Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို သိမ်းယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စတင်နိုးထလာခါစ ခေတ်ကာလတွင် ဓားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူကို တွေ့မြင်ရရန် အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။ လီတျန်ကဲ့သို့ တိကျသော နောက်ခံမရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေသူများအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်များကို ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ကြားဖူးခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လွီရှုက သူ၏ မှတ်ပုံတင်ကို ကောက်ယူရန် အလောင်းကောင်ခွေးကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ လီတျန်က ဓားတစ်လက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ပျံသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">‘ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်နယ်မြေထဲမှာ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့တောင် မလွယ်ကူခဲ့တာ… ဘာလို့များ C အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မြင့်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နဲ့ လာဆုံရတာလဲ…’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကောင်းကင်ကွန်ရက်က C အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေအားလုံး ညသန်းခေါင်ကြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် အားနေကြတာလား…’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီတျန်မှာ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုသူက ထူးဆန်းသော သစ်ပင်များကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့် အထူးစွမ်းရည်များ ရှိပြီး သိပ်မစွမ်းလှဘူးဟုပင် သူ သံသယဝင်ခဲ့သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုတော့ လီတျန် ထိုသို့ မတွေးတော့ပေ။ ဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော C အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က သူ့ကို အချိန်မရွေး သတ်ပစ်နိုင်သည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ လွီရှုက လီတျန်ကို သိပ်မုန်းတီးနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဒီလို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံမှုသာ မဟုတ်လျှင် လွီရှုက ဒီလူ ဘယ်သူမှန်းမသိသောကြောင့် သူ၏ တည်ရှိမှုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် လျစ်လျူရှုထားမိမည် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းလိမ်ဘူးသီးခြောက်ကို သူ့ကို လိမ်လည်ရန် အစပိုင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်းက နာမည်အမှန်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်သော လွီရှု၏ စွမ်းရည်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီလူက လျန်ချယ်နှင့် မတူပေ။ လျန်ချယ်က အရှက်မရှိဘဲ ယုတ်မာပြီး အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသူ ဖြစ်သော်လည်း လီတျန်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူက အသက်ရှင်သန်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည့် လိမ်လည်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူခိုးဂျပိုး လိမ်လည်သူတစ်ယောက်အတွက် သနားစရာအကြောင်း မရှိသောကြောင့် လွီရှုက သူ့ကို သနားနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက သေဒဏ်ပေးခံရလောက်အောင်တော့ မထိုက်တန်ဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ… ငါက မိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါ မယူပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လွီရှုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်က သူ့အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ပိတ်စကို သုံးထားတာကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက လွီရှုအတွက်လည်း သိပ်အသုံးမဝင်တာကြောင့် မလုယူဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်… လီတျန်က နေလတောင်ကုန်း၏ ရတနာများကို ရှာဖွေရာတွင် မည်သည့်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်က အာရုံခံအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ လီတျန်ကရော အာရုံခံအမျိုးအစားပဲလား…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီတျန်က သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးသည့်အတွက် သစ်ပင်မိစ္ဆာကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် လွီရှုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့… ဒီပိတ်စအပြင် မင်းဆီမှာ တခြား ဘာရတနာတွေ ရှိသေးလဲ။ အကုန်ထုတ်ပေး။ တစ်ခုပေးရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။ ဒါ သိပ်မလွန်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လီတျန်၏ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုမှ +၅၅၅…]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီတျန်က ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်ဆီမှာ တခြားရတနာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ ဒါလေးတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဟာသပဲ… အချိန်တိုင်း လိမ်ညာနေတဲ့ ဒီကောင်ကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ ငိုသံကတောင် အတုကြီးမှန်း သိသာနေတာကို။ ဒီ အကောင်းဆုံးသရုပ်ဆောင် သစ်ပင်မိစ္ဆာကို သူ လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် တွေးနိုင်ရတာလဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဪ…”</p> <p style="text-align:justify">လွီရှုက သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘာမှ မပေးရင် ဒီပိတ်စကို ငါ ယူလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဆီက အမွေရထားတဲ့ နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ကျုပ် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီ…”</p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်ခံရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ညှိနှိုင်းစရာ နေရာမရှိကြောင်း လီတျန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူက အင်္ကျီထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ လောကီပညာသုံး သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သေသွားပြီးလျှင် မည်သည့်ရတနာရှိနေပါစေ အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း သူ နားလည်ထားသောကြောင့် လီတျန်က သူ၏ အသက်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လွီရှု၏ စွမ်းရည်အရ သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ယူဆောင်သွားနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ လွီရှုက သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည့်အတွက်ပင် လီတျန် အလွန်ကံကောင်းနေပြီဟု ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မှောင်ခိုလောကတွင် လူသတ်ပြီး ပစ္စည်းလုယူသည့် ဖြစ်ရပ်များက အများအပြား ရှိသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကြီးတွင် အချိန်အတန်ကြာ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာက အကြီးမားဆုံးသော ရာဇဝတ်ကောင်များ ကျက်စားရာနေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် လူသုံးဦး၏ ထောက်ခံချက် လိုအပ်ပြီး