Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">စမ်းသပ်ခြင်း </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာငရဲ ခံတွင်းရည်..."</p> <p>လီရွှမ်စံအိမ်တွင် နိုင်းယွမ် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကာ လူတိုင်း၏ စကားဝိုင်းကို သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>သူ ယခင်ဘဝက မိစ္ဆာငရဲ ခံတွင်းရည် အကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့၏။ ယင်းမှာ မိစ္ဆာများထဲတွင် အားအကောင်းဆုံး ငရဲမျိုးနွယ်စု ပညာရှင်များ၏ ခံတွင်းရည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုခံတွင်းရည်သည် ကောင်းကင်အောက်တွင် အသေစေနိုင်ဆုံး အဆိပ်ဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး စံအိမ်သခင် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် သတ္တမ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့် ပညာရှင်များပင် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ငါ့ဆရာက အတုပဲ... ငါ ဟန်ဆောင်လို့ ရပေမယ့် သူတို့နဲ့ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်လို့တော့ မရဘူး... လင်ရှီးစမ်းရေမှာ အားပြင်းတဲ့ အဆိပ် ပါနေတယ်..." နိုင်းယွမ်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွား၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ယခုအချိန်တွင် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ငွေညှစ်ခြင်းကို ဆန္ဒရှိစွာ လက်ခံနေခြင်းမှာ သူ့ကို ကြောက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တကယ် မရှိသော သူ့ဆရာကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုဆရာသာ တကယ် ရှိနေပါက ယင်းမှာ လုံးဝ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ သူ ထွက်လာပြီး ထိုနှစ်ဖက်ချွန် လူများကို ရိုက်နှက်ကာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်သော လင်ရှီးစမ်းရေ အစစ်အမှန်ကို အတင်းအကျပ် ပေးအပ်ခိုင်းနိုင်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်... ထိုဆရာဖြစ်သူက အတုပင်။</p> <p>အရာအားလုံးက သူ့အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အားကောင်းသော်လည်း အစစ်အမှန် အင်အားမှာ အကန့်အသတ် ရှိပြီး ထိုလူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ချေ။ အကယ်၍ သူ အတင်းအကျပ် ခုခံပါက သူသာလျှင် ဆုံးရှုံးမှုများ ခံစားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ငါ စမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရတော့မယ်... သဟဇာတဖြစ်မှု တိုးလာတာနဲ့ ဒီအဆိပ်တွေက အန္တရာယ် မရှိတော့ဘဲ ငါ သူတို့ကို ဝှက်ဖဲတစ်ခု အဖြစ်တောင် သိမ်းထားလို့ ရနိုင်တယ်..."</p> <p>အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခု မရရှိသဖြင့် နိုင်းယွမ် သက်ပြင်းချကာ ချက်ချင်း ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ စမ်းရေနှင့် သူ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သဟဇာတဖြစ်မှု တိုးလာသည်နှင့် အဆိပ်များက ပြဿနာ တစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>...</p> <p>မသေမျိုး လိုဏ်ဂူ၏ လျှို့ဝှက်အခန်း အတွင်းတွင် မူချင်းနှင့် မူရှာတို့ ဘူးသီးခြောက်ကြီး တစ်လုံးနှင့် ဘူးသီးခြောက်ငယ် တစ်လုံး ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... ရလဒ် တစ်ခုခု ရလား..." နိုင်းယွမ် လျှောက်ဝင်လာ၏။</p> <p>"ရလဒ် မရဘူး... ကျွန်မတို့က အပြင်စည်း တပည့်တွေပဲ ဖြစ်ပြီး လင်ရှီးစမ်းရေက ကျွန်မတို့ကို စွန့်ပစ်ပြီးသား... ကျွန်မတို့ ဆက်ပြီး လေ့လာရင်တောင် ဘာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး..." မူချင်းနှင့် မူရှာ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရှိ အပြင်စည်း တပည့်များကို စွန့်ပစ်ခံရသူများဟု သတ်မှတ်ကြပြီး သူတို့ လင်ရှီးစမ်းရေနှင့် မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုမျှ ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>"ကျုပ်ကို ကြည့်ခိုင်း..." နိုင်းယွမ် ထိုရလဒ်ကို မျှော်လင့်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ အံ့သြမသွားချေ။ သူ ခေါင်းညိတ်ကာ ဘူးသီးများရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်မျက်လုံး... ဖွင့်..."