Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားပျံစီးနင်းခြင်း.. လေကြောင်း ယာဉ်တိုက်မှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်၌ ဖြစ်၏။</p> <p>ကျောက်ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ပြည့်ကျပ်နေပြီး ပိုမို ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ဂိမ်းကို မနေ့ညကမှ အဆင့်မြှင့်တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကစားသမား အများစုမှာ ချီစုစည်းမှု အဆင့်တွင်သာ ရှိနေကြသေးပြီး၊ ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ် ထောင်ချီ ပေးရသည့် စံသတ်မှတ်ချက်မီ ဓားပျံများကို မဝယ်နိုင်ကြသေးသော်လည်း... စနစ်က စေတနာကောင်းစွာဖြင့် ဈေးသက်သာသော အစားထိုး ပစ္စည်းတစ်ခုကို မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။ ၎င်းမှာ [အနိမ့်အဆင့် ပျံသန်းရေး မန္တန်] (တစ်ခါသုံး၊ ဆယ်မိနစ် ခံသည်၊ အမြင့်ကန့်သတ်ချက် မီတာ ငါးဆယ်) ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ရူးသွပ်စွာ ပျံသန်းကြသည့် လှုပ်ရှားမှုကြီး စတင်တော့သည်။</p> <p>“ဖယ်ကြဟေ့... ဖယ်ကြစမ်း။ ငါ ပျံတက်တော့မယ်”</p> <p>ချီစုစည်းမှု အဆင့် (၆) ကစားသမား တစ်ဦးသည် တောက်ပနေသော မန္တန်စာရွက် တစ်ရွက်ကို ပေါင်ပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ရိုက်ကပ်လိုက်ပြီး... “ဝှစ်... ပျံတက်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုနှင့်အတူ... သူသည် ဒုံးပျံ တစ်စင်းပမာ ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ငါ ပျံနေပြီဟေ့။ နန်းတော် အမိုးကိုတောင် မြင်နေရပြီ။ ဒါက နတ်ဘုရားတွေ ကြည့်တဲ့ ရှုထောင့်ကြီးလား”</p> <p>သူသည် လေထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကခုန်နေပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များပမာ သေးငယ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ... ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... သူ၏ မိုက်မဲလှသော ဟန်ပန်မှာ သုံးစက္ကန့်သာ ခံလိုက်၏။</p> <p>“ဟင်... နေပါဦး... ဒီဟာကြီးကို ဘယ်လို ကွေ့ရတာလဲ။ ဘုရားရေ..အရှေ့မှာ သစ်ပင်ကြီးဟေ့။ ဘရိတ်... ဘရိတ် ဘယ်မှာလဲကွ"</p> <p>ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ... ထိုကစားသမားမှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသော မျဉ်းဖြောင့် အတိုင်း ပျံသန်းသွားပြီး၊ ကျောက်ကွင်းပြင် အစွန်ရှိ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်ကို မျက်နှာဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်ဆောင့်မိသွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p>သစ်ရွက်များ ဖရိုဖရဲ ကြွေကျလာပြီး၊ အပြစ်ကင်းသော ငှက်အချို့ပင် လှုပ်ခါသွားသဖြင့် ပြုတ်ကျလာ၏။ ထိုကစားသမားမှာ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ပမာ သစ်ပင် ပင်စည်တွင် ကပ်နေပြီးနောက်... နှာခေါင်းသွေး နှစ်ကြောင်း ယိုကျလျက် အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျလာရှာတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စက ကစားသမားများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို နည်းနည်းလေးမှ မလျှော့ကျသွားစေခဲ့ပေ။</p> <p>“အဲ့ဒီကောင်က အသုံးမကျလို့ပါ။ ငါ့ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့"</p> <p>အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ ထိပ်တန်း ကစားသမား တစ်ဦး ဖြစ်သော ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာမူ သေချာပေါက် ဓားပျံကိုသာ စီးနင်း၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ၊ ဝတ်ရုံစများ လွင့်ပျံလျက်၊ ယခုလေးတင် သူ လဲလှယ်ထားသော [တိမ်လွင့် ဓားပျံ] ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာသည်။</p> <p>“လေနုအေးကို ခွင်း၊ ဓားပျံစီးလို့... တစ်လောကလုံးက မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်မယ်ကွ"</p> <p>သူသည် ခန့်ညားလှသော ဓားနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းရန် ကြိုးစားရင်း၊ ကျောက်ကွင်းပြင် အထက် လေထဲတွင် လှည့်ပတ် ပျံသန်းပြနေရာ... အောက်ဘက်ရှိ လူသစ်လေးများထံမှ အံ့သြတသ အာမေဍိတ်သံများကို ရရှိနေတော့၏။</p> <p>“ဝါး... ဒီ ဆရာကြီးက သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲဗျာ"</p> <p> “ဒါမှ တကယ့် ကျင့်ကြံခြင်း အစစ်ဟေ့။ ငါလည်း မြန်မြန် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ချင်နေပြီဗျို့"</p> <p>သို့သော်လည်း... သူသည် သူ၏ အစွမ်းအစများကို ထုတ်ပြရန် ‘မြွေဟောက် ပျံသန်းနည်း’ ဟုခေါ်သော ခက်ခဲသည့် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...</p> <p>ဆဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>၎င်းမှာ... လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေသော ဧရာမ တံခါးရွက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပါလား။</p> <p>“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြဗျို့။ စတီယာရင် ကြောင်သွားလို့ဟေ့"</p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ထိုတံခါးရွက်ကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး (ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရ လွယ်ကူစေရန်ဟု ဆိုကာ သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားသော ထူးဆန်းလှသည့် ပျံသန်းရေး မှော်ရတနာ ဖြစ်သည်) ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p>တံခါးရွက်ကြီးမှာ ပျံတက်လာစဉ်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လုံးဝ (လုံးဝ) ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ဘုရားရေ..ဦးလေးကျန်း၊ အနား မကပ်လာနဲ့လေဗျာ"</p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အသည်းအသန် ကွေ့ရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် ဓားပျံ၏ သွက်လက်မှုမှာ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေသော တံခါးရွက်ကြီးကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒိုင်း...”</p> <p>ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခန့်ညားလှသော ဓားသမားလေးမှာ လေးလံလှသော တံခါးရွက်ကြီး၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... သူ၏ ဓားနှင့်အတူ လေထဲတွင် (၃၆၀) ဒီဂရီ လည်ထွက်သွားကာ၊ ယင်ကောင် တစ်ကောင် အရိုက်ခံရသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျကျသွားရှာတော့၏။</p> <p>“အား... ငါ့ခါး။ အဘိုးကြီးကျန်း... ခင်ဗျားကြီး... လိုင်စင်မဲ့ ယာဉ် မောင်းနေတာလားဗျ"</p> <p>လူများ လေထဲသို့ ပျံတက်လာလေလေ၊ လေကြောင်း အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်တော့၏။</p> <p>အချို့လူများမှာ အမြင့်ကြောက်ရောဂါ ရှိကြသည်။ နှစ်မီတာခန့်သာ ပျံတက်ရသေးသော်လည်း၊ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကြ၏။ သူတို့သည် ဓားပျံကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ... လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေကာ အာပြဲကြီးနှင့် ငိုယို အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> “အမေရေ... ကယ်ပါဦးဗျို့။ ငါ အောက်ဆင်းချင်တယ်။ ငါ အမြင့်ကြောက်ရောဂါ ရှိတယ်ဟေ့"</p> <p>အရှိန်ကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအထိ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အချို့လူများမှာမူ... ဓားပျံ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပြီး တောင်နောက်ဘက်ရှိ ချေးကန်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားကာ အကြီးအကျယ် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေတော့၏။</p> <p>အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စမှာ ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလူဝကြီးသည် သူ၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်မည့် လေးလံသော ဓားပျံများကို