Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုသည် သူမ၏ အိမ်အပြန်ခရီးကို တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားချင်သောကြောင့် ချီရွှမ်းစု အဆိုပြုသည်က သူမ လိုချင်သည်နှင့် အကိုက်ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့… ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုစုံစမ်းမလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက အရွှန်းဖောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူပြိန်းနည်းလမ်းကတော့ ကွယ်လွန်သူရဲ့ သရုပ်သကန်ကို မသိမချင်း မြင်းခွာခြေရာအတိုင်း လိုက်သွားဖို့ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်လောက်တောင် ရိုးရှင်းလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ကျန်းယွဲ့လု၏ မျက်လုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“အစစ်အမှန် လက်သည်တရားခံကို ရှာဖို့အတွက် ငါတို့ မင်းရဲ့ အင်မော်တယ်နတ်မျက်စိကို သုံးလို့လည်း ရတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆိုလည်း… အဲဒီ ရိုးရှင်းတဲ့နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးလိုက်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခဏလောက်စောင့်ဦး”</p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ဓားတစ်လက်ကို သာမန်ကာလျှံကာ ကောက်ယူပြီး ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ သွေးများကို စစ်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သေဆုံးသူ၏ ခေါင်းကို သိုးရေခြုံထည်တစ်ထည်ဖြင့် ထုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချီရွှမ်းစုက ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ရပြီ… ငါတို့ သွားလို့ ရပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ချီရွှမ်းစု၏ ခြုံထည်ကို ပြန်ပေးလိုသော်လည်း သူက ခေါင်းနှစ်လုံး သယ်လာသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ သူမက ခြုံထည်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး ကြိုးကို စည်းနှောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စောစောက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုမှာ မဖြုံခဲ့သော ချီရွှမ်းစုက အလိုလို အသက်အောင့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တင်းကျပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက လှပသော ဖဲပြားတစ်ခုအဖြစ် စည်းနှောင်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်ကောင်းသွားပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက အင်မော်တယ်နတ်မျက်စိကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး လေထဲမှာ သူမသာမြင်နိုင်သည့် အရောင်မတူသော စီးကြောင်းများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ဤဓားပြအုပ်စုနှင့် ကိုက်ညီမည့် စီးကြောင်းများကို ရှာဖွေပြီးနောက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျားမာအဆောင်၏ မှော်စွမ်းအားက အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ချီရွှမ်းစုက ကျားမာအဆောင်ကို မသုံးတော့ဘဲ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ ကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်ကိုသာသုံးကာ ကျန်းယွဲ့လုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ယောက်သည် ထုံထျန်မြစ်ဘေးကနေ မြစ်ညှာဘက်သို့ မိုင် ၃၀ ခန့်အထိ လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။ ထို့နောက် မှောင်ရိပ်သန်းလာပြီး ချီရွှမ်းစုကလည်း မောပန်းနေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှာ စွန့်ပစ်ထားသည့် ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းတစ်လုံးကို တွေ့မြင်သည့်အချိန်မှာ ကျန်းယွဲ့လုက ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဝေးကနေ ကြည့်လျှင် အလင်းရောင်က မှေးမှိန်နေပြီး အမျိုးသမီးများ၏ မသဲမကွဲ ရယ်သံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်မှာ အနက်ရောင် တိမ်စိုင်များက လကို ဖုံးအုပ်သွားပြီး အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေသည့် ခပ်ပါးပါး မြူခိုးများလည်း ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက သစ်ပင်သေတစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ တက်ပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက လေအဝေ့မှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီမှာ… ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု တကယ်ရှိနေတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း… ဒီအရှုပ်ထုပ်ထဲမှာ ဝင်ပါချင်လို့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက အစစ်အမှန် အပြင်လောကမှာ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ခရီးစဉ်ပဲ… အဲဒါကြောင့် ငါ အတွေ့အကြုံ ယူချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းယွဲ့လုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲမှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည့် သစ်ကိုင်းသာလျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက အသက်အောင့်ပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းနားသို့ သတိထား ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းက တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေ၏။ ၎င်းသည် အစက ဘုန်းကြီးများ သမာဓိကျင့်ကြံရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာတော့ တဏှာရာဂဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခန်းမထဲမှာ ဗုဒ္ဓရုပ်တုကို တွန်းလှဲထားပြီး မူလအစက ဗုဒ္ဓရုပ်တု တင်ထားသည့် စင်ပေါ်မှာ ကြီးမားသော ကျာသားရေပလ္လင်တစ်လုံးကို တင်ထားလေသည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိုပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အောက်ဘက်ရှိ စားပွဲစင်ပေါ်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးဝှေ့ပူးကပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ချွတ်ချထားပြီး လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ရိုင်းများ ဝင်စေနိုင်သည့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများက ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဗလတောင့်တောင့်အမျိုးသားက အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုကို ခံစားနေသော်လည်း သူတို့နှင့် ဝင်ရောခြင်း မရှိပေ။ ဘေးနားပတ်လည်မှာ ထိုင်နေ ရပ်နေသော တောင့်တောင့်တင်းတင်း အခြားသော အမျိုးသားများလည်း ရှိနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တဏှာရာဂထက်သန်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးက လူကောင်းများမဟုတ်ကြသည်မှာ သိသာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်မှာ ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် တံခါးပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း… သူ့ခေါင်းကို ယူလာခဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် သိုးရေဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်က တံခါးပြင်ဘက်ကနေ ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ယောက်က ထိုအထုပ်ကို လှမ်းဖမ်းပြီး ဖွင့်ကြည့်ကာ အထဲမှာ ဦးခေါင်းနှစ်လုံးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဦးခေါင်းတစ်လုံးက သူတို့ အလိုရှိနေသည့် ဦးခေါင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ သူတို့ လွှတ်လိုက်သည့်လူ၏ ခေါင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်… အဲဒါ လျှိုပဲ.. သူ သေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းပင် ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းထဲမှာ လူတိုင်းက မတ်တတ် ထရပ်လိုက်ကြ၏။ စားပွဲစင်ပေါ်မှာ အသုံးတော်ခံနေသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးပင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခေါင်းဆောင်ဟုခေါ်သော ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားက ကျာ​သားရေပလ္လင်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ခပ်ဩဩအသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီ ခေါင်းတွေကို အောက်ချလိုက်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက ခေါင်းနှစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ဦးခေါင်းပြတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လျှိုရဲ့ခေါင်းက သေပြီးမှ အဖြတ်ခံထားရတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားက တံခါးအပြင်ဘက်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်၏။ သူ့အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။  </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်မိတ်ဆွေများ အလည်ရောက်လာတာလဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်ထင်ပြစမ်းပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်… မင်းဒီမှာ ကိုင်တွယ်စရာကိစ္စတွေ ရှိနေလား… ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့နာမည်ကို ပြောစမ်းပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားက သူ၏ မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းပြီး ချီရွှမ်းစုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့နာမည်က ယိုလေးဖူ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး အလေးပြုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်ယို… ငါ့နာမည်ကတော့ ချီရွှမ်းစု”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ညီကိုချီ… ငါ့လက်အောက်ငယ်သားရဲ့ ခေါင်းကို မင်း ဖြုတ်ခဲ့တာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">'ဖြုတ်သည်' ဟူသော စကားသည် လမ်းဘေးဗန်းစကားအရ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သူဝန်ခံလိုက်သည်နှင့် ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းထဲက လူတိုင်းက သူတို့၏ လက်နက်များကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ကြ၏။ သေနတ်တချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း တာအိုဂိုဏ်းတော်နှင့် အင်ပါယာနန်းတော်ကနေ ထုတ်ပေးထားသည့် ခဲယမ်းလက်နက်များနှင့်ယှဉ်လျှင် ဤသေနတ်များက ခေတ်ဟောင်းကျောက်မီးသေနတ်များ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက လုံးဝကြောက်လန့်မသွားပေ။ သူက ယိုလေးဖူကိုသာကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်ယို… မင်း သတ်ခိုင်းလိုက်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ ငါ သိချင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူက