Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">သဟဇာတဖြစ်မှု </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် လင်ရှီးစမ်းရေက အကျိုးရော အပြစ်ပါ ရှိတယ်... အားဆေးလည်း ဖြစ်သလို အဆိပ်လည်း ဖြစ်တယ်..." စံအိမ်သခင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ် အရင်က ကြားဖူးတာက လင်ရှီးစမ်းရေမှာ 'နှလုံးသားချင်း ဆက်သွယ်မှု' ရှိပြီး စမ်းရေကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ သူတွေပဲ သုံးလို့ရတယ်တဲ့... မဟုတ်ရင် ကောက်ယူလို့တောင် မရဘူးတဲ့... အဲဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."</p> <p>သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး နိုင်းယွမ် သူ အသိချင်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။</p> <p>"'နှလုံးသားချင်း ဆက်သွယ်မှု'... လင်ရှီးစမ်းရေမှာ ဒီလက္ခဏာ ရှိတာ အမှန်ပါပဲ... ရှေးဟောင်းမြို့တော်က လူတိုင်းက မွေးကတည်းက စမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်... အဲဒါကို ကျုပ်တို့က သဟဇာတဖြစ်မှုလို့ ခေါ်တယ်... သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှုတွေက စမ်းရေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ထိတွေ့ပြီးနောက် စမ်းရေနဲ့ ကိုက်ညီသွားတာ... ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ မွေးဖွားတဲ့ လူတွေက မွေးကတည်းက စမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ၁ မှတ် ရှိတယ်... ကျုပ်တို့ ကျင့်ကြံလာတာနဲ့အမျှ ဒီသဟဇာတဖြစ်မှုက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာလိမ့်မယ်... သဟဇာတဖြစ်မှု ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရောက်သွားရင် လင်ရှီးစမ်းရေကို သုံးတဲ့အခါ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိတော့ရုံတင်မက လင်ရှီးစမ်းရေ တစ်ခုလုံးကိုတောင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်..."</p> <p>"ဒါပေါ့... အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ... ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ သဟဇာတဖြစ်မှု ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် မကျော်ခဲ့ဖူးဘူး... အားအကောင်းဆုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာက အားကောင်းတဲ့ စီနီယာ တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ရောက်ခဲ့ပြီး လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး တစ်နှစ်ကို စမ်းရေ နှစ်စက် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီစီနီယာက အသက် ခြောက်ဆယ့်သုံးနှစ်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ ဘယ်သူမှ ဒီလောက် သဟဇာတဖြစ်မှု အဆင့်ကို မရောက်ခဲ့တော့ဘူး... အခု ရှေးဟောင်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ သဟဇာတဖြစ်မှု အမြင့်ဆုံး ရှိတဲ့ ကျုပ်တောင်မှ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်..."</p> <p>မြို့သခင် ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"သဟဇာတဖြစ်မှု... ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း... ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ မွေးဖွားပြီး မွေးကတည်းက စမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ သူတွေတောင် ဒီလောက်ပဲ သဟဇာတဖြစ်မှု ရှိတယ်ဆိုရင်... အပြင်လူတွေက... မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့..." နိုင်းယွမ် ကြောင်အသွား၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အပြင်လောကက သာယာမှုတွေနဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို မစင်ကြယ်စေတဲ့ အပေါ်ယံ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်... အပြင်လူတွေ စမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ... အပြင်လူတွေကို မပြောနဲ့... ကျုပ်တို့ မွေးဖွားတဲ့ လူတွေတောင် အပြင်မှာ ခဏလောက် နေခဲ့ရင်... သုံးလထက် ကျော်သွားတာနဲ့ ပြန်လာတဲ့အခါ စမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘဲ ပင်မတပည့်အဖြစ်ကနေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ ရှေးဟောင်းမြို့တော်က လူတွေက အပြင်ကို ရှားရှားပါးပါး ထွက်ကြပြီး တောင်တန်းတွေကြားက ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း နေကြတာ..."