Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လုမိသားစုအပေါ် အာဃာတ ကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။ သူ စိုးရိမ်သည်မှာ သူ့မိဘများ၏ သဘောထားသာ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လုယွမ်ကိုယ်တိုင်က လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ လုချန်အနေဖြင့် ငြင်းဆန်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် အားလုံး စုံစုံလင်လင် ထိုင်ကာ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ လုချန်က လုမိသားစု၏ သမိုင်းကြောင်း၊ မိသားစုဝင်များနှင့် ၎င်းတို့၏ အမွေအနှစ်များအကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း သိရှိလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် လုဟုန်တောက်က လုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကလေး... အတိတ်ကကိစ္စတွေကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါတော့ အရင်က ငါတို့တွေပဲ မှားခဲ့တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးက မင်းကို အိမ်ပြန်လာဖို့ အခုပဲ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ် မင်းရဲ့ သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းကိုလည်း နှစ်အတော်ကြာ ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့တာ... ဘယ်သူမှ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရဲကြဘူး ပြန်လာခဲ့ပါ... မိသားစုက မင်းကို စောင့်နေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ လုမိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရမည်ဟူသော အချက်က သူတစ်ခါမျှ မမက်ရဲခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုပင်။ ယနေ့တွင်မူ သူ၏သားဖြစ်သူက သူဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဂုဏ်သိက္ခာများကို ပြန်လည်ဆယ်ယူပေးခဲ့ပြီ။ သူ ပျော်မိသလို တစ်ခါဖူးမျှ မကြုံဖူးသည့် ဂုဏ်ယူမှုကိုလည်း ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုဟုန်တောက်က ဆုန့်ယွဲကို ကြည့်ကာ ပြောပြန်သည်။ "ဒါတွေက မင်းအတွက်တော့ မထိုက်တန်တဲ့ ကံဆိုးမှုတွေပါပဲ မင်း ဘာမှမမှားဘဲနဲ့ ယွမ်အာနဲ့အတူ ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ... အဲဒီအတွက် ငါ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ယွဲ၏ မျက်ဝန်းများက နီမြန်းလာပြီး ရှိုက်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ဘိုးဘေးကြီး... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ ဒါ ကျွန်မတို့ အမှားလည်း ပါပါတယ် အဲဒီတုန်းက လုယွမ်နဲ့ ကျွန်မက မိသားစုရဲ့ ခံစားချက်ကို ထည့်မတွက်ခဲ့ကြလို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လုဟုန်တောက်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက လုမိသားစု၏ မြေးချွေးမဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်ပင် ထိုက်တန်ပေသည်။ သူမသည် ဘယ်အရာက အရေးကြီးသည်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုကျန့်လျန်ကလည်း ဆုန့်ယွဲကို တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမက အမြန်ပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အဖေ... အဖေက လုယွမ်ရဲ့ အဖေပဲ ကျွန်မရဲ့ အဖေလည်း ဖြစ်ပါတယ်.... အဖေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် တောင်းပန်လို့ ရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုကျန့်လျန်က ထရပ်ကာ လုယွမ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ သားအဖနှစ်ယောက် ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေပုံရသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယခုအချိန်အထိ သားအဖနှစ်ယောက်ကြားတွင် စိမ်းသက်မှု ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ လုကျန့်လျန်က အစပျိုးမှု မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ လုချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ လုချန်သာ အာဃာတများကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါက သူတို့သားအဖ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးမှာလည်း သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် မရှိပေ။ အတင်းအကျပ် လုပ်ယူ၍ရသော အရာမျိုး မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">အဆင့်B စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်မှ သူ့ဖခင်၊ ညီဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ လိုက်လာစဉ်တစ်လျှောက် လုကျန့်လျန်က နောက်တန်းသို့သာ ရောက်နေခဲ့ပြီး စကားအများကြီး မပြောခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ဖခင်က လုမိသားစုထံ အမှန်တကယ် ပြန်လိုနေသည်ကို သူ သိမြင်နိုင်သည်။ ထိုစဉ်က ကိစ္စမှာ သူ့ဖခင်အား အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းခြင်းကြောင့် ဆိုသည်ထက် မိသားစု၏ ဝေဖန်မှုများအောက်တွင် သူ၏ နိမ့်ကျလှသော အားငယ်စိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူတို့က ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ထိုတောက်ပလွန်းသော ရွှေရောင်မိသားစုကြီးထံမှ လွတ်မြောက်ရန်၊ သာမန်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် သာမန်ကမ္ဘာထဲသို့ တိုးဝင်ရန်နှင့် မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေရန်အတွက်ပင်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံး နက်ရှိုင်းရာတွင် မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေမည့် တစ်နေ့တွင် မိသားစုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့ကြမည်သာ။</p> <p style="text-align:justify">လုဟုန်တောက်က အရာအားလုံးကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေပြီးနောက် လုချန်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ချန်အာ... မင်းရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် အစီအစဉ်က ဘာလဲ... ငါတို့နဲ့ အတူတူ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်ကို သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး... နောက်ငါးရက်နေရင် သွားဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုဟုန်တောက်မှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ လုချန်က လုမိသားစုကို ဆန့်ကျင်နေမည်ကို သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ" သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ လုမိသားစုအိမ်တော်မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့" လုချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယနေ့တွင် ကိစ္စရပ်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်၊ လော့နျန်ဝေ၏ ညီမလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ၏ ဘိုးဘေးကြီးနှင့် အဘိုးပင် ရောက်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့မိသားစုကို အိမ်ပြန်ခေါ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကို စုံလင်လှတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ရေပူဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အိပ်ယာဝင်ဝတ်စုံကို လဲလိုက်ကာ လုချန်က ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့ဆက်မည့် အဆင့်များကို စတင်စီစဉ်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခွန်အားမှာ အလိုအလျောက် ဆက်လက် တိုးပွားနေမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သာမန်ခွန်အား ရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ သူက တိုက်ခိုက်ရေး ဗီဇ၊ တိုက်ခိုက်ရေး အာရုံနှင့် အသိတရားတို့ကိုပါ ထက်မြက်အောင် ပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော သားရဲများနှင့် တကယ့်စစ်မြေပြင်တွင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ဤအရာအားလုံးထက် သူက အဆင့်D ကို အရင်ဆုံး ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ လိုအပ်သည်။ အဆင့်D ရောက်မှသာ သူက ဓာတ်သဘာဝစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဓာတ်သဘာဝ သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ယခင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်ကြံခြင်းဝတ္ထုများထဲမှ ဇာတ်ကွက်မျိုးစုံကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း သူ၏ အတွေးများမှာ လွင့်ပျံသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလိုလို အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာလည်း ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်လိုမျိုး ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အတိုင်းအတာတွေ ရှိနေမလားဆိုတာ သူ မသိပေ။</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများမှာ အမှန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဓာတ်သဘာဝစွမ်းအင်များကို ရရှိပြီး ကျင့်စဉ်များကို စတင်လေ့ကျင့်ပါက သူ၏ အခြေခံခွန်အားများကဲ့သို့ပင် ဓာတ်သဘာဝစွမ်းအားများမှာလည်း နေ့စဉ် နှစ်ဆ တိုးပွားနေမည်လား။</p> <p style="text-align:justify">ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည်လည်း ယခင်ဘဝက စူပါဟီးရိုးများကဲ့သို့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ကြယ်တစ်လုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သူ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ သူက အသက်ရှင်သန်နေရန် လိုအပ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူသာ ယခုချက်ချင်း အဆင့်ဖောက်ထွက်လိုက်ပါက အဆင့်B ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်စလုံးက သတိထားမိသွားနိုင်ပြီး သူ၏ အစွမ်းအစအစစ်အမှန် ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ အသန်မာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် လူသူမရှိသော တောရိုင်းနယ်မြေမှ အစွမ်းထက်ဆုံး သတ္တဝါကို မကျော်လွန်နိုင်သေးသရွေ့ သူက လူမသိအောင် အစွမ်းလျှိုထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို စဉ်းစားပြီးနောက် လုချန်က ညစာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့ဖခင်နှင့် အဘိုးတို့သည်လည်း စကားပြောပြီး ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ယွဲက ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။ "လာ... ထိုင်တော့... အမေ ညစာ ပြင်ပြီးသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လူခြောက်ဦးရှိသော မိသားစုက စားပွဲတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကြပြီး တစ်လျှောက်လုံး ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသည်။ လုချန်က သူ့ဖခင်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ညစာစားပြီးနောက် A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်သို့ သွားမည့်ကိစ္စကို မိဘများအား ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နောက်ငါးရက်နေရင် ထွက်သွားတော့မယ်" လုချန်က စကားစလိုက်သည်။ "အဖေတို့က ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မှာလား ဒါမှမဟုတ် အဘိုးတို့နဲ့ အရင်လိုက်သွားမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "သား... အဖေ အခုမှ ဟို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ယွမ် ၄.၈ ဘီလီယံနဲ့ ကုမ္ပဏီ စထောင်ထားတာလေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရင်... အသစ်စက်စက် ကုမ္ပဏီက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုဟုန်တောက်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အဲဒါအတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မင်း မရှိတုန်းမှာ ငါ့ဘက်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လွှတ်ပေးထားမယ်... နောက်မှ မင်း ကုမ္ပဏီဌာနချုပ်ကို A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်ဆီ ရွှေ့လိုက်လို့ ရတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ဒါပဲ ရှိတာပဲလေ ဒါနဲ့... သားက ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ငါးရက်နေရင်ပါ" လုချန်က ပြန်ဖြေသည်။ "အဖေ... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မှာလား"</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က ပြုံးကာ "သားနဲ့ လိုက်ရမှာပေါ့... အဖေတို့သာ မနက်ဖြန် လိုက်သွားရင် ဒီငါးရက်အတွင်း သားကို ဘယ်သူက ထမင်းချက်ကျွေးမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။ "အဖေက မိသားစုနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာ ကြောက်နေလို့ မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အဖေ မကြားလိုက်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ ကောင်းသောညပါ အဖေ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save