Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်ယောင် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါ လိပ်ပြာတောင်ပံစံအိမ် က မူကျယ်ပဲ... ချန်ပီယံဆုကို ရဖို့ အရည်အချင်း အရှိဆုံး လူတစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ငါတို့ အောင်မြင်နိုင်ပြီ... လှုပ်ရှားကြ..."</p> <p>လူတစ်ယောက် နိုင်းယွမ်၏ အဆင့်အတန်းကို မှတ်မိသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ပြေးဝင်လာသည်။ ဓားအလင်းတန်းများ ပျံ့ကျဲသွားပြီး အားကောင်းသော အစစ်အမှန်ချီတို့မှာ ချက်ချင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိတ်ပိတ်သွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင်လည်း လှုပ်ခတ်သွားပြီး ပူးပေါင်းဝင်္ကပါ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"အားကောင်းသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တာ နေရာတိုင်းမှာပဲ..."</p> <p>ထိုလူများ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ ညာခြေကို မြှောက်ကာ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဝင်္ကပါထဲသို့ ကန်သွင်းလိုက်၏။</p> <p>အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝင်္ကပါ လှုပ်ရှားလာကာ မရေမတွက်နိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူများ အားလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူများကို အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပညာရှင်များဟု သတ်မှတ်ကြသော်လည်း နိုင်းယွမ်အတွက် သူတို့က အိမ်ဆော့ကစားနေသော ကလေးများနှင့် ဘာမှ မခြားနားချေ။ သူ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မသတ်ပစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ထိုဝင်္ကပါများ၏ စွမ်းအားကို ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်၏။</p> <p>ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် အလားအလာစာရင်းမှ သူများနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ထိုပါရဂွန်အဆင့် ပညာရှင်များ ဝင်္ကပါထဲတွင် အသက် နှစ်ချက်ရှိုက်စာမျှပင် မခံနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များ လေးနက်သွား၏။</p> <p>ထိုဝင်္ကပါများ၏ စွမ်းအားက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။ ယင်းတို့မှာ သာမန် ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် ပညာရှင်များ ခင်းကျင်းနိုင်သော အရာများ မဟုတ်ချေ။ ဧရာမ တွန့်ခေါက် အာကာပြင်နှင့် အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါများက နိုင်းယွမ်ကို လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဖန်တီးခဲ့သူအပေါ်တွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေ၏။</p> <p>ထိုလူများ ဝင်္ကပါဖြင့် ကြိတ်ချေခံရသောအခါ သူတို့၏ အလားအလာကို ကိုယ်စားပြုသော အရှိန်အဝါသည် နိုင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မဝင်ရောက်ဘဲ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ခဏအကြာတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် သတ်မှပဲ သူတို့ရဲ့ အလားအလာကို စုပ်ယူနိုင်မှာပဲ... မဟုတ်ရင် အလားအလာက ပျံသန်းသွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် နားလည်သွား၏။</p> <p>"အခု ငါ လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ထဲ ဝင်လာပြီ ဆိုတော့ လင်ရှီးစမ်းချောင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး သူ ဘာပြောမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."</p> <p>ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် နိုင်းယွမ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။ အတွေးတစ်ချက်နှင့် သူ လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ လင်ရှီးစမ်းရေ တစ်စက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p>စမ်းရေ ပေါ်လာသည်နှင့် ယင်းက သူ၏ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အတွင်းအကျဆုံးမှ ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသည်မှာ သူ၏ တကယ့် အိမ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"သားရဲထိန်းချီ... ဆက်သွယ်..."</p> <p>အတွေးတစ်ချက်နှင့် သူ သားရဲထိန်းချီကို ထိုစမ်းရေ တစ်စက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။</p> <p>"မင်း ရောက်လာပြီလား... မြန်မြန် လာပြီး ငါ့ကို ရှာ..."</p> <p>သူ စမ်းရေနှင့် ဆက်သွယ်သည်နှင့် ယခင်က ရှေးကျသော အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်း၏ လေသံတွင် အလျင်စလို ဖြစ်နေမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ..." နိုင်းယွမ် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ မင်းရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ... မင်း ငါ ပြောတဲ့ လမ်းအတိုင်း လိုက်လာရုံပဲ... ပြီးရင် မင်း ငါ့ကို တွေ့လိမ့်မယ်... မြန်မြန် လာခဲ့... ငါ မင်းကို အမွေအနှစ်တွေ အားလုံး ပေးမယ်... မင်းကို ငါနဲ့ လုံးဝ သဟဇာတဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပြီး ချက်ချင်း ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာစေမယ်..."</p> <p>အသံက သွေးဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နက်ရှိုင်းကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသဖြင့် လူများကို အိပ်ငိုက်စေပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဟင်... မဟုတ်ဘူး... ဒါ မမှန်ဘူး..."