</p> <p>မြို့သခင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလိုကိုး..." နိုင်းယွမ် ယခင်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ လူများ အလွန် အားကောင်းပါလျက်နှင့် အပြင်ထွက်၍ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ မရယူကြသည်ကို အံ့သြမိခဲ့၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>သင်က ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး စမ်းရေကို မလိုအပ်တော့ဘဲ အပြင်တွင် နာမည်ကျော်ကြားအောင် လုပ်နိုင်လျှင်ပင် မျိုးဆက်များကော အဘယ်နည်း။ ရှေးလူကြီးများက မျိုးဆက်သစ်များ အရိပ်ခိုရန် သစ်ပင် စိုက်ပျိုးပေးကြ၏။ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း မျိုးဆက်များ စမ်းရေ မရှိဘဲ အားနည်းနေပါက သူတို့က တည်ဆောက်ခဲ့သောအခြေခံအုတ်မြစ်ကို သေချာပေါက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်မျိုးဆက်များ ပိုမို ဒုက္ခရောက်ကြမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ဟားဟား... ဒါတွေက တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး... ရှေးဟောင်းမြို့တော်က လူတိုင်းနီးပါး သိကြတယ်... တူတော်မောင် မူယွမ်မှာ တခြား မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား... တစ်ခါတည်း အကုန် မေးလို့ရတယ်..." မြို့သခင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်က စပ်စုလို့ မေးကြည့်တာပါ... နောက်ထပ် မေးခွန်း မရှိတော့ပါဘူး..."</p> <p>နိုင်းယွမ် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p>သူ သိချင်တာကို သိရပြီး ဖြစ်၏။ စကားများလျှင် မှားတတ်ပေသည်။ သူ ပိုပြောလျှင် နောက်ထပ် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားလာနိုင်သဖြင့် ဘာမှ မပြောတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း ခဏမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောကြပြီး အများစုမှာ ခွန်အားနှင့် အမျိုးသမီးများ အကြောင်း ဖြစ်၏။ နိုင်းယွမ် ဝင်ပြောရန် ခက်ခဲနေပြီး စားသောက်ပွဲမှာ တစ်နာရီကျော်အကြာတွင် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>"ကျုပ်တို့ ဒီနေ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ကြပြီး အရမ်း ပျော်စရာ ကောင်းတယ်... လူတိုင်းပဲ... လူစုခွဲကြပါတော့..." စံအိမ်သခင် မူတင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ နိုင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ စမ်းရေ သွားစုဆောင်းလိုက်ဦးမယ်... တူတော်မောင် မူယွမ်... မင်း လီရွှမ်စံအိမ်ကို ပြန်ပြီး နားနေ စောင့်နေလို့ ရတယ်..."</p> <p>"ကျုပ်ဆရာ ကိုယ်စား ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."</p> <p>နိုင်းယွမ် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို နှင်ထုတ်နေကြောင်း သိသဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်၍ လီရွှမ်စံအိမ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ခဏအကြာတွင် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>သူ ထွက်သွားသည်နှင့် စံအိမ်သခင် ငါးယောက်နှင့် မြို့သခင်တို့က လင်ရှီးစမ်းရေ ရှာဖွေရန် မထွက်ခွာကြဘဲ အချင်းချင်း ကြည့်ကာ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး အလွန်အမင်း ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>"မူယွမ်ရဲ့ ဆရာက စမ်းရေ ဒီလောက် အများကြီးကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုချင်တယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်လဲ..." စံအိမ်သခင် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "လင်ရှီးစမ်းရေကို သဟဇာတဖြစ်မှု ရှိတဲ့ သူတွေပဲ သုံးလို့ရတာ... မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ... အဆိပ်နဲ့ ဘာမှ မခြားဘူး... သူ ဒါကို မသိဘဲ ဒီလောက် အများကြီး လိုချင်နေတာလား..."