မဝယ်နိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်များ ရှိနေ၏။ သူသည် သူစီးနင်းသော အဆင့် (၂) သံခွံ တောဝက်ကြီး ‘ပက်ပါ’ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ [ပျံသန်းရေး မန္တန်] လေးရွက်တိတိ ကပ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ပက်ပါရေ... ငါတို့က ပျံသန်းနေတဲ့ ဝက်တွေကွ။ ကောင်းကင်ဆီ ထိုးတက်ကြစမ်း”</p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ၏ အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့်... သနားစရာ တောဝက်ကြီးမှာ တဝှီးဝှီး မြည်ကာ လေထဲသို့ တကယ်ပင် ပျံတက်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ ခွာများမှာလည်း လေထဲတွင် တရစပ် လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း တောဝက်ကြီးမှာ မြေကြီးနှင့် မထိရသော ခံစားချက်ကို လုံးဝ အသားမကျလှပေ။ ၎င်းသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကန်ကျောက်နေသဖြင့်... ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝကို ‘ဘရောင်းနီယံ လှုပ်ရှားမှု’ (ကျပန်း လှုပ်ရှားမှု) အတိုင်း အထက်အောက်၊ ဘယ်ညာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>“ဟေး... ဟေး... အဲ့ဒီဘက် မသွားနဲ့လေကွာ။ အဲ့ဒါ ခန်းမဆောင်ကြီးကွ"</p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဝက်ကျောပေါ်တွင် စီးလျက်... လားရာကို ထိန်းချုပ်ရန် ဝက်နားရွက်များကို အသည်းအသန် ဆွဲနေသော်လည်း ဘာအကျိုးမှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p>လူနှင့် ဝက်သည် အသားစိုင် ဂြိုဟ်တု တစ်ခုပမာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ မှန်စီရွှေချ ခေါင်မိုးကို ပွတ်တိုက် ပျံသန်းသွားပြီး... ခေါင်မိုးစွန်းရှိ သားရဲခေါင်း ရုပ်တုတစ်ခုကို ကျိုးပဲ့သွားစေကာ... အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ တောင်နောက်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ထိုးကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>“ကယ်ကြပါဦးဗျို့... ဝက်က မူးနေပြီဟေ့။ ငါလည်း မူးနေပြီဟ"</p> <p>နာရီဝက်ခန့် အတွင်းမှာပင်။</p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံမှာ ဆူပွက်နေသော ဆန်ပြုတ်အိုးကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့၏။ နေရာတိုင်းတွင် ပျံသန်းနေသော လူရိပ်များ၊ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေသော မှော်ရတနာများနှင့်... အော်ဟစ်သံများ၊ ဝင်တိုက်သံများက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကစားသမားများမှာမူ... လေထဲမှ ကျလာသော လူများ သို့မဟုတ် ဓားများကြောင့် အသတ်ခံရမည်ကို ကြောက်လန့်သဖြင့်... ခမောက်များ (ဒယ်အိုးဖုံး ကဲ့သို့သော အရာများ) ကို အတင်း ဆောင်းထားကြရ၏။</p> <p>“ပုန်းကြဟေ့... လေကြောင်း အန္တရာယ် သတိပေးချက်ဗျို့"</p> <p> “ဘယ်ကောင် ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ အန်ချနေတာလဲကွ။ လူအများနဲ့ နေတဲ့ နေရာမှာ နည်းနည်းပါးပါး အသိတရားလေး မရှိကြဘူးလား”</p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီး၏ စင်မြင့်ထက်တွင်မူ...</p> <p>ကျန်းချန် သည် ကမ္ဘာပျက်၍ လေယာဉ်များ ပျက်ကျနေသည့်အလား မိစ္ဆာများ ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေသည့် ဤ ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်နေ၏။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မှုကြောင့် ရရှိလာသော... အစပိုင်းက ကောင်းမွန်နေခဲ့သည့် ခံစားချက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ နားထင်ကြောများပင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဒါက သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့တဲ့ “နတ်ဘုရား သောင်းချီ လာရောက် ဂါရဝပြုပြီး၊ ဓားပျံတွေ စီးလို့ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ခွင်းပျံကြမယ့်” ခမ်းနား ကြီးကျယ်တဲ့ မြင်ကွင်းကြီးလား။</p> <p>ဒါက သေချာပေါက် အရက်တု သောက်ထားတဲ့ ယင်ကောင် တစ်အုပ်ကြီး ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပတ်ချာလည် ပျံဝဲနေတာနဲ့ တူနေတယ် မဟုတ်လား။</p> <p>“မြေပြင်ပေါ်က ကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲရုံတင် မကဘူး... ကောင်းကင်ပေါ်က ကိစ္စတွေကိုပါ စီမံခန့်ခွဲရဦးမယ် ထင်ပါရဲ့...”