မဖြေပေ။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက… တာအို အသက်ရှူကျင့်စဉ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ပုံပဲ… မင်းက ဘယ်သူတော်စင်ရဲ့ နောက်လိုက်လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက ရယ်မော၍ မဖြေပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူက လှောင်ရယ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက တာအိုဂိုဏ်းတော်က အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တောင် ငါဒီကိစ္စကို ဒီတိုင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး… မင်းက အဆင့်မြင့် တာအိုအကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ပဲ အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာမဟုတ်တဲ့ ရှန်းထျန်သက်ရှိတစ်ဦးပဲ… မင်း ငါ့ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လိုတောင် လာပြီး သောင်းကျန်းရဲတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ယိုလေးဖူက ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်ထင်နေလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူ၏ ဘေးပတ်လည်ကနေ မြင်နိုင်သော ချီစက်ဝန်းတစ်ခုက ဖြာထွက်သွားပြီး ဘုရားကျောင်းထဲရှိ အလင်းရောင်တစ်ဝက်ကို ငြိမ်းသေသွားစေ၏။ ကျန်ရှိနေသော မီးတိုင်များကလည်း တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤဟိန်းဟောက်သံ၏ အစွမ်းကို သုံးပြီး ယိုလေးဖူက လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး လှဲလျောင်းနေသည့် စားပွဲစင်ကို ခုန်ကျော်ကာ ချီရွှမ်းစုကို လက်ရဖမ်းဆီးလိုသည်။ သို့သော်လည်း သူက ချီရွှမ်းစုနှင့် ဆယ်ပေအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသည့်အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက နတ်နဂါးပစ္စတိုကို ကိုင်စွဲထားပြီး သေနတ်ပြောင်းဝသည် ယိုလေးဖူ၏ နဖူးတည့်တည့်ကို ချိန်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက သေနတ်မောင်းကို လက်မဖြင့် ဖိချပြီး ခလုတ်ပေါ်ကို လက်ညှိုးတင်ထားသည်။ သူက လှောင်ပြောင်ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်ယို… မင်းစမ်းချင်ရင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်… မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ပစ္စတို ဘယ်ကောင်က ပိုမြန်မလဲ ငါသိချင်နေတာ… မင်းရဲ့ခေါင်းက ငါ့ရဲ့ကျည်ဆန်ထက် ပိုမာမလားလဲ ငါသိချင်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီကိုချီ မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူ၏ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ ချီရွှမ်းစုသည်လည်း ဤကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ မသိပေ။ ကျန်းယွဲ့လုက ဤအမှုကို စုံစမ်းလိုသော်လည်း ဤလူဆိုးဓားပြများ အားလုံးကို သတ်စေချင်သလား သူမသိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုက အနည်းငယ် စိတ်အာရုံပျံ့လွင့်သွားပုံရစဉ် ယိုလေးဖူက ရှေ့ကို လွှားခနဲ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ချီရွှမ်းစုက ဤကဲ့သို့သော အမှားမျိုး ဘယ်တော့မှ ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူက သေနတ်ခလုတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲလိုက်သည်။ မီးက ဖြန်းခနဲပွင့်ပြီး လေထဲမှာ ယမ်းနံ့က ထောင်းခနဲ ထွက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမှာ ယိုလေးဖူ၏ သံမဏိခေါင်းဆောင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး သူ့နဖူးမှာ ကြေးဒင်္ဂါးပြားအရွယ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သို့သော်လည်း ချီရွှမ်းစုသည် သူ့အား ကျန်းယွဲ့လုပေးထားသည့် အရေအတွက်အကန့်အသတ်ရှိသော နဂါးမျက်လုံးကျည်ဆန်ကို အသုံးမပြုသည့်အတွက် ဤသာမန်ကျည်ဖူးသည် ယိုလေးဖူ၏ အသားထဲသာ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူသည် သူ့နဖူးကို တစ်ယောက်ယောက်က တူဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ခေါင်းက နောက်သို့လန်ကျသွားပြီး အမြင်အာရုံက မှောင်မိုက်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဒယီးဒယိုင် ဆုတ်ခွာသွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ယိုလေးဖူက ခေါင်းနောက်လန်ကျ၍ မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်မိသည့်အချိန်မှာ ထုပ်တန်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ သေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်မှာ စိတ်ရိုင်းများ ဝင်နေဖို့ အချိန်မရပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကောင်တို့… အပေါ်မှာ ရန်သူ..”