</p> <p>သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ဘူးသီးများထဲရှိ စမ်းရေကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ကောင်းကင်မျက်လုံး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် စမ်းရေကို အသေးစိတ် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မျှ မရှိချေ။ သို့သော် အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာမျှ မတွေ့ရှိဘဲ ထိုအရည်များက သာမန် ရေစက်များနှင့် ဘာမှ မခြားနားကြောင်းသာ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>အကယ်၍ တကယ်တမ်း ကွာခြားမှု တစ်ခု ရှိပါက ယင်းမှာ သာမန် စမ်းရေတွင် မရှိသော ဝိညာဉ်ချီ တစ်ခုက ထိုစမ်းရေမှ ဖြာထွက်နေပြီး အသက်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်မျက်လုံးက အာနိသင် မရှိဘူး..." နိုင်းယွမ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p>ယုတ္တိတန်စွာ ပြောရလျှင် ထိပ်တန်း ဆယ်ခုစာရင်းဝင် ထိပ်တန်းပါရမီ တစ်ခုဖြစ်သော ကောင်းကင်မျက်လုံးက ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သင့်ပေသည်။ ယင်းက ကျရှုံးသွားခြင်းမှာ စမ်းရေ မည်မျှ ထူးဆန်းကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>"အရင်က စံအိမ်သခင်ကလည်း ခြေရာခံသခင် တစ်ယောက်ပဲ... တကယ်တော့ သူက ငါက ခြေရာခံခြင်းရဲ့ ဘိုးဘေး ဆိုတာ မသိဘူး... ခြေရာခံသခင် ပါရမီကို သုံးလို့ရမလား စမ်းကြည့်ရအောင်..."</p> <p>အတွေးတစ်ချက်နှင့် သူ ခြေရာခံချီ အချို့ကို စမ်းရေထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်၏။ ရလဒ်မှာ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်ဘဲ နစ်မြုပ်သွားကာ လုံးဝ အာနိသင် မရှိချေ။</p> <p>"သြော်... ဟုတ်သား... ရေဝိညာဥ် ပါရမီကော... ဒီအရာက ရေ ဖြစ်နေမှတော့ ရေဝိညာဥ် ပါရမီရဲ့ စိုးမိုးမှုအောက်မှာ ရှိရမှာပဲ..."</p> <p>ရုတ်တရက် နိုင်းယွမ် သူ၏ အခြား ပါရမီဖြစ်သော ရေဝိညာဥ် ပါရမီကို သတိရသွားပြီး ရေဝိညာဥ်ချီ အချို့ကို အလျင်အမြန် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဂလု... ဂလု...</p> <p>ရေဝိညာဥ်ချီ စမ်းရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် လင်ရှီးစမ်းရေ ချက်ချင်း ပွက်ပွက်ဆူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အလုပ်ဖြစ်တယ်..." နိုင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ပြင်းအား တိုးလိုက်မယ်..."</p> <p>အလုပ်ဖြစ်သည်နှင့် နိုင်းယွမ် ချက်ချင်းပင် ရေဝိညာဥ်ချီများကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပိုမိုများပြားစွာ လောင်းထည့်လိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ဘူးသီးခြောက်ငယ် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ခုန်တက်ကာ နိုင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို "ဘုတ်" ခနဲ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း..."</p> <p>ဘူးသီးဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် နိုင်းယွမ် သူ၏ အတွင်းကလီစာများ ကြေမွသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန် မနည်းကြိုးစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ နောက်ဆုံးတွင် ဘူးသီးအောက်မှ တွားသွား ထွက်လာပြီး ဟောဟဲဆိုက်သွားသည်။ စမ်းသပ်မှု ထပ်မံ ကျရှုံးသွားလေပြီ။</p> <p>ရေဝိညာဥ် ပါရမီပင် ကျရှုံးသွား၏။ ထိုလင်ရှီးစမ်းရေက တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေသနည်း။</p> <p>"စမ်းရေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ရောနှောပြီး ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှုတွေက စမ်းရေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်... ငါ စမ်းရေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ပြီး သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်ရမှာလဲ..."