ပစ္စည်းများသွားရောက်ဝယ်ယူချိန်တိုင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မလားဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရခက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှီးကျင်းမြို့ရှိ အသေးစား မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရတနာများကို ရှာဖွေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွီရှုက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အလောတကြီး မကောက်ယူဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားအမှန်ကို သိသွားရင် မင်း လက်စားချေမှာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားက လီတျန်ကို ကြောက်လန့်သွားစေပြီး သူကိုယ်သူ ပိတ်စဖြင့် အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ် ခင်ဗျားရဲ့ အထောက်အထားကို မသိပါဘူး။ တကယ် မသိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို လွှတ်ပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လွီရှု မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီတျန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်က ဘယ်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ အထောက်အထားကို သိခဲ့လို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟား… ငါက မင်းရဲ့ သစ်ပင်မိစ္ဆာကြီးလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လီတျန်၏ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုမှ +၉၉၉…]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွီရှု သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အိမ်မြှောင်လက်တံ ညွှန်ပြတဲ့နေရာက မီတာ ၅၀၀ ပတ်လည်အတွင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများဆုံး စုစည်းနေတဲ့ နေရာပါ”</p> <p style="text-align:justify">သူနှင့် လွီရှုက အရမ်းနီးကပ်နေပြီး လွီရှုက သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ပိတ်စအောက်တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လီတျန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွီရှုက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး လေးလံကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လီတျန်က နေမင်းမှော်ကြေးမုံမှန်ကို ရှာဖွေရန် ၎င်းကို အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။ သူက သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ လက်တံကို ကြည့်လိုက်ရာ နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုဟု သူ ထင်ထားသော နေရာဆီသို့ တကယ်ပင် ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီအရာက အတော်လေး အသုံးဝင်သည်။ ဒါရှိရင် အနည်းဆုံးတော့ လွီရှုအနေဖြင့် လမ်းကြောင်းရှာဖွေရန် စွမ်းအင်ဖြုန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေက ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်နယ်မြေထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများကို အမြဲတမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မခံစားနိုင်ကြပေ။ ဒါက သူ့ကို အလုပ်အတော်လေး သက်သာစေနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွီရှုက တိရစ္ဆာန်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် လီတျန်အပေါ် အချိန်ထပ်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လီတျန်က သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုအမှတ် အများအပြား ပေးစွမ်းခဲ့သော်လည်း စုစုပေါင်းစွမ်းအင်က တိရစ္ဆာန်များနှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လီတျန် ပိတ်စအောက်တွင် ခဏတာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး မည်သည့်အသံမှ မကြားရတော့ချေ။ သူက အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်ရန် ပိတ်စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အနည်းငယ် မတင်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်မိစ္ဆာက အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် လီတျန် ဤမျှလောက် မတရားမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘အကောင်းဆုံး ခေတ်ကာလဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ။ ရှင်းနေတာပဲ… လောကကြီးမှာ အသန်မာဆုံးသူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းက ပိုပြီး ခိုင်မာလာခဲ့တာပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကစားစရာအသစ် ရထားသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လွီရှုက လမ်းလျှောက်ရင်း သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အားပါးတရ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူက ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် သဘောကျနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်၏ နောက်ခံစာမျက်နှာရှိ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုအမှတ်များကို သူ ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး ကြက်သေ သေသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လွီရှောင်ယွီ၏ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုမှ +၁၃။]</p> <p style="text-align:justify">‘လွီရှု… နင် ဘယ်မှာလဲ...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လွီရှောင်ယွီ၏ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုမှ +၂၁။]</p> <p style="text-align:justify">‘နင် ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာသေးတာလဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လွီရှောင်ယွီ၏ စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုမှ +၁၉။]</p> <p style="text-align:justify">‘ချန်ဇွမ်န်ဇွမ်… ဒီဝက်ပုတ်က အားကိုးလို့မရဘူး။’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စာသားများပါဝင်သော စိတ်ဒုက္ခရောက်မှုအမှတ်များက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လွီရှောင်ယွီက ဘာကြောင့် သူ့အတွက် ဤမျှ ထူးခြားနေရသလဲဆိုသည်ကို လွီရှု မသိပေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်းကင်မြေပုံနှင့် စနစ်တွင် စူးစမ်းလေ့လာစရာ အချက်များစွာ ရှိနေသေးသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီစိတ်ဒုက္ခရောက်မှုအမှတ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွီရှု ပျော်ရွှင်သွားသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရသည်ကို မပျင်းရိဘူးဟု ပြောလျှင် ၎င်းက လိမ်ညာခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ တောအုပ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး နောက်ထပ် ဘာနှင့်ကြုံတွေ့ရမည်ကို မသိသလို၊ အဆုံးတွင် သူ ဘယ်နေရာသို့ ရောက်သွားမည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လွီရှောင်ယွီ၏ သတင်းကို ရရှိလိုက်ချိန်တွင် လွီရှု ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအထီးကျန်ဆန်ပြီး ကမောက်ကမဖြစ်နေသော လောကကြီးထဲတွင် သူ့ကို သတိရနေသေးသော သူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးက အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွီရှောင်ယွီ ဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ အရိပ်အမြွက်မျှ မသိသလို ဘယ်ကစပြီး ရှာရမည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။ သူသိထားသည်မှာ လွီရှောင်ယွီက ချန်ဇွမ်နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ဘေးကင်းသည်ဆိုသည်ကိုသာ။ အဲဒါကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">-အခန်း (၂၈၃) ပြီး</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save