Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းက လူကို ပိုချောလာစေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကြယ်လသိုင်းသင်တန်းကျောင်းက အမျိုးသမီး ကျောင်းသားများကိုသာ သီးသန့် လက်ခံသင်ကြားပေးသော သိုင်းသင်တန်းကျောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချန် ရောက်ရှိလာမှုက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားလေသည်။ သူ မှန်တံခါးကို ဖြတ်၍ ဝင်လာသောအခါ နေရောင်ခြည်က သူ၏အပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းဝန်းတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်သိုင်းထားသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p style="text-align:justify">သူက အမည်းရောင် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက လေထဲတွင် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ရုပ်ပြစာအုပ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်လာသည့် ဇာတ်လိုက်မင်းသားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ဖြတ်လျှောက်သွားသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ခဏတာ ညို့ယူဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး ချော်လဲမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ချောမောနေရတာလဲ။ သူက ငါ့အိပ်မက်ထဲက ကောင်လေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify">အခြားကောင်မလေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင့်အိပ်မက်ထဲက ကောင်လေးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... နင်က သူ့ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာမလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါက အဲဒီလောက်တောင် ချောနေလို့လား...”</p> <p style="text-align:justify">သူက ဧည့်ကြိုကောင်တာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဧည့်ကြိုကောင်မလေးမှာ သူ့ကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ လုချန်က ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“စစ်သည်တော်များက ကျင့်ကြံခြင်းကတစ်ဆင့် ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းရည်တွေ ပိုတိုးလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကသာ အဆင့်တွေကို ဆက်တိုက် ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် သန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ဒီလောကမှာ အချောမောဆုံး ယောက်ျား ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား...”</p> <p style="text-align:justify">“ဟူး... မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ...”</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည် လုချန်ပါ... လော့နျန်ဝေကို လာရှာတာပါ... သူ အားလပ်ပါသလား"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧည့်ကြိုကောင်မလေးမှာ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်က... နည်းပြလော့နျန်ဝေကို ရှာနေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နည်းပြလော့... ဟုတ်ကဲ့... လုချန် ဆိုတဲ့လူ ရှင်နဲ့တွေ့ဖို့ ရောက်နေပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သိုင်းသင်တန်းကျောင်း အတွင်း၌ လော့နျန်ဝေက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လုချန် ဟုတ်လား... သူ ဒီအထိ ဘာလာလုပ်တာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူမက ကျောင်းသားများကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ရှေ့ကောင်တာသို့ လျှောက်လာသောအခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်၊ ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က မှန်တံခါးကို ဖြတ်သန်းကာ သူ၏အပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခဏမျှ သူမက ငေးမောသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ရင်တစ်ချက် ခုန်သွားရသည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်း အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူတွေသာ ဒါကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုထင်ကြမလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူမက ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို အလျင်အမြန် သပ်တင်လိုက်ပြီးမှ ရှေ့သို့ လှမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟိုင်း... လုချန်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟိုင်း... နျန်ဝေ မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... နင် ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ လာတာက... ငါ မကြာခင်..."</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် တစ်ဖက်လူ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူမက လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး တောင်းပန်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆောရီး... ငါ့အမေ ဖုန်းခေါ်နေလို့... ငါ ဖုန်းသွားကိုင်လိုက်ဦးမယ် ခဏလေး စောင့်ပေးနော်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အိုကေ... ရပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လော့နျန်ဝေ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ ခုလေးတင် ငိုထားသည့်ပုံပင်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းအမေ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေသည်။ သူမ၏ အသံတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆောရီး လုချန်... ငါ အခု သွားရတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူမ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ"</p> <p style="text-align:justify">သူက အလျင်အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူမက လမ်းလျှောက်ရင်း အလျင်စလို ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်းလေ... ငါ့ညီမလေး ဖမ်းခေါ်ခံလိုက်ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို သေသေချာချာ ပြောပြလို့ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ လုချန်က လော့နျန်ဝေကို ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းသားအားလုံးအတွက် သူမက အမြဲတမ်း ပြည့်စုံလှပသော နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်သည်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသည်၊ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသည်။ သို့သော် ယခု သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကောင်မလေးမှာ အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသလိုပင်။ ထိခိုက်လွယ်သည်၊ ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်။ ကွဲအက်လုမတတ် ဖြစ်နေသော လှပသည့် ကြွေထည်လေး တစ်ခုလိုပင်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ကိုင်ကာ ထိန်းပေးထားလိုက်သည်။ လော့နျန်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ မည်မျှ ထိခိုက်လွယ်နေသည်ကို လုချန် ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကောင်မလေးက အမြဲတမ်း မှတ်သားလောက်ဖွယ် ခွန်အားများကို ပြသခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွန့်ပစ်မြေရိုင်း ကမ္ဘာကြီးတွင် ရှင်သန်ရန် မှီခိုအားထားစရာ အားကောင်းသော နောက်ခံ မိသားစု မရှိပေ။ ယခုမူ သူမ၏ ညီမလေး ဖမ်းခေါ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုခိုင်မာသော အပြင်ပန်းရုပ်သွင်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ပြိုကျသွားခဲ့ရသည်။ မိသားစု၊ ညီမလေးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးထားရသော လော့နျန်ဝေ အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လုချန်ဘက်မှ စတင်၍ ကူညီပေးရန် လုပ်ဆောင်လာမှုကို လော့နျန်ဝေ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် သူမက အားကောင်းသော မှီခိုအားထားရာ တစ်ခုကို လိုအပ်နေသည်။ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော စိတ်ထားမျိုးကို လိုအပ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ရင်တွင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာမှနေ၍လည်း မငြင်းဆန်ချင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ရုပ်ချောနေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါရမီနိုးထခြင်း အခမ်းအနားတွင် အံ့မခန်း ပါရမီကို ပြသခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ သူ့ကို လေးစားအားကျနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခြားသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ လုချန်က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ... စိတ်မပူပါနဲ့... နျန်ယင်း အခုလောက်ဆို အဆင်ပြေနေမှာပါ ပြီးတော့ သူ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အခု ငါတို့ မင်းအိမ်ကို ချက်ချင်း သွားကြမယ်... ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p style="text-align:justify">သူက သူမ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ တစ်ဖက်လူနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများကို တွေးတောနေရန် သူမတွင် အချိန်မရှိပေ။ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုချန်က သူမကို သူ၏ ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် တင်ကာ သာမန်ပြည်သူများ နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။ သာမန်ပြည်သူများ နေထိုင်သည့် ရပ်ကွက်တွင် စစ်သည်တော်များ မရှိသလို ချမ်းသာသော သူဌေးများလည်း မရှိပေ။ လုချန်က ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက သူ့ကို သူမ၏အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ခုနစ်ထပ် လူနေတိုက်ခန်း အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ တတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီး လော့နျန်ဝေက လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မိခင်ထက် အသက်သိပ်ကြီးမည် မဟုတ်သော်လည်း သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပုံရသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲကာ ဖောင်းအစ်နေ၏။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုထားပုံရသည်။ သူမက လော့နျန်ဝေ၏ မိခင်ဖြစ်ရမည်ဟု လုချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ အထဲသို့ဝင်သွားပြီး သူမ၏ မိခင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ လုချန် ဝင်ရောက် မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ သားအမိနှစ်ယောက်အတွက် တန်ဖိုးရှိသော ငြိမ်သက်မှုလေးကို ခံစားခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူက ညင်သာစွာ စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ အန်တီ ကျွန်တော်က လုချန်ပါ... နျန်ဝေရဲ့ အတန်းဖော်ပါ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ၏ မိခင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောပြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေ့ အန်တီက နျန်ယင်းကို အနီးအနားက ပန်းခြံထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားတာ"</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ယင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ရှားပါးတဲ့ နာတာရှည်ရောဂါကို ခံစားနေရတာလေ.. ဆေးကို ပုံမှန်သောက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိအောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထားနိုင်မှပဲ သူ့အသက်ကို အာမခံနိုင်မှာ... ဒါကြောင့် အန်တီနဲ့ နျန်ဝေက ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ သူ့ကို အလှည့်ကျ လမ်းလျှောက်ခေါ်ထွက်ပေးကြတာ"</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက လော့နျန်ယင်းနှင့် ဆုံဖူးခဲ့သည်။ သူမက အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကိုမျှ သူမတွေ့ခဲ့ရပေ။ လော့နျန်ဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... နျန်ယင်းက ငယ်ငယ်တုန်းက ပြင်းထန်တဲ့ ရေခဲဒဏ်ရာ ရခဲ့လို့ ကျန်းမာရေး ပြဿနာတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... သူက ညဘက်တွေဆို အရမ်းချမ်းတယ်လို့ ခဏခဏ ခံစားရတတ်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ရောဂါဖောက်လာရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို အေးစက်သွားတာ ပြီးတော့ တစ်ခါဖြစ်ရင် တစ်ခါ ပိုဆိုးလာတယ်... အခြေအနေ ပိုဆိုးမလာအောင် ဆေးနဲ့ပဲ ထိန်းထားနိုင်တာ... ဆရာဝန်ကတော့ စွန့်ပစ်မြေရိုင်းထဲမှာရှိတဲ့ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တချို့က သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ထိုရတနာက အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှပေမည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လော့နျန်ဝေက စတားဒူး စစ်ပညာအကယ်ဒမီ သို့ ဝင်ခွင့်ရရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတို့သည် ပါရမီမနိုးထခင်ကတည်းက ထိုအရာအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့နျန်ဝေ၏ မိခင်က ဆက်ပြောသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အန်တီတို့ ပန်းခြံထဲမှာ ရှိနေတုန်း ရုတ်တရက် အမည်းရောင် ကားတစ်စီးက ရှေ့မှာ လာရပ်တယ် ပြီးတော့ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် လူမိုက်တချို့ ကားပေါ်ကဆင်းလာပြီး နျန်ယင်းကို အတင်း ဖမ်းခေါ်သွားကြတာပဲ... အန်တီက အသုံးမကျလို့ ကိုယ့်သမီးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အန်တီ့အမှားတွေပါ"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေရင်း သူမက တစ်ဖန် ငိုချလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အော်... ဟုတ်သားပဲ နျန်ဝေ ဒါက သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဟာလေး သမီးကို ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save