</p> <p>ရေဝိညာဥ်ချီ ကျရှုံးသွားသဖြင့် နိုင်းယွမ် အခြားအရာများကို မဆင်မခြင် မစမ်းသပ်ရဲတော့ချေ။ သူ စံအိမ်သခင် ပြောခဲ့သည်များကို သေချာစွာ ပြန်လည် သတိရကာ ဖြည်းညှင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>စံအိမ်သခင်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ လူများက မွေးကတည်းက စမ်းရေ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ရောနှောပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှုများက စမ်းရေနှင့် ကိုက်ညီသွားသည်ဟု ပြောခဲ့၏။ သို့သော် ထိုစမ်းရေတွင် ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှု မရှိချေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လိမ်ညာနေပါသည်လား။</p> <p>ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူ နိုင်းယွမ် စမ်းရေနှင့် မဆက်သွယ်နိုင်မှန်း သေချာနေပြီး သူ ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>"စမ်းရေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ရောနှောမယ်... ဘာကို သုံးပြီး ရောနှောရမှာလဲ... ဝိညာဉ် စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ... တကယ်ပဲ ငါ သူတို့ကို မသုံးနိုင်ဘူးလား..."</p> <p>မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိ စဉ်းစားပြီးနောက် မသိရှိသဖြင့် နိုင်းယွမ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်လျှော့ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ချီပင်လယ်ထဲရှိ ဒန်တျန် တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်လာသည်။</p> <p>"ဟင်... သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်... ဒါက ဘာလို့ အခု လည်ပတ်နေရတာလဲ..."</p> <p>သူ၏ စဉ်းစားမှုမှ လန့်နိုးသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ကြောင်အသွား၏။ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဒန်တျန်မှာ ရေဝိညာဥ် ဒန်တျန် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်မျက်လုံး ဒန်တျန် မဟုတ်ဘဲ သူ သိပ်မသုံးဖြစ်သော သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်က သားရဲသခင် ပါရမီဖြင့် သားရဲထိန်းချီကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပေသည်။ သားရဲသခင် တစ်ယောက်က သူ၏ တစ်သက်တာတွင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ငါးကောင်သာ ရှိနိုင်ပေသည်။ နိုင်းယွမ်တွင် လက်ရှိ လေးကောင် ရှိပြီး သူတို့မှာ ကျားပေါက်လေး၊ ရှောင်ဖုန်း ၊ ခရမ်းရောင်မျက်လုံးနှင့် ကျောက်နက်တို့ ဖြစ်ရာ သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်တွင် နေရာလွတ် တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေး၏။</p> <p>သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်က သားရဲများကို ယဥ်ပါးစေပြီး မိစ္ဆာသားရဲများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပေသည်။ ထိုလင်ရှီးစမ်းရေနှင့် ဘာများ သက်ဆိုင်နေသနည်း။ </p> <p>”ဟင်... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မမှန်ဘူး..." </p> <p>ရုတ်တရက် နိုင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "အရင်တုန်းက ကျားပေါက်လေးနဲ့ ရှောင်ဖုန်းက စကားမပြောနိုင်ဘူး... သူတို့က မိစ္ဆာသားရဲ အစစ်အမှန်တွေပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့နဲ့ သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်ကနေ ပုံမှန် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါက... သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်က ဆက်သွယ်လို့ မရတဲ့ စမ်းရေနဲ့လည်း ဆက်သွယ်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား..."</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ နိုင်းယွမ် သူ၏ ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး သူ၏ သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်ကို လျင်မြန်စွာ လှုံ့ဆော်ကာ သားရဲထိန်းချီ စီးကြောင်း တစ်ခုကို ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝီ...</p> <p>သားရဲထိန်းချီ စမ်းရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် နိုင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း တုန်ခါသွား၏။</p> <p>"ဘယ်သူ ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ..."