Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တကယ်တော့ မင်းက ဘယ်သူလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">မာချန်းထျန်က အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသည်။ လုချန်၏ အကြည့်များ ရောက်လာသောအခါ သူက လန့်ဖျပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့”ကို ဖမ်းဖို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို ဒီကောင်လေးက လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်တာလား”</p> <p style="text-align:justify">“သူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာက အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူက အသေအချာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်မလား ဆိုတာ ဒီကောင်လေး အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေသည်။ မာချန်းထျန်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေး... ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး... ဒါတွေအကုန်လုံးက ကျွန်တော့်သား လုပ်ခဲ့တာပါ... သခင်လေးနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကြားက ပတ်သက်မှုကိုလည်း သူ မသိခဲ့လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအမျိုးသမီးက သခင်လေးနဲ့ ပတ်သက်နေမှန်း သူသာသိရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရဲမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ် သခင်လေးရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဘေးတွင် ရပ်နေသော မာကျုံးရွေ့ကလည်း ကြက်စာဆိတ်သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်နေသည်။ သူက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆက်မပြတ် ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေး... သက်ညှာပါဦး သခင်လေး... ချမ်းသာပေးပါဦး မသိလို့ လုပ်မိတာပါဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခုသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ တောင်းပန်ရမှာ ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြုံးကို မြင်သောအခါ မာကျုံးရွေ့က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူက လော့နျန်ဝေ၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တောင်းပန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ... ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ငါ မှားသွားပါတယ်... နင့်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး... နင့်ကောင်လေးကို ငါ့အတွက် အသနားခံပေးပါဟာ"</p> <p style="text-align:justify">"အရင်က အကြွေးတွေအကုန်လုံး လျှော်ပစ်ပါ့မယ်... နင် ဘာပဲလိုချင်လိုချင်... အကုန်ပေးပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."</p> <p style="text-align:justify">“ရှပ်...”</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရပေ။ အေးစက်သော ဓားရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မာကျုံးရွေ့၏ ခေါင်းက ပခုံးပေါ်မှ ပြတ်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ လုချန်က ကမ္ဘာနှစ်သွယ်ဓား ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အခု မင်း တောင်းပန်ပြီးပြီဆိုတော့... သွားသေလို့ ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စတင်လှုပ်ရှားခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သွေးသံရဲရဲ ခေါင်းပြတ်ကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသူများအားလုံး ချက်ချင်း ကြက်သေ သေသွားကြသည်။ သတ္တိနည်းသော တချို့လူများဆိုလျှင် ကြောက်လန့်တကြား သတိလစ်မေ့မြောသွားကြသည်။ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမူအရာကင်းမဲ့နေသော ထိုမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ချိုက်ကျိကွမ်က ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရှောင်ဝမ်လုံ၏ စကားများကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည် အမှတ်ရသွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီကောင်လေးသာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက် ထက်မြက်ပြီး ပြတ်သားလွန်းတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သူက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ လော့နျန်ဝေ သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူမက နျန်ယင်း၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ကွယ်ထားလိုက်သည်။ အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သူမ လုံးဝ မသိတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း လုချန်၏ ကျောပြင်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မာကျုံးရွေ့ကို သတ်ပြီးနောက် လုချန်က နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ မာချန်းထျန်၏ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မာချန်းထျန်က သူ၏သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းပြတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှု နှင့် ပူဆွေးသောက... ထိုခံစားချက်များ အားလုံးက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခတ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာသည်။ ဒီနေ့ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်။ သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခွေးကောင်... မင်းက ငါ့ကို အသေခံဖို့ တွန်းပို့နေတာပဲ... ငါတို့နဲ့အတူ ငရဲကို လိုက်ခဲ့စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေရင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆူပွက်နေသော ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သည့် သတိပေးချက်မှမပါဘဲ ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ လော့နျန်ဝေ၏ မျက်နှာက သေမတတ် ဖြူရော်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မာချန်းထျန်က အဆင့်D စစ်သည်တော် စစ်စစ်ကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လုချန် ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီပါပါ... အဆင့်D စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပေ။ သူမက အလိုအလျောက် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... သတိထား"</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန်ကမူ သိသိသာသာကို တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။  ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ၏ အစစ်အမှန် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် သည်လည်း အဆင့်D ပထမအလွှာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မဟုတ်သေးဘူး... အဆင့်-D ဆဋ္ဌမအလွှာပင်။ ထို့အပြင် သူ၌ အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအားလည်း ရှိသေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မာချန်းထျန်က သာမန် အဆင့်D စစ်သည်တော်လေးပဲ ရှိသေးသည်။ သူက အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်လေသည်။ မာချန်းထျန်၏ ကိုယ်မှ စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆင့်D သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စစ်သည်တော်များက ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များကို လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုလာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များနှင့် ပတ်သက်သော ကျင့်စဉ်များကိုလည်း ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မာချန်းထျန်က သတ္တုဓာတ်ခံ ရှိသော အဆင့်-D စစ်သည်တော် ဖြစ်သည်။ သူက လုချန်အပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်း သိုင်းကွက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။ လုချန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှိုင်းထန်နေသော သတ္တုဓာတ် စွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ မာချန်းထျန်က တစ်နေရာတည်းတွင် အေးခဲသွားသည်။ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို ရစ်သိုင်းထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်က အဆင့်C စစ်သည်တော်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက် ဖိအားပေးမှုပင်။ ထိုဖိအားထဲတွင် ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကို လုချန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုအထဲမှ စွမ်းအားကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီတော့... ဒါက ချိုက်ကျိကွမ်ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားပေါ့လေ...”</p> <p style="text-align:justify">“ဟီးဟီး... ပညာရှင်စစ်စစ်တွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အလွယ်တကူ ထုတ်မပြကြဘူးကိုး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကမ္ဘာနှစ်သွယ်ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။  မာချန်းထျန်သည်လည်း သူ၏ သားဖြစ်သူ သွားခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း နောက်ကနေ လိုက်သွားရလေတော့သည်။ လုချန်က ချိုက်ကျိကွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်"</p> <p style="text-align:justify">ချိုက်ကျိကွမ်က လုချန်ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလေးကလေ... ငါ ဝင်မပါရင်တောင် မင်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်ကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေရင်းပင် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အားလုံးပဲ ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီနေ့ အားလုံးရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံး ကြင်နာသော အပြုံးများဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြသည်။ သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပုံပင်။ လုချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူတို့ သေချာပေါက် သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ယနေ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ တချို့က ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ၏ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသော ကြေညာချက်ကို ကြားခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်လေး၏ အရေးပါမှုကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် လုချန်က သူတို့ကို ဘာလက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်မှ မပေးနိုင်သေးရင်တောင် သူတို့အားလုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူနဲ့ မျက်မှန်းတန်းမိအောင် လုပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ နှင့် ရှန်စီတို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လော့နျန်ဝေက သူမဘာသာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်ရတာ ငါ လုချန်နဲ့ သေသေချာချာ စကားပြောဖို့ လိုနေပြီပဲ.. သူ တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မေးရမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တစ်ဖန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ချိုက်ကျိကွမ်နှင့် အခြားလူများ ထွက်သွားပြီးနောက် လုချန်က လော့နျန်ဝေ အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့လည်း ပြန်ကြရအောင်... နျန်ယင်း အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နျန်ယင်းကို ခေါ်ကာ သူတို့လေးယောက် အတူတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှန်စီက နျန်ယင်းကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး အနားယူစေလိုက်သည်။  လော့နျန်ဝေက နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူက ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကာ လိမ္မော်သီး အခွံနွှာစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “သူ ရေခဲသေတ္တာထဲကနေ လိမ္မော်သီးကို ဘယ်အချိန်က သွားယူလိုက်တာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလွန်းနေသည်။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလိုပင်။ သို့သော် လော့နျန်ဝေက ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိပေ။ ဒီခံစားချက်က အရမ်းကောင်းလွန်းသည်။ သူမက အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... လုချန် ငါ နင့်ကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်ထဲမှ လိမ္မော်သီးကိုသာ အာရုံစိုက်ခွာနေပြီး ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာမေးချင်လို့လဲ... မေးလေ"</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ နင်က ဘယ်သူလဲ... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို... အဆင့်C ပညာရှင်ကြီးတွေကိုတောင် လှုပ်ရှားခိုင်းနိုင်ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save