Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟန်လီကို ရင်ဆိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ဝူက ပြောမှတော့ တပည့်အနေနဲ့ နာခံရမှာပေါ့” </p> <p>ထန်ယွင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ သူသည် ထိုတပည့်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ညှစ်ထားရာမှ ရုတ်တရက် လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဂျောက်”</p> <p>ထိုတပည့်မှာ မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကျသွားပြီး နှာခေါင်းရိုးနှင့် ခြေထောက်အရိုးများ ကျိုးသွားကာ သွေးအချို့ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့၏။</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်း သေချင်နေတာပဲ” </p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်”</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ထန်ယွင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြစဉ်မှာပင် ထန်ယွင်က ဟုန်မန် နတ်ဘုရားခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ တပည့်တစ်ဦးထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ထန်ယွင်၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်က ထိုတပည့်၏ ညာဘက်ပခုံးကို တမင်တကာ ဝင်တိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ချက်ချင်းပင် ထိုတပည့်၏ ပခုံးမှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး သွေးများ စင်ထွက်ကာ ကိုယ်လုံးမှာလည်း အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား လေထဲ လွင့်ထွက်သွားပြီး ပေ ၃၀ ခန့်အကွာရှိ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များကြားသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် ထန်ယွင်၏ ကိုယ်လုံးမှာ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုတပည့်၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ကန်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>ခြေထောက်အရိုး ကျိုးသွားသံနှင့်အတူ ထိုတပည့်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပေ ၆၀ ခန့်အကွာရှိ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု တပည့်များရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထန်ယွင်က ခွန်အားကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ထိုင်လိုက်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ပြန်လည်ထိန်းညှိနေသည့် ပုံစံမျိုး လုပ်နေတော့သည်။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များမှာ ထန်ယွင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့် သတ်၍ရမည်ဆိုပါက ထန်ယွင်မှာ အကြိမ်ပေါင်း များစွာ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကြည့်ပါဦး...” </p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု ခေါင်းဆောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်ကို တရားမျှတအောင် ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုတော့မည့် အချိန်တွင် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က အဘိုးကြီး ဝူဟုန်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝူဟုန်... မင်း တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားပြီထင်တယ်... အခြေခံအကျဆုံး ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေကိုတောင် မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော ဝူဟုန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ အကြီးအကဲ ၃ ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ရှီချန်ချင်း... မင်းက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှာ အသက်အကြီးဆုံး အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပဲ... အခုကစပြီး မင်းက အတွင်းစည်း သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ”</p> <p>“တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ... ဒီဂိုဏ်းချုပ်က နတ်ဘုရားဂိုဏ်းခွဲရဲ့ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု ခေါင်းဆောင်ကို အကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူဟုန်မှာ အကြီးအကဲ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရသဖြင့် အလွန် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အသက် ၈၀ အရွယ် အဘိုးအိုဖြစ်သော တတိယအကြီးအကဲ ရှီချန်ချင်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p>“ဒီလက်အောက်ခံ တပည့်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ”</p> <p>“ကောင်းပြီ... ထတော့” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ရှီချန်ချင်းကို ထခိုင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။ </p> <p>“ဒီဂိုဏ်းချုပ်က ဝူဟုန်ကို ဘာကြောင့် ထပ်ပြီး ရိုက်ရသလဲဆိုတာ သူ့ကို ရှင်းပြလိုက်စမ်း”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်” </p> <p>ရှီချန်ချင်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ဂိုဏ်းစည်းကမ်းမှာ... တခြားတပည့်တွေကို အကြောင်းမဲ့ စော်ကားခြင်း မပြုရဘူးလို့ ပါရှိပါတယ်... အကယ်၍ စော်ကားခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်းနဲ့ ရန်စခြင်းတွေ ပြုလုပ်ခဲ့လို့ ရန်စခံရသူက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လို့ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ မသေဆုံးဘူးဆိုရင် ပြစ်မှုမမြောက်ပါဘူး”</p> <p>“ပြီးတော့ ဝူဟုန်က အရင်ကတည်းက ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို တစ်ကြိမ် ချိုးဖောက်ထားပြီးသားပါ... အဲ့ဒီတုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်က နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ရလဒ်ကို တာဝန်ယူရမယ်လို့ မိန့်ကြားထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဝူဟုန်မှာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားပြီး နောင်တရနေမိတော့သည်။</p> <p>“ဝူဟုန်... အခုကစပြီး မင်းက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုရဲ့ တတိယအကြီးအကဲပဲ... အကယ်၍ မင်း ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လျစ်လျူရှုမယ်ဆိုရင်တော့ ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လက်အောက်ခံ တပည့် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်” </p> <p>ဝူဟုန်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါမှပေါ့” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ဝူဟုန်ကို ထခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ချန်လုံစင်မြင့် အမှတ် ၂ ကို ပြန်လည်ကြည့်ကာ ခန့်ညားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲအတွင်းမှာ... ဘယ်သူမှ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာ မရှာကြနဲ့”</p> <p>“စင်မြင့်စောင့်ပွဲကို ဆက်လက် စတင်ပါ”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်စုပင်းနှင့် ရှီချန်ချင်း တို့မှလွဲ၍ ကျန်ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင် ၇ ဦးမှာ ထိုင်မရထမရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးက ဝူဟုန်၏ ခြေရာအတိုင်း မလိုက်မိစေရန်အတွက် ဂိုဏ်းစည်းကမ်းများကို