</p> <p>ရှေးကျပြီး အပြောင်းအလဲများသော အသံကြီး တစ်ခု မည်သည့် အကွာအဝေးမှန်း မသိသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နံနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းနှင့် ညနေခင်း ဗုံသံကဲ့သို့ နားကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ခင်ဗျားက လင်ရှီးစမ်းရေလား..." နိုင်းယွမ် သတိဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါက လင်ရှီးစမ်းရေ မဟုတ်ဘူး... ငါက လင်ရှီးစမ်းချောင်းပဲ..." ရှေးကျသော အသံက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အသံက နက်ရှိုင်းပြီး ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှုများက အလွန် အားနည်းကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြတ်တောက်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"လင်ရှီးစမ်းချောင်း... ခင်ဗျားက လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော် ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား..." နိုင်းယွမ် လန့်သွားမိ၏။</p> <p>"ငါက လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော် ထဲမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ စမ်းရေကနေတစ်ဆင့် အပြင်လောကကို အာရုံခံနိုင်တယ်... မင်း ငါ့ကို သားရဲထိန်းချီနဲ့ ဆင့်ခေါ်တဲ့အခါ ငါ တုံ့ပြန်တာပေါ့..." လင်ရှီးစမ်းချောင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ငါနဲ့ ဆက်သွယ်ချင်ရင်... လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရမယ်... ငါ့အတွေးတွေကို အပြင်ကို ပို့လွှတ်ရတာ အရမ်း ဒုက္ခများတယ်... ငါ သိပ်ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး..."</p> <p>"သိပ်ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး... အတွေးတွေကို အပြင်ကို ပို့လွှတ်တယ် ဟုတ်လား..."</p> <p>နိုင်းယွမ် ထိုလင်ရှီးစမ်းချောင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိပြီး သူ သားရဲထိန်းချီကို အသုံးပြု၍ ယင်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။ သူ မနေနိုင်ဘဲ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ် လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ပြီး ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မှာ လက်ရှိ လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု မရှိဘူး... ကျုပ် အထဲကို ဝင်သွားရင်တောင် တော်တော် ဒုက္ခများလိမ့်မယ်... ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ စမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>နိုင်းယွမ် သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်ရန် ထို လင်ရှီးစမ်းရေအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်မယ် ဟုတ်လား... အင်း... ရတယ်... ငါ လုပ်ပေးလို့ရတယ်... မင်း ငါနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိတာကို ထောက်ရင် မင်းမှာ အနည်းဆုံး သဟဇာတဖြစ်မှု ခြောက်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေပြီ ဆိုတာကို ပြနေတယ်... ထပ်ပြီး တိုးမြှင့်ချင်ရင်... မင်း လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ပြီး ငါ့ကို တွေ့ရမယ်... ကောင်းပြီ... ငါ့အတွေးတွေက ဒီလောက်ပဲ ခံနိုင်တော့တယ်..."</p> <p>ဝှစ်....</p> <p>ရှေးကျသော အတွေးများ ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နိုင်းယွမ် သူတို့ကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် ဘူးသီးသာ ရှိနေပြီး ဘူးသီးထဲတွင် စီးဆင်းနေသော အရည်စက်များသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်က တကယ်ပဲ လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား... ထူးဆန်းလိုက်တာ..."</p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နိုင်းယွမ် လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။ သူ နည်းလမ်းတိုင်းကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်ကသာ ယင်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>"သဟဇာတဖြစ်မှု ခြောက်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း... ဟားဟား... အခု စမ်းရေကို ထိန်းချုပ်တာ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p>သူ နားမလည်နိုင်သဖြင့် ဆက်မကြိုးစားတော့ဘဲ နိုင်းယွမ် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဘူးသီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ယင်းကို ဆွဲယူရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ ယခင်က တိုင်တောင်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံခဲ့သော ဘူးသီးမှာ ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် မရှိတော့ဘဲ ငှက်မွှေးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... ရှင်... ရှင့်မှာ သဟဇာတဖြစ်သွားပြီလား..."