</p> <p>ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် နိုင်းယွမ် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ရှေ့လမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီ မပိုင်ဆိုင်ထားပါက သူ ဝင်္ကပါထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ သူ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြိတ်ချေခံရမည် မဟုတ်သော်လည်း သူ သေချာပေါက် လွယ်လွယ်ကူကူ နေရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ဒီအသံမှာ တကယ်တော့ စွဲဆောင်မှု တစ်ခု ပါနေတယ်... ကြည့်ရတာ ဒီလင်ရှီးစမ်းချောင်းက အကောင်းပြောနေတာ မဟုတ်လောက်ဘူး..."</p> <p>နိုင်းယွမ် သတိထားသွား၏။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ ဝိညာဉ်က အားမကောင်းဘဲ လျင်မြန်စွာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပါက သူ သေမသွားလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားမည် ဖြစ်၏။ ထိုအခြေအနေ ဖြစ်ပွားရခြင်းမှာ သူ လင်ရှီးစမ်းချောင်း၏ စကားများကို နားထောင်ခဲ့သောကြောင့် အတိအကျပင်။</p> <p>ထိုသည်မှ လင်ရှီးစမ်းချောင်းသည်လည်း အရာကောင်း တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာလှ၏။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ ယင်းသာ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း ရှိပါက အလားအလာ လွှဲပြောင်းခြင်း လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အလားအလာ၏ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကို မိမိထံသို့ ဘာကြောင့်များ လွှဲပြောင်းမပေးသနည်း။</p> <p>"မြန်မြန်... ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ..." ရှေးကျသော အသံက နိုင်းယွမ် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံ ရပြီး ဆက်လက် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ ဝင်္ကပါ တစ်ခု ရှိတယ်... မင်း ငါ့ကို ဝင်္ကပါထဲကို လမ်းညွှန်နေတာလား..." နိုင်းယွမ် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်း မြင်သွားတာကိုး... သိပ်ကောင်းတယ်... မင်း ငါ့စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ... ငါက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပညာရှိတဲ့... အကျိုးအမြတ်ကြောင့် မျက်စိမကွယ်တဲ့ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ဖို့ လိုတယ်... ဒီအခြေအနေမှာ မင်း ဒီလောက် မြန်မြန် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိတာက ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ပြနေတယ်... ပြီးတော့ မင်း ငါ့အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်..."</p> <p>ရှေးကျသော အသံက နိုင်းယွမ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်၏။ ယင်း၏ အသံတွင် ရွှင်လန်းသော လေသံ ပေါ်လွင်နေပြီး ယခင်က ဆိုးယုတ်သော အရှိန်အဝါ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား တကယ်တမ်း ဘယ်မှာလဲ... ပြီးတော့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ရှာရမှာလဲ..."</p> <p>နိုင်းယွမ် ယင်းအသံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ငါ့ကို ရှာဖို့ မြေပုံပဲ... မင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာရင် အန္တရာယ် မရှိဘူး..."</p> <p>ဘုန်း....</p> <p>နိုင်းယွမ် ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ အတွေးလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြေပုံ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယင်းပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုထားသော လမ်းကြောင်းများက မူရူ ပေးခဲ့သော လမ်းကြောင်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေပြီး မည်သည့် ကွာခြားမှုမျှ မရှိချေ။</p> <p>"မင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ... ဒီမြေပုံက အစစ်အမှန်ပဲ... အဲဒီပေါ်မှာ အမှတ်အသား ပြုထားတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လာခဲ့..."</p> <p>ရှေးကျသော အသံ စကားပြောပြီးနောက် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>နိုင်းယွမ် တစ်ဖက်လူ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်၊ ကောင်းသည် ဆိုးသည်ကို မသိသော်လည်း အံကြိတ်ကာ မြေပုံအတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၏။</p> <p>ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် ချိတ်ပိတ်စွမ်းအင် အများအပြားကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေသော ဧရာမ နန်းတော်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုနန်းတော်က မြင့်မား ခမ်းနားပြီး ဝိညာဉ်ချီ၏ တောက်ပမှုဖြင့် တောက်ပနေကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းကွင်း တစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်း တစ်ခုကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်ဘုံ နန်းတော်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ ဒါ လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>ထိုအံ့မခန်းပြီး အလွန်အမင်း အားကောင်းသော နန်းတော်ကြီးကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် သူ၏ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ သူ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီကို လှုံ့ဆော်ကာ အချိန်တိုင်း သတိထားလိုက်သည်။</p> <p>မူရူရော ရှေးကျသော စိတ်ဆန္ဒပါ သူ့ကို ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်း မြေပုံကို မပေးခဲ့ချေ။ အန္တရာယ် ရှိသည် ဖြစ်စေ၊ မရှိသည် ဖြစ်စေ သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားခြင်းက ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံစေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ဘယ်သူက လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာလဲ... သတ်..."