စိတ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြန်လည် စဉ်းစားနေကြ၏။</p> <p>“မင်းတို့ တန်းစီနေတာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” </p> <p>အဖွဲ့အနောက်မှ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စု တပည့်တစ်ဦးက အရှေ့ဆုံးမှ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု တပည့်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ... ငါ မုမုန့်ဂျီကို စိန်မခေါ်တော့ဘူး” </p> <p>ထိုတပည့်မှာ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များ၏ အကြည့်အောက်တွင် တွန့်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ငါလည်း စိန်မခေါ်တော့ဘူး<br /> ”<br /> “ငါလည်းပဲ”</p> <p>“ငါလည်း အတူတူပဲ”</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့် ၂၀၀ ကျော်မှာ အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ထိုသူများအားလုံးမှာ မုမုန့်ဂျီကို ကြောက်ရွံ့သွားကြသူများ ဖြစ်၏။ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် သူတို့သည် ရှင်ခြင်းကို ရွေးချယ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြခြင်းပင်။</p> <p>“ဟင်း... အားလုံးက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြည့်တတ်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ” </p> <p>ထိုစဉ် ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့သံ နှင့်အတူ သန်မာလှသော အမျိုးသား တပည့်တစ်ဦးမှာ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ထက်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု တပည့်များထဲတွင် အဆင့် ၅ ရှိသော အစွမ်းထက်သူ 'ဟန်လီ' ဖြစ်၏။</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်မှာ အတွင်းစည်း၏ ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော ဟန်လီထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က အုပ်စု ၉ခု၏ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ပါရမီရှင်များစွာကို အနိုင်ယူပြီး ချန်လုံစာရင်းတွင် အဆင့် ၃၉ အထိ ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>အတွင်းစည်းရှိ တပည့် ၆၀၀,၀၀၀ ကျော်ထဲတွင် ဟန်လီကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင်။ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များစွာမှာ ဟန်လီ၏ ခွန်အားသည် ဝူဟုန်၏ တပည့်ရင်း ၃ ဦးနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည်ဟု တိတ်တဆိတ် တွက်ဆထားကြသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်လီ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း မနိမ့်လှပေ။ သူက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ မူရုန်ဟုန်၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“တပည့်... သူမကို သတ်လိုက်တာက မင်းရဲ့ ဆရာ့အတွက် ဒေါသဖြေပေးတာပဲ” </p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ မူရုန်ဟုန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောခြင်းမှာ မုမုန့်ဂျီသည် ထန်ယွင်၏ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သူသိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့... တပည့် သေချာပေါက် သူမကို သတ်ပေးပါ့မယ်” </p> <p>ဟန်လီက ရိုသေစွာ ပြန်ပြောပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီကို စိုက်ကြည့်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ ဟန်လီက မိန်းမတွေကို ဘယ်တော့မှ မသတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ခြွင်းချက် ထားရတော့မယ် ထင်တယ်”</p> <p>“မုမုန့်ဂျီ... ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့... မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍သာ အေးစက်လာတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ဟန်လီက  ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလယ်ဆင့် ရတနာ ဓားပျံတစ်လက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပေါ်လာပြီး မုမုန့်ဂျီကို ညွှန်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“မိန်းမယုတ်... မင်းကို အရင်တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးမယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီကမူ ဟန်လီကို တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>“ဟန်ဆောင်မနေနဲ့... သေပေတော့”</p> <p>ဟန်လီက မုမုန့်ဂျီ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လျှော့မတွက်ရဲပေ။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ဝိညာဉ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ မီတာ ၂၀၀ အကွာရှိ မုမုန့်ဂျီထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် တပည့်အများစုမှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p>ဟန်လီ တိုက်ခိုက်လိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးထဲမှ အံ့အားသင့်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မုမုန့်ဂျီမှာလည်း မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဘုရားရေ... အစ်မကြီးရဲ့ အရှိန်က မြန်လိုက်တာ... အခုဆိုရင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ မမြင်ရတော့ဘူး... မင်းတို့ကော မြင်ရသေးလား” </p> <p>တာနျူက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“တာနျူ... ငါတို့လည်း အစ်မကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်ရတော့ဘူး...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှန်းဆေးဥယျာဉ်မှ တပည့်များ သာမက အခြားသော တပည့်သိန်းနှင့်ချီမှာလည်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။</p> <p>တပည့်အားလုံး၏ အမြင်တွင် အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မုမုန့်ဂျီနှင့် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်လီတို့မှာ ကြီးမားလှသော ချန်လုံစင်မြင့်ထက်တွင် အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရိပ်ခနဲ လှုပ်ရှားမှုများအဖြစ်သာ မြင်တွေ့နေရပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်”</p> <p>လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ဟန်လီက ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ မုမုန့်ဂျီကို ပိုင်းချနေ၏။ သို့သော် သူ မယုံကြည်နိုင်သော အချက်မှာ မုမုန့်ဂျီ၏ အရှိန်သည် သူ့အရှိန်ထက်ပင် တစ်ဆင့် ပိုမြန်နေပြီး သူ့တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ရှောင်တိမ်းနေခြင်းပင်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းက ငါ့ထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုမြန်နေရတာလဲ” </p> <p>ဟန်လီက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ခြေလှမ်းသည် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု အတွင်းစည်း တပည့်များအတွက် ရတနာအဆင့်ရှိသော ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် အဆင့် ၉ ဆင့် ရှိ၏။</p> <p>ယခုအခါ ဟန်လီသည် အဆင့် ၉ အထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မုမုန့်ဂျီ၏ အရှိန်မှာ သူ့ထက် မသာနိုင်ဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်ဖက်လူက သူ့ထက်ပင် ပို၍ မြန်နေသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၂ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save