</p> <p>လူငယ်လေး၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်သောအခါ မူချင်းနှင့် မူရှာတို့ အလွန် အံ့သြသွားသဖြင့် သူတို့၏ မေးရိုးများ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>နိုင်းယွမ် လင်ရှီးစမ်းရေနှင့် ဆက်သွယ်စဉ်က သူ၏ သားရဲယဥ်ပါး ဒန်တျန်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ယင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှိုင်းခတ်မှုများသာ ပါဝင်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ဘာပြောခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ကြချေ။</p> <p>"အင်း... ခုနက ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားလို့လေ..." နိုင်းယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားတာတဲ့... သူ လူရော ဟုတ်ရဲ့လား..."</p> <p>လူငယ်လေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့ ထိုနေရာတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ထိုးထွင်းဉာဏ်မျှ မရရှိခဲ့သော်လည်း လူငယ်လေးက ခဏမျှ ထိုင်ရုံဖြင့် သဟဇာတဖြစ်မှု ရရှိသွားခဲ့၏။ ယင်းမှာ တကယ်ကို ဒေါသထွက်ချင်စရာ ကိစ္စပင်။</p> <p>"ရှေးဟောင်းမြို့တော်က ပါရမီရှင် လူငယ်တွေက လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ အချိန်ပိုကြာကြာ နေမှပဲ သဟဇာတဖြစ်မှုကို တိုးမြှင့်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အမြင့်ဆုံးက ဆယ်မှတ်လောက်ပဲ... နိုင်းယွမ်... ရှင် ဒီစမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ဆယ်မှတ် ရနေပြီလို့ မပြောနဲ့နော်..." မူရှာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက ရှေးဟောင်းမြို့တော်က လူတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုပဲ... နိုင်းယွမ်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်က မဟုတ်ဘူး... သူ ဘယ်လိုလုပ် ခဏလေး ထိုင်ရုံနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ဆယ်မှတ် ရနိုင်မှာလဲ... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>မူချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မူရှာ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင် ပြောတာ မှန်တယ်... တစ်ခါတည်းနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ဆယ်မှတ် တိုးတာက ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ အံ့မခန်းဆုံး ပါရမီပဲ... အရမ်း ခက်ခဲတယ်..." သူမ၏ ညီမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ မူရှာလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နိုင်းယွမ်... ရှင့်မှာ အခု လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှု ဘယ်လောက် ရှိလဲ... ငါးမှတ် ရှိလား..."</p> <p>အကယ်၍ စမ်းရေနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှု တစ်မှတ်ထက် ကျော်လွန်ပါက ယင်းကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လူငယ်လေး ဘူးသီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်သည် သူ၏ သဟဇာတဖြစ်မှု ရုတ်တရက် များစွာ တိုးလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။</p> <p>"ငါးမှတ်... ဟုတ်ပါတယ်... မရှိပါဘူး..." ထိုကဲ့သို့သော မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နိုင်းယွမ် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>"မရှိဘူး..."</p> <p>လူငယ်လေး ဝန်ခံသည်ကို ကြားသောအခါ မူချင်းနှင့် မူရှာတို့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း ထိုသက်သာရာ ရမှုမှာ တစ်စက္ကန့်ထက် မကြာလိုက်ဘဲ သူတို့ လူငယ်လေး၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့ကို သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>"အင်း...ကြည့်ရတာ ကျုပ်မှာ အခု သဟဇာတဖြစ်မှု ၆၀ မှတ်လောက် ရှိနေပြီ... အဲဒါက ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ သဟဇာတဖြစ်မှု အရှိဆုံးလူထက် အတော်လေး ပိုများပုံ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၄ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save