</p> <p>သူ နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ ချက်ချင်းပင် နန်းတော် တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော် တစ်စု ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုစစ်သည်တော်များ အားလုံးတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများ ရှိကြပြီး သူတို့ထံမှ အားကောင်းသော သွေးညှီနံ့များ ဖြာထွက်နေကာ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများမှ ဝါရင့် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူများက အမိန့်ကိုသာ နာခံကြပြီး သေခြင်းကို မကြောက်ချေ။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ ဝင်္ကပါ အများအပြားထက် ကျော်လွန်ပေသည်။</p> <p>"ဒီမှာ ဘာလို့ စစ်သည်တော်တွေ ရှိနေရတာလဲ..." နိုင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးနှင့် ထိုအဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ရှဲ....</p> <p>ကောင်းကင်မျက်လုံး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် စစ်သည်တော်များ အားလုံး သူ၏ အမြင်အာရုံတွင် အရိုးစုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ အရိုးဘောင်များ လှုပ်ရှားကာ သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြ၏။</p> <p>"ပုံရိပ်ယောင်လား... ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်လဲ..."</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် သူ၏ ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် ပုံရိပ်များ အားလုံး ပုံရိပ်ယောင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ သို့သော် သူ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် သွေးချီများကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင် လှိုင်းခတ်မှုများပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်နေ၏။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>"သွား..."</p> <p>ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် စစ်သည်တော်များက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် နိုင်းယွမ် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p>ဂျလောက်...</p> <p>သူ စစ်သည်တော်များ အဖွဲ့ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် ကြည်လင်သော အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးစုများ အားလုံး ကြေမွသွားသည်။ တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ဘဲ သူ နန်းတော်၏ ပင်မ တံခါးပေါက်သို့ ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p>"မင်း သိပ်ကောင်းတယ်... မင်း ဒီပုံရိပ်ယောင် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီ... ပုံရိပ်ယောင်တွေက စိတ်ကို စွဲဆောင်နိုင်သလို မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ကိုလည်း ဖော်ပြနိုင်တယ်... အခု မင်းရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိုက်ပြီ..."</p> <p>သူ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ရှေးကျသော အသံ ဖြည်းညှင်းစွာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ..." နိုင်းယွမ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>သူ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းမှာ စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဘာမှ မဆိုင်ဘဲ သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပါရမီက လှည့်ကွက်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နန်းတော်၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ စင်္ကြံများတွင် အမျိုးမျိုးသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။ တစ်ခုစီတိုင်းက လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် မြင့်ပြီး စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ယောက်၏ သွေးစွန်းသော လုပ်ရပ်များကို ပုံဖော်ထား၏။ သူတို့ကြားတွင် လျှောက်သွားရင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ မွှေးရနံ့ တစ်ခု သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး စစ်တပ်များ တက်ကြွနေသော ခေတ်ကာလသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>သူ၏ နှလုံးသား ဗုံတီးသကဲ့သို့ ခုန်လှုပ်သွားသည်။ နိုင်းယွမ် စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လှံကိုင်ကာ မြင်းစီးရင်း လူတစ်သောင်းပင် မတားဆီးနိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>တိုက်ခိုက်...</p> <p>ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် နိုင်းယွမ်၏ သွေးမျက်လုံး ဒန်တျန် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားပြန်၏။</p> <p>"ငါ ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ ထပ်ပြီး စွဲဆောင်ခံလိုက်ရတာလား..."</p> <p>သူ၏ ခုနက ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ပြန်လည် သတိရသောအခါ နိုင်းယွမ် ခေါင်းမှ ချွေးစေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ၏ စိတ်ဓာတ် ခံနိုင်ရည်မှာ အားကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မို့ အားကောင်းလွန်းသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော် တွင် တစ်နာရီထက် မကြာလိုက်မီမှာပင် သူ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် သားကောင် ဖြစ်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံးဝနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပေသည်။ ထိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ သွေးမျက်လုံး ပါရမီက မိစ္ဆာ အတတ်ပညာများနှင့် ပုံရိပ်ယောင် အားလုံးကို မဖယ်ရှားပေးခဲ့ပါက သူ မည်သို့ သေဆုံးသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ငရဲကိုးဆင့် အေးခဲပုလဲ... ငါ့ကို အားဖြည့်ပေး... သွေးမျက်လုံးချီ... ငါ့ကို ဝန်းရံထား..."