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူက အော်ပြောလိုက်သည်။ အပေါ်မှာ နောက်ထပ် ရန်သူတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သူ့အဖွဲ့သားများကို သူက သတိပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့အထက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကျန်းယွဲ့လုကို တွေ့မြင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ဖျတ်ခနဲပျောက်ကွယ်ပြီး ယိုလေးဖူ၏ ရှေ့မှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ကျန်းယွဲ့လု၏ လည်ပင်းကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ယိုလေးဖူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။ သူမက လက်ချောင်း ၅ ချောင်းစီ ခွန်အားတချို့ကို ပို့လွှတ်ပြီး သူ့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယိုလေးဖူ၏ အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်က ကသောင်းကနင်း ဖြစ်လာသည်။ သူက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း ကျန်းယွဲ့လုက သူ့ကို လက်ပြန်တစ်ချက်ရိုက်ကာ နောက်ပြန် လန်ကျသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အသွေးအသားနယ်ပယ် ကိုယ်ခံပညာသိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ယိုလေးဖူသည် သေနတ်ကျည်ဆန်ကိုပင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းယွဲ့လု၏ လေဟာနယ်ကပ်ဘေးခြောက်ပါးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူက စွမ်းအားမဲ့နေ၏။ သူ၏ ပါးစပ်၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးတို့ကနေ သွေးများ စီးကျလာပြီး အရိုးများက အက်ကွဲသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည့် အချိန်မှာ ယိုလေးဖူက မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် လက်ဝါးရာက ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းက ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်က ထအော်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးပဲ ဆုတ်ကြမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းထဲကနေ ခြေဦးတည့်ရာ လှည့်ထွက်ပြေးလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက သူမ၏ အင်္ကျီလက်စနှစ်ဖက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်၏။ လေတိုက်ခတ်သွားရာ နေရာတိုင်းမှာ လူတချို့က မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျပြီး သူတို့၏ ဒွါရပေါက်များကနေ သွေးများက စီးကျကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုကလည်း လူအတော်များကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှာ တစ်ဝက်လောက်က ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက သူတို့နောက်သို့ ပြေးမလိုက်ဘဲ စားပွဲစင်ပေါ်မှာ ပူးကပ်တိုးဝှေ့နေသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းထားပြီး ဘုရားကျောင်းက နွေးထွေးနေ၏။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ဖိနပ်များ သို့မဟုတ် ခြေအိတ်များကို ဝတ်ဆင်မထားပေ။ သူတို့၏ အနက်ရောင်ဆံပင်က လျော့ရဲနေပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို တချို့တစ်ဝက် ချွတ်ချထားကာ သူတို့၏ ရင်သားများက ထွက်ပေါ်နေ၏။ အေးစက်သော ဤဆောင်းညမှာ ၎င်းက ရှုစားစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချီရွှမ်းစုကလည်း အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူအကြည့်က ကြန့်ကြာမသွားခင် ကျန်းယွဲ့လုက ဖနောင့်ဆောင့်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဟိုဘက်ကိုလှည့်နေ… မကြည့်နဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး ကျည်ဆန်ကိုပြန်ဖြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေ၏။ ‘သူက တော်တော် ဆရာကြီးလုပ်တတ်တာပဲ။’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“နင်တို့တွေကို… အဲဒီ လူတွေက ဖမ်းဆီးထားတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ပူးကပ်တိုးဝှေ့နေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တုန်ယင်၍ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ သူတို့က မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်သည့်အလား အလွန်အားနည်းနေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထူမပေးလို၏။ သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူထူမပေးလိုက်သည့် အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် သူမ၏ နံကြားကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထင်မှတ်မထားသည့်အတွက် ကျန်းယွဲ့လုက မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ချက်ချင်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံက ခဏမျှ မှောင်ကျသွားပြီးနောက် သွေး၏ အရသာကို ရရှိလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက ဒေါသထွက်ပြီး ထိုမိန်းမ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်၏။ အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းခွံက ကြေမွ၍ သူမ၏ ဒွါရပေါက်များကနေ သွေးများက စီးကျလာ၏။ ထိုအမျိုးသမီးက နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော အမျိုးသမီးကလည်း ကျန်းယွဲ့လုကို တိုက်ခိုက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက မတတ်သာပဲ ခုခံကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမ၏ ဒြပ်စင်ငါးမျိုး ချီဒိုင်းကာကို အသက်သွင်းလိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း သေနတ်သံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုမိန်းမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားမှာ နက်ရှိုင်းသော သွေးသံရဲရဲ အပေါက်တစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူမက မျက်လုံးများ ပြူးလျက်သားနှင့် လဲကျသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းယွဲ့လုက လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ချီရွှမ်းစုက နတ်နဂါးပစ္စတိုကို ကိုင်ထားပြီး သေနတ်ပြောင်းမှာ မီးခိုးများက ရစ်သိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save