Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လု မိသားစု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်ထဲမှ လိမ္မော်သီးကို အခွံနွှာနေသည်။ ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မှာ ဘာအထူးအဆန်း နောက်ခံမှ မရှိပါဘူး... ငါက အဆင့်-F စစ်သည်တော် ဒသမအလွှာကို ခုလေးတင် အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရုံပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကြောင့်လည်း ငါက အဲဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို လှုပ်ရှားခိုင်းနိုင်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကို ကြားသောအခါ လော့နျန်ဝေက အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အော်... နင်က ခုလေးတင် အဆင့်ဖောက်ထွက်..."</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူမက ပြောစရာစကား ပျောက်သွားသည်။ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ဘာပြောတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စူးရှသောအသံကြောင့် ရှန်စီ လန့်သွားပြီး အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ မိမိ၏ သမီးကြီး တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီဟု ထင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုချန်က သူမကို ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ဤသို့ ဆိုနေသကဲ့သို့ပင် “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်မှု ကြီးနေရတာလဲ ငါက စူပါ ပါရမီရှင်လေ အဆင့်-F စစ်သည်တော် ဒသမအလွှာ ကို ဖောက်ထွက်နိုင်တာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ လုချန်က အတော်လေး သဘောကျသွားသည်။ “အလုပ်ဖြစ်သေးတာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေက သူ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားသည်။ သူမက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်လေ... နင့်လို စူပါ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အတွက် အဆင့်F စစ်သည်တော် ဒသမအလွှာကို ဖောက်ထွက်နိုင်တာက ဘာမှ မထူးဆန်းပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ပုံမှန်ပဲ... ပုံမှန်ပဲ... ပုံမှန်ဖြစ်ရမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">သူမ ရုတ်တရက် ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်သည်။ တစ်ဖန် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ လုချန်က သူမကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နျန်ဝေ... စိတ်ကို တည်တည်ထားစမ်းပါ... မင်းလို နတ်သမီးလေးက ပေါက်ကရတွေ ဆက်တိုက် မပြောသင့်ဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လက်ထဲမှ လိမ္မော်သီးကို ဆက်နွှာနေလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ လော့နျန်ဝေ၏ ပါးပြင်များ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။ သူမ အနေခက်စွာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ လုချန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဂြိုဟ်သားတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ လုချန်က သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့အပေါ်ကို အတင်း ပစ်ချတော့မလို့ စီစဉ်နေတာလားတော့ မပြောနဲ့နော်... ငါကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အန်တီက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ... အင်း... နျန်ဝေ မင်း မျက်နှာက ဘာလို့ အဲဒီလောက် နီနေရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလျက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့သမီးလေး... နင် ဒီထက်ပိုပြီး ရဲတင်းဖို့ လိုနေပြီ....”</p> <p style="text-align:justify">လော့နျန်ဝေ တစ်ဖန် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင်ဘာပေါက်ကရတွေ လာပြောနေတာလဲ... အရူးကြီး"</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လည်ပင်းမှစ၍ နားရွက်အဖျားအထိ နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုအောက်တန်းကျသော လူယုတ်မာက သူ့ဘာသာ အပြစ်ကင်းစင်သည့်အလား ခေါင်းကို ခါယမ်းနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”</p> <p style="text-align:justify">သူမ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် အခွံနွှာပြီးသား လိမ္မော်သီးတစ်လုံး သူမထံသို့ ကမ်းပေးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရော့... မင်းအတွက်"</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် လုချန်က အတွင်းခန်းဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော် နောက်မှပဲ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက အခန်းထဲမှ ပြုံးလျက် ထွက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... မပြန်ပါနဲ့ဦး အန်တီ ဟင်းချက်နေပြီလေ ညစာစားပြီးမှ ပြန်ပါ... အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီကို"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလိုတော့ပါဘူး အန်တီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် နောက်နေ့မှပဲ ညစာလာစားပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း... အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ... လာစားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီး လူကုံထံ ရပ်ကွက်ဆီသို့ သူ၏ ဆိုင်ကယ်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အောက်ဘက် လမ်းမကြီးကို အကဲခတ်ရန် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို အကျင့်ပါနေသလို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်ဝဲကတော့ကြီး သုံးခုက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ထဲတွင် ဗုံးများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ့အိမ်မှာ... အဆင့်-B စစ်သည်တော် သုံးယောက်တောင် ရောက်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်က ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ရှောင်ဝမ်လုံ နီးပါးလောက်တောင် အားကောင်းနေတယ်</p> <p style="text-align:justify">သူ ချက်ချင်း အရူးတစ်ယောက်လို အိမ်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ မိမိ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်။ “အဖေနဲ့ အမေ အဆင်ပြေရဲ့လား...”</p> <p style="text-align:justify">တံခါးကို ဘန်း ခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... အမေ အဆင်ပြေကြရဲ့လား"</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော မြင်ကွင်းဖြစ်နေသည်။ သူ၏ဖခင် လုယွမ်က ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးနှင့်အတူ စကားပြောကာ ရယ်မောနေသည်။ သူ၏ မိခင်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်သီးများ ချပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က သူ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သား... ဒီကို မြန်မြန်လာခဲ့... ဘယ်သူတွေ ရောက်နေလဲ ကြည့်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လုယွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက သားရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး လုဟုန်တောက်လေ ဒါက သားရဲ့ အဘိုး လုကျန့်လျန်... ပြီးတော့ ဒါက သားရဲ့ အဘိုးလေး လုကျန့်မုန်းတဲ့"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖခင်ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူတို့မိသားစုရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ နောက်ခံအကြောင်းတွေကို လွမ်းဆွေးတသစွာနဲ့ ပြောပြနေခဲ့သည် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p style="text-align:justify">“အခု ငါ့ရဲ့ မူလမိသားစုက လူတွေကို မြင်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">“ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ တန်တဲ့ ထီပေါက်သွားသလိုပဲ... အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပါလား”</p> <p style="text-align:justify">သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို မြင်သွားပုံရသည်။ လုယွမ်က အနေခက်စွာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးချင်းဆုံခြင်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ထားပါတော့... မင်းက လူကြီးတွေကို အရင် နှုတ်ဆက်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">လုဟုန်တောက်က လုချန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ လက်သွားသည်။ အမြတ်နိုးဆုံး ရတနာတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify">"မိသားစုဝင်တွေကြားမှာ စည်းကမ်းတွေ သိပ်အများကြီး မလိုပါဘူး ကလေး... ဒီကိုလာခဲ့ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကို သေသေချာချာ ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ကြီးပြင်းလာတဲ့ အချိန်တွေမှာ ငါတို့ အတူမရှိပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါတို့ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘာမှမမြင်လိုက်သည့်အလား အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို မကြည့်နဲ့... ငါ ဘာမှမသိဘူး” ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ သို့သော် သူက ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ ဘိုးဘေးကြီး... မင်္ဂလာပါ အဘိုး... မင်္ဂလာပါ အဘိုးလေး"</p> <p style="text-align:justify">လုကျန့်မုန်းက ဤစကားကို ကြားသောအခါ သွားဖြီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ကို အဘိုးလေးလို့ မခေါ်နဲ့... အဘိုး လို့ပဲခေါ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ အဘိုးအရင်းကတော့ မင်းကို မလိုချင်တော့ဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">သူက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယညီ... မင်း ဘာပေါက်ကရတွေ လာပြောနေတာလဲ... သူက ငါ့မြေးကွ"</p> <p style="text-align:justify">လုကျန့်မုန်းက နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို လာမကြည့်ခဲ့တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သိသာလှသည်။ သူက အပြစ်အားလုံးကို လုကျန့်လျန် အပေါ်သို့ လွှဲချလိုက်ခြင်းပင်။ လုကျန့်မုန်း နှင့် သူ၏ဖခင် လုဟုန်တောက် တို့ နှစ်ဦးစလုံးက တကယ့် လူတတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save