</p> <p>"သူ မသိလောက်ဘူး... ခုနက ကျုပ် သဟဇာတဖြစ်မှု အကြောင်းကို တမင် ထည့်ပြောလိုက်တော့ မူယွမ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြနေတာကို သတိထားမိတယ်... သူ့ဆရာသာ သိရင် သူ့ကို အကုန် ပြောပြထားမှာပဲ..." မြို့သခင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူက သဟဇာတဖြစ်မှု အကြောင်းတောင် မသိဘဲ စမ်းရေ လိုချင်နေတယ် ဟုတ်လား... ကျုပ် ထင်တာတော့ ဒါက သူ့ဆရာရဲ့ အမိန့် မဟုတ်ဘဲ ဒီမူယွမ်က ကျုပ်တို့ကို ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်နေတာပဲ... အဆင်မပြေရင် ကျုပ်တို့ တိုက်ရိုက်..." မူချီ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ဆရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ်တို့ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူး..." မြို့သခင် မူချီကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အမှတ်အသားက မင်းကို ဒူးထောက်စေခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကျုပ်တောင် မခုခံနိုင်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလို့ အာမမခံနိုင်ဘူး... ကျုပ်တို့ တကယ်သာ သူတို့ကို ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲအောင် ရန်စလိုက်ရင်... ရှေးဟောင်းမြို့တော်တောင် ရှင်သန်နိုင်မလား ဆိုတာ ပြောရခက်တယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျုပ်သာ ပိတ်ဆို့နိုင်ရင်တောင် မင်းတို့ စံအိမ်သခင်တွေက သေချာပေါက် သေစေနိုင်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တွေ ခံရလိမ့်မယ်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက် ရှင်သန်နိုင်ရင်တောင် အံ့သြစရာပဲ..."</p> <p>"ဒါ့အပြင် မင်းတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ရှေးဟောင်းမြို့တော် တည်ထောင်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ... မြို့ထဲက လူတွေ အပြင်မထွက်ကြတာက တစ်ပိုင်းက လင်ရှီးစမ်းရေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားလို့... တစ်ပိုင်းက ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေရဲ့ မနာလိုမှုကို ရန်စမိပြီး သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးအမွေအနှစ်တွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှာကို ကြောက်လို့ပဲ... ကျုပ်တို့က အရမ်း အားကောင်းပုံ ပေါက်နေပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရတဲ့ ကျားတွေပဲ... ကျုပ်တို့ အပြင်ထွက်တာနဲ့ မလွဲမသွေ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံရမှာပဲ..." မြို့သခင် ပြောနေစဉ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံ ရသည်။ "ရှေးဟောင်းမြို့တော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ... ကျုပ်လက်ထက်မှာ ပျက်စီးသွားတာကို ကျုပ် မလိုချင်ဘူး..."</p> <p>ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အလုံးစုံ အင်အားမှာ ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးထက် များစွာ ကြီးမားသော်လည်း ယင်းမှာ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာရဲဘဲ အခြေခံအားဖြင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေပြီး လုံးဝ သုတ်သင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"မြို့သခင် ပြောတာ လုံးဝ မှန်တယ်... ကျုပ် မဆင်မခြင် ဖြစ်သွားတယ်..." မြို့သခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မူချီ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်။ သူ့ကို ဒူးထောက်စေခဲ့သော စွမ်းအားကို ပြန်လည် သတိရသောအခါ မူချီ ရင်ထဲ အသည်းထဲမှ နက်နဲသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဒူးမထောက်စေဘဲ သေစေချင်ခဲ့ပါက သူ ယခုအချိန်တွင် အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်၏ ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့်များမှာ သာမန်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပညာရှင်များဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံးအတွက်တော့ သူတို့က သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် အရေးမပါသေးချေ။ မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးမှ ကျပန်း သန့်ရှင်းရေးသမား တစ်ယောက်ကပင် သူတို့ အားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>"မြို့သခင် ဆိုလိုတာက ကျုပ်တို့ တကယ်ပဲ သူ့ကို စမ်းရေ အစက် ၅၀၀ ပေးရတော့မှာလား... ဒီလောက် များတဲ့ စမ်းရေက ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ ကြွယ်ဝမှု တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ... ပေးလိုက်ရမှာ တကယ် နှမြောစရာပဲ..." စံအိမ်သခင် တစ်ယောက် လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>လင်ရှီးစမ်းရေက မွေးရာပါ ရှားပါးပြီး အစက်တိုင်းကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကြ၏။ ရုတ်တရက် ထိုမျှ အများကြီး ပေးလိုက်ရမည် ဆိုလျှင် မည်သူမဆို ရင်ကွဲနာကျမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>"ဒါပေါ့... ကျုပ်တို့ ပေးရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲဒါကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က စမ်းရေအကြောင်း နားမလည်မှတော့ ကျုပ်တို့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စမ်းရေထဲမှာ အားပြင်းတဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုး ထည့်လိုက်မယ်... သုံးလိုက်တာနဲ့ အဆိပ်ချီတွေ ပျံ့နှံ့ပြီး သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် အဆိပ်ခတ် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်... သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းတဲ့ ပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပါစေ... အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့မှာ စမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် မကျော်ရင် အဆိပ်ကို မဖြေနိုင်ဘူး... မဟုတ်ရင် သူတို့ သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်..."</p> <p>မြို့သခင်သည်လည်း ရက်စက်သော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လေးနက်နေသည်။</p> <p>သူ ပြိုင်ဘက်၏ အင်အားကြောင့် လင်ရှီးစမ်းရေကို ပေးအပ်ရန် ဖိအားပေးခံရသော်လည်း စမ်းရေ ရရှိသူကို လွယ်လွယ်ကူကူ နေခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ဒါက အကြံကောင်းပဲ... သူတို့ သေသွားတာနဲ့ စမ်းရေကို ပြန်ယူ... အဆိပ်ဖြေပြီး ဆက်သုံးလို့ ရတာပဲ... ဟားဟား... သိပ်ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်..."</p> <p>မူတင်း နားလည်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။</p> <p>"မူတင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ကျုပ်အစီအစဉ် အတိုင်း အတိအကျပဲ... ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ဖိအားပေးရဲတဲ့ သူတွေ... မင်းတို့ အင်အားက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင်တောင် မင်းတို့ သေရမှာပဲ... ကျုပ်တို့ ယာယီ အလျှော့ပေးလိုက်မယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီလို ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တာနဲ့ ကျုပ်တို့ ပိုပြီး ရတနာတွေ ရလိမ့်မယ်..."</p> <p>မြို့သခင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မြို့သခင်... ဒီမူယွမ် ထွက်သွားရင် ကျုပ်တို့ သူ့ကို ဘယ်လို ခြေရာခံမလဲ... သူ့ဆရာက တကယ်သာ ဒီလို ပညာရှင် တစ်ယောက် ဆိုရင်... ကျုပ်တို့ အနားမကပ်ခင်မှာပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်... အဲဒီအခါကျရင် ကျုပ်တို့ သူတို့ကို အဆိပ်မခတ်ဘဲ ကျုပ်တို့ အရင် သေရလိမ့်မယ်..."</p> <p>စံအိမ်သခင် တစ်ယောက် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟား... ဒါက မခက်ပါဘူး... မင်းတို့ မြို့သခင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီကို မေ့နေပြီလား... သူက ခြေရာခံ သခင် တစ်ယောက်လေ... သူသာ ဒီမူယွမ်ပေါ်မှာ ခြေရာခံချီကို ကပ်ထားလိုက်ရင်... သူ ကမ္ဘာအဆုံးအထိ ထွက်ပြေးရင်တောင် ရှာတွေ့နိုင်တယ်... ပြီးတော့ သူ့ဆရာ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ... သူသာ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီ မရှိရင်... အဲဒါကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီ တစ်ခုတည်းကသာ လင်ရှီးစမ်းရေထဲက ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တာ... မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမဆို ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ... အဲဒါကို ထိမိရင် သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."