</p> <p>ကျန်းချန် သည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေဟာနယ်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p>ညင်သာသော်လည်း ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော မူလဝိဉာဉ် အဆင့်၏ ဖိအားကြီး တစ်ခု ပြန့်ထွက်သွားပြီး... ကျောက်ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>ရမ်းကားစွာ ပျံသန်းနေကြသော၊ ဝင်တိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော၊ သို့မဟုတ် ပြုတ်ကျနေသော ကစားသမားများ အားလုံးမှာ... သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ လေးလံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပျံသန်းမှု အရှိန်နှုန်းမှာ (၈၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် အတင်းအကြပ် လျှော့ချခံလိုက်ရကာ... အလွန် နှေးကွေးစွာ လွင့်မျောနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p>“တပည့်တို့ အားလုံး... နားထောင်ကြစမ်း"</p> <p>ကျန်းချန်၏ အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အနည်းငယ် တင်းမာနေသော လေသံ ပါဝင်နေတော့၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းရဲ့ လေပိုင်နက် အတွင်းမှာ... ဓားပျံ ပြိုင်မောင်းတာကို တားမြစ်တယ်။ အရက်သောက်ပြီး ပျံသန်းတာကို တားမြစ်တယ်။ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ (အထူးသဖြင့် ဝက်တွေ) ကို စီးနင်းတာကို တားမြစ်တယ်"</p> <p>“လေကြောင်း ထိန်းချုပ်ရေး စည်းကမ်းတွေကို အခုချက်ချင်း စတင် အကောင်အထည် ဖော်မယ်"</p> <p>“ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း... ပျံသန်းတာကို ရပ်လိုက်စမ်း။ ကျောက်ကွင်းပြင် အထက်မှာ မီးပွိုင့် အခင်းအကျင်းတွေ သွားလုပ်ထားလိုက်။ ပျံသန်းရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ ရေးဆွဲထား"</p> <p>“နောက်တစ်ခါ စည်းကမ်းမဲ့ ပျံသန်းရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို... ဂိုဏ်း စုဆောင်းမှတ်တွေ အကုန်လုံး အဖြတ်ခံရမယ်။ ပြီးတော့ သုံးရက် တိတိ ပျံသန်းခွင့် ပိတ်ပင်ခံရမယ်ဟေ့"</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိုက်မှုကြောင့်... ဤ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ‘ပထမဆုံး ပျံသန်းခြင်း အခမ်းအနား’ ကြီးမှာ နောက်ဆုံး၌ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သတည်း။</p> <p>*</p> <p>အရှိန် ကန့်သတ်ခံထားရသော်လည်း... ကစားသမားများ၏ “ငါ ပျံလို့ ရပြီ” ဆိုသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လေထဲတွင် အေးအေးလူလူ လွင့်မျောရင်း အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်နေကြ၏။</p> <p>“ဟေး သူငယ်ချင်း... မင်းလည်း လေယာဉ် ပျက်ကျတာပဲလား"</p> <p> “အေးဗျာ... ကျုပ် ခုနလေးတင် သစ်ပင်ကို ဝင်ဆောင့်မိတာ။ မင်းကော"</p> <p> “ဘုရားရေ..ငါက ဟို ပျံနေတဲ့ ဝက် ဝင်တိုက်တာ ခံလိုက်ရတာကွ"</p> <p>.</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ခါနေပြီး၊ သူတို့၏ ဟန်ပန်များမှာလည်း အလွန် အချိုးမကျ ဖြစ်နေသော်လည်း...</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ဆွဲငင်အားကို နောက်ဆုံး၌ နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး... “အဖွဲ့ဝင် အားလုံး ပျံသန်းနိုင်သည့်” ခေတ်သစ်ကြီး တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဒါက သူတို့၏ ပြဿနာရှာနိုင်သည့် အချင်းဝက်မှာ... ချန်ဝူတောင်တန်းမှသည် ကျင့်ကြံခြင်း လောက တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံအထိ ချဲ့ကားသွားပြီ ဆိုသည်ကိုလည်း ဆိုလိုနေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save