</p> <p>အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် နိုင်းယွမ် ငရဲကိုးဆင့် အေးခဲပုလဲကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။ သွေးမျက်လုံးချီ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်သွားပြီး ကာကွယ်ရေး စက်ဝိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ငရဲကိုးဆင့် အေးခဲပုလဲ.... ယင်းက မကောင်းဆိုးဝါး အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး အဆိပ် အားလုံးကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် မိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်ရန် အမြင့်ဆုံး ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်၏။ ထိုအရာကို ထုတ်ယူခြင်းက အမျိုးမျိုးသော ပုံရိပ်ယောင်များအပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်းကို တိုးပွားစေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>သွေးမျက်လုံးချီ... ယင်းက သွေးမျက်ရှင်သခင် တစ်ယောက်၏ ထူးခြားသော ချီ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ် ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ခုလုံး သူ့ကို အားဖြည့်ပေးသဖြင့် နိုင်းယွမ် သူ၏ စိတ် ပိုမို ကြည်လင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ နံရံဆေးရေးပန်းချီများကို ကြည့်သောအခါ ယခင်က အိပ်ငိုက်သော ခံစားချက် မရှိတော့ချေ။</p> <p>"ဒါ ငါ့ဟာ... မင်း ငါ့ဆီက လုယူရဲတယ်ပေါ့... ငါ မင်းကို သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."</p> <p>"မင်းသေရင် ငါရှင်မယ်... ဒီနေ့ ငါတို့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲ တိုက်ရမယ်..."</p> <p>"မင်းတို့ ဖြည်းဖြည်း တိုက်ကြ... ငါ အားမနာတော့ဘူး..."</p> <p>လက်နက်များ ထိခတ်သံများက စင်္ကြံ၏ အဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ နိုင်းယွမ် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားသည်တွင် ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခု၏ အလယ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လူငယ် အများအပြား တစ်စုံတစ်ခုအတွက် အပြင်းအထန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီး တိုက်ပွဲ တစ်ခုတွင် ချိတ်ပိတ်ခံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုလူငယ်များ အားလုံးက ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး စံအိမ်ကြီး ငါးခု၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ အမျိုးမျိုးသော စံအိမ်များမှ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော ချန်ပီယံဆု ယှဉ်ပြိုင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ရာ မူရှန်သည်လည်း သူတို့ထဲတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မူရှန်၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီး ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုခု၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေပုံ ရကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ သိရှိတော့၏။ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ဓားနှစ်လက်လုံးမှာ ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ချက်စီတိုင်းက လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်စေသော ချီနှင့် ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p>လင်ရှီးကောင်းကင်နန်းတော်၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ပြင်းထန်နေသေးသည်။ အကယ်၍ ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ ပင်မတပည့်များ ထိုနေရာတွင် တိုက်ခိုက်ပါက သူတို့၏ အင်အား ပိုမို ကြီးမားလာမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"မူရှန်... မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီနေ့ မင်း သေရမယ်... ဘယ်သူမှ မင်းကို မကယ်နိုင်ဘူး..."</p> <p>နောက်ထပ် မိန်းမစိုးကဲ့သို့ စူးရှသော အော်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မူရှန်၏ တစ်ဖက်ရှိ လူငယ်လေးက လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်များ ထုတ်ဖော်ကာ သူ့ကို ဆက်တိုက် စွမ်းအားလှိုင်းလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>"သူတို့ ဘာကို လုနေကြတာလဲ..."</p> <p>သူတို့ အားလုံး မျက်လုံးများ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီး သူ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် စူးစမ်းစွာ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်သီးများ ရုတ်တရက် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ သွေးရောင် လွှမ်းသွား၏။</p> <p>ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရတနာတိုက်နှင့် တူသော နေရာ တစ်ခု ရှိပြီး စင်များပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဆေးလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုဆေးလုံးများတွင် ပင်လယ်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ချီနှင့် နဂါးကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေ၏။ ထိုလူများကို မဆိုထားနှင့် နိုင်းယွမ်ပင်လျှင် တစ်လုံး မျိုချလိုက်ရုံဖြင့် ကျင့်ကြံဆင့် တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ပြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဝိညာဉ်အဆင့် ဆေးလုံးများ...</p> <p>ယင်းတို့ အားလုံး ဝိညာဉ်အဆင့် ဆေးလုံးများပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save