</p> <p>မြို့သခင် စကားမပြောမီမှာပင် မူတင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ... ငါ မြို့သခင်ရဲ့ ခြေရာခံ သခင် ပါရမီကို မေ့နေတာ... ဒါ့အပြင် ကုန်းမြေတိုက် တစ်ခုလုံးမှာ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီရှင် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ... သူ့ဆရာမှာ လုံးဝ မရှိနိုင်ဘူး..." ထိုစံအိမ်သခင်၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာပြီး သူ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီက ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ ထူးခြားသော ပါရမီများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်၏။ ချီပင်လယ် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို မဆိုထားနှင့် မျောလွင့်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးတွင်ပင် အနည်းငယ်ထက် ပို၍ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုမူယွမ်၏ ဆရာဖြစ်သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>သေချာသည်မှာ သူတို့က နိုင်းယွမ်၏ "ဆရာ" တွင် မရှိသော်လည်း နိုင်းယွမ် ကိုယ်တိုင်က ထိုထူးခြားသော ပါရမီနှင့် ခြေရာခံ ပါရမီကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဘယ်တော့မှ အိပ်မက်မက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ကောင်းပြီ... အခု လူတိုင်း နားလည်သွားပြီ ဆိုတော့... တစ်ယောက်ချင်းစီ သွားပြင်ဆင်ကြစို့... စမ်းရေ အစက် ၅၀၀ကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းကြမယ်... ဘယ်သူက စမ်းရေ ပိုထည့်ဝင်မလဲ... နောက်ပိုင်း မူယွမ်ရဲ့ ဆရာကို သတ်တဲ့အခါ ရတနာ ပိုရမယ်..."</p> <p>မြို့သခင်က လူတိုင်း အပြည့်အဝ မကြိုးစားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အရင်ဆုံး ငါးစာတစ်ခု ချပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မြို့သခင်... ခင်ဗျားရဲ့ အဆိပ်က ယုံကြည်ရရဲ့လား... မူယွမ်ရဲ့ ဆရာက အရမ်း အားကောင်းပြီး အဆိပ်မမိရုံတင်မက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြံစည်မှုကိုပါ သိသွားပြီး ကျုပ်တို့ကို လာသတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒါဆို ဒုက္ခရောက်မှာပဲ..." လူတိုင်း မတ်တတ်ထရပ်ရန် ပြင်နေစဉ် နောက်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ပါရဂွန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သာမန် အဆိပ်များမှာ အာနိသင် သိပ်မရှိတော့ချေ။ ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်၏ စတုတ္ထအဆင့် ပညာရှင်များမှာ ပို၍ အားကောင်းပြီး အဆိပ်အားလုံးနီးပါးကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ မြို့သခင်၏ အဆိပ်က အသုံးမဝင်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ယင်းက ရန်သူကို သတိပေးပြီး မလိုအပ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင် တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိကာ ကြီးမားသော ဒုက္ခရောက်စေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ကျုပ်ရဲ့ ဒီအဆိပ်က ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး နယ်မြေတစ်ခုကနေ ရခဲ့တာ... အဲဒါကို မိစ္ဆာငရဲ ခံတွင်းရည်လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါက အရောင်မရှိ အနံ့မရှိဘဲ လင်ရှီးစမ်းရေထဲမှာ ရောလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ကို မပြောနဲ့... ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်ရဲ့ သတ္တမ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်တွေတောင် တိုက်ရိုက် အဆိပ်ခတ် သတ်ပစ်နိုင်တယ်..."</p> <p>မြို့သခင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျုပ် စိတ်အေးသွားပြီ... ကျုပ် အခုပဲ လင်ရှီးစမ်းရေ သွားယူလိုက်တော့မယ်..."</p> <p>"ကျုပ်လည်း သွားတော့မယ်..."</p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>ခဏအကြာတွင် အခန်းထဲရှိ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ ဩဇာလွှမ်းမိုးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက လင်ရှီးစမ်းရေ ပြင်ဆင်ရန် ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save