ... ဝိညာဉ် အလင်းတန်းများ အောက်တွင် ရေချိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်မှု၊ သူ၏ အာဏာစက်နှင့်... သူရဲကောင်း အားလုံးကို အထင်သေးနေသည့် သူ၏ ဟန်ပန်များက...</p> <p>“မူလဝိဉာဉ် အဆင့်... ဒါ သေချာပေါက် မူလဝိဉာဉ် အဆင့်ပဲ"</p> <p>ဆုချင်းကော၏ နှလုံးသားလေး တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေတော့၏။ အစကတည်းက သူမ သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်များကို ယခုတော့ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဤ ကျန်းချန် သည်... အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သလို နေတတ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော... ပုန်းကွယ်နေသည့် ဆရာကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။</p> <p>ကျန်းချန် က သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။...</p> <p>လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လေထဲတွင် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေကြသော ဖြောင့်မတ်သည့် လမ်းစဉ်မှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများကို အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ... ခက်ထန်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် အပြစ်မို့လို့... ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို မသတ်ဘူး”</p> <p>“ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေ အကုန်လုံးကို ချထားခဲ့... ပြီးရင်တော့...”</p> <p>“လစ်ကြစမ်း"</p> <p>“လစ်ကြစမ်း” ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ငါးဦးစလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတော့၏။ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သွေးအန်မလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p>အရှက်ရစရာပဲ။</p> <p>အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရှက်ရမှုကြီးပါလား။</p> <p>သို့သော် ဤမျှလောက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကွာဟနေသော အင်အား ကွာခြားချက်ကြီး ရှေ့တွင်မူ... သူတို့ ဘယ်လို ကြမ်းတမ်းသည့် စကားကိုမှ မပြောရဲကြတော့ချေ။</p> <p>“ဆုတ်... ဆုတ်ကြမယ်"</p> <p>ချင်ရွှမ် အရှင် က အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး... ဆုချင်းကော ရှိနေသည့် နေရာကို မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိတရားက စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက ရှေ့ဆောင်ပြီး ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ကာ... လေလှေကြီးကို မောင်းနှင်ပြီး ကျန်ရစ်နေသည့် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်လျက်... လမ်းဘေးခွေးများလိုပင် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးသွားရရှာတော့သည်။</p> <p>အခြားသော ဂိုဏ်းကြီး လေးဂိုဏ်းကလည်း နောက်ကျ မခံရဲကြဘဲ... အကုန်လုံး ဂိတ်ကြေးများ ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏။</p> <p>တစ်ချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အင်အား ကြီးမားလှသော သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေး စစ်တပ်ကြီးမှာ... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်တွင်... ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များနှင့် မှော်ရတနာများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>“ငါတို့ နိုင်ပြီဟေ့။ ငါတို့ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီဟေး"</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲဗျာ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲဟေ့”</p> <p>အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေတော့သည်။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန် ကတော့... ထွက်ပြေးသွားသည့် လူရိပ်များကို ကြည့်ရင်း... စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချလိုက်မိပြီး လက်ဖဝါးမှ ချွေးအေးများကို ခိုးသုတ်လိုက်ရ၏။</p> <p>တော်သေးတာပေါ့... ခုနက ဟိတ်ဟန် ထုတ်လိုက်တာလေး ကတင်... စနစ်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံး ကုန်သွားတာလေ။</p> <p>သူတို့သာ ဆက်ပြီး တောင့်ခံနေမယ် ဆိုရင်... ငါလည်း ငါ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရှိတော့မှာ။</p> <p>သို့သော်လည်း... အောက်ဘက်ရှိ ရူးသွပ်လောက်အောင် အားကျလေးစားနေကြသော အကြည့်များနှင့်... စနစ်၏ နောက်ခံ မျက်နှာပြင်တွင် တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာနေသော ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်း (ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း) များကို ကြည့်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ...</p> <p>ကျန်းချန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>“ဒီတစ်ခါတော့... တကယ့်ကို အမြတ်ကြီး မြတ်သွားတာပဲလေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save