Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဟန်လီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့၏။ ဓားအလင်းတန်း အနည်းငယ်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ရင်ဘတ်တွင် တံဆိပ်တစ်ခု ခတ်လိုက်ကာ ‘နိဗ္ဗာန်ကျမ်းစာ’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။ ချက်ချင်းပင် အားကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကြီးမားလှသော ချန်လုံစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဟန်လီအား ဝါးမြိုသွားတော့၏။</p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ အေးစက်သော ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမက ဟန်လီ၏ ရှေ့ ၁၀ ပေ ခန့်အကွာတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာကာ ညာဘက်လက်မှ ဓားကို လေထဲ၌ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် မုမုန့်ဂျီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပန်ကာပုံသဏ္ဌာန် ဖြန့်ကျက်လျက် အရှည် ၁၀၀ ပေ ရှိသော အနက်ရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတွင် ပင့်ကူအိမ်အလား အက်ကြောင်းများပင် ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချက်ကြောင့် ဟန်လီမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။</p> <p>“ဟင့်အင်း... မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“မင်းက ငါ့ထက် ဘယ်လိုလုပ် သန်မာနေရတာလဲ... မဟုတ်ဘူး... ငါ မကျေနပ်ဘူး...”</p> <p>ဟန်လီ၏ အသံမှာ ရုတ်ခြည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး အနက်ရောင် ဓားအလင်းတန်းက သူ့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ဓားအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည် နှင့်အမျှ သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အရိုးစများနှင့် အသားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့၏။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ရေလှိုင်းများအလား တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဝတ်စုံနီကို ဝတ်ဆင်ထားသော မုမုန့်ဂျီမှာ ချန်လုံစင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p>ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် အလောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဟန်လီကို ကြည့်ကာ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဝေဖန်နေကြတော့သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြစမ်းပါဦး”</p> <p>“ကျုပ်တို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဟန်လီက လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ၉ မှာ ရှိနေတုန်းကတည်းက ချန်လုံစာရင်းရဲ့ အဆင့် ၃၉ မှာ ရှိတဲ့ အစွမ်းထက်သူလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အသတ်ခံလိုက်ရတာလဲ”</p> <p>“မုမုန့်ဂျီက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်... သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ”</p> <p>“...”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့်များ ဆူညံနေချိန်တွင် ဆေးဝါးအုပ်စုမှ တပည့်များမှာမူ အားရဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာမမမု... မမက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ကျွန်တော်တို့ မမကို အရမ်းအားကျတယ်”</p> <p>“စီနီယာမမမုက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ... ဟန်လီကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သတ်ပစ်လိုက်တယ်”</p> <p>“ဟိဟိ... ကျွန်မ အရမ်းပျော်တာပဲ... အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဆေးဝါးအုပ်စုမှာ စီနီယာအစ်ကိုထန်နဲ့ စီနီယာမမမုဆိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့သူ ၂ ယောက် တောင် ရှိသွားပြီ”</p> <p>“ဟေး... အားလုံးပဲ... စီနီယာမမမုလို့ မခေါ်ကြနဲ့ဦး... လာကြ... ငါ တာနျူရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီးတော့ ‘မရီး’ လို့ ခေါ်လိုက်ကြရအောင်လား”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p>တာနျူက ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မရီး... ကျန်းမာပါစေ ခင်ဗျာ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဆေးဝါးအုပ်စုမှ တပည့်ပေါင်း ၆၀,၀၀၀ ကျော်မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“မရီး... ကျန်းမာပါစေ”</p> <p>“ငါ့နှယ်...”</p> <p>တရားထိုင်နေသော ထန်ယွင်က ဘေးနားရှိ တာနျူကို လှမ်းကန်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ခပ်အေးအေးပဲ နေစမ်းပါ”</p> <p>“အာ...”</p> <p>တာနျူက ပြန်ထလာပြီးနောက် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် နားလည်ကြောင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်ကြောင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော မုမုန့်ဂျီမှာ ရယ်မောမိသွားရသည်။</p> <p>ထန်ယွင်မှာတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p>တာနျူက လူအုပ်ကြီးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုထန်က ပြောတယ်... ခပ်အေးအေးပဲ နေကြတဲ့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ တပည့်များမှာ ဝါးလုံးကွဲမတတ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး အမျိုးသမီး တပည့်များမှာလည်း ရယ်လွန်းသဖြင့် ဗိုက်ပင် နာလာကြတော့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပျော်ဆုံးသူမှာ ရှန်စုပင်းပင် ဖြစ်၏။ ယနေ့ သူမ၏ ဆေးဝါးအုပ်စုထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော မုမုန့်ဂျီက ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဒေါသအထွက်ဆုံးသူမှာကား ဝူဟုန်ပင်။ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ရသဖြင့် လည်ချောင်းထဲသို့ သွေးတစ်လုပ် တက်လာသော်လည်း အလှောင်ခံရမည် စိုးသဖြင့် ထိုသွေးများကို ပြန်လည် မြိုချလိုက်ရ၏။</p> <p>“ငါ့တပည့်... ငါ့တပည့်လေး”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ မူရုန်ဟုန်၏ အိုမင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တုန်ယင်နေတော့သည်။ ဟန်လီက မုမုန့်ဂျီကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီ၏ အလောင်းမှာ မည်သို့ရှိနေမည်ကို သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေးတောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားသူမှာ သူ့တပည့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အချို့က ဝမ်းနည်းနေကြပြီး အချို့က ပျော်ရွှင်နေကြသလို အချို့ကလည်း စိုးရိမ်နေကြ၏။</p> <p>ဝမ်းနည်းနေသူများမှာ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ သူများဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသူများမှာ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ သူများဖြစ်ကြသည်။ စိုးရိမ်နေသူများမှာမူ ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည့် အဖွဲ့အသီးသီးမှ အစွမ်းထက်သူများပင်။</p> <p>သူတို့က မုမုန့်ဂျီထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုမှာ ထန်ယွင်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း မုမုန့်ဂျီက လူတိုင်းကို ပေးလိုက်သော တုန်လှုပ်မှုမှာ ထိုမျှ မကသေးပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... မရီးရဲ့ လက်ထဲက ဓားကို ကြည့်ကြဦး”</p> <p>ထိုအသံမှာ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ တပည့်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။<br /> ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ မုမုန့်ဂျီ၏ ညာဘက်လက်ထဲမှ ဓားပျံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ၎င်းနောက် တုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ လက်ထဲရှိ ဓားပျံတွင် သတိမထားမိလောက်သော အက်ကြောင်းလေးများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဓားတစ်လက်လုံးမှာ အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဖျန်း”</p> <p>ဓားတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြွေထည်များအလား အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသဖြင့် ကျွတ်ဆတ်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထိုအသံမှာ နားကွဲလောက်အောင် မကျယ်သော်လည်း တပည့်ပေါင်း သိန်းချီ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မုမုန့်ဂျီက ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ဓားမှာ သူမ၏ စွမ်းအားကို တောင့်မခံနိုင်သဖြင့် အလိုအလျောက် ကွဲအက်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“မင်း... မင်း ပြောကြည့်စမ်း... သူမက ဘယ်လိုကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်ထားတာလဲ... ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဟန်လီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူမလက်ထဲက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဓားပျံကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား”</p> <p>“ငါ့ကို... ငါ့ကို... မမေးနဲ့... ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ မုမုန့်ဂျီရဲ့ ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်မှာ သေချာတယ်... ဓားအလင်းတန်း ထုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဓားကိုပါ ပျက်စီးသွားစေနိုင်တဲ့အထိ သန်မာတာပဲ”</p> <p>“...”</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားများပင် ထစ်နေကြတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဓားပျံတစ်လက်ကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ မခဲယဉ်းလှသော်လည်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံဖြင့် မိမိကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားပျံပါ ပျက်စီးသွားစေရန်မှာမူ များစွာ ပို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ ဓားပျံ ပျက်စီးသွားပုံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမသည် အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူမ၏ ဓားမှာ ထိုစွမ်းအားကို တောင့်မခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူအ ပင် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဝူ... အော် မဟုတ်သေးဘူး... တတိယအကြီးအကဲလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့”</p> <p>ထိုစဉ် ချန်ခွန်း တာအိုဆရာက ဝူဟုန်ကို ကြည့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တောက်... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ဟောင်းက အခုတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်နေတာပဲနော်”</p> <p>“ခင်ဗျား...”</p> <p>ဝူဟုန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှီချန်ချင်း၏ အေးစက်သော စကားကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရသည်။</p> <p>“တတိယအကြီးအကဲ... သူပြောတာက သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ပဲ... ခင်ဗျား စကားနည်းနည်း လျှော့သင့်တယ်”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဝူဟုန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ရှီချန်ချင်းကို သူကသာ နှိမ်ပြောခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူက ပြန်၍ အနှိမ်ခံနေရပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>‘ရှီချန်ချင်း... ငါ သည်းခံရမယ်... ငါ ဝူဟုန် ကျိန်ဆိုရဲတယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ခေါင်းဆောင်နေရာကို ငါ ပြန်ယူပြမယ်’</p> <p>ဝူဟုန်၏ ရင်ထဲ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေမိတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်၌ လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် မုမုန့်ဂျီ၏ ဆံနွယ်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကိုမူ လွင့်စင်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူမက စင်အောက်ရှိ သူမကို သတ်ချင်နေသော တပည့်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့် သောင်းနှင့်ချီကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ထန်ယွင်က ငါ မုမုန့်ဂျီရဲ့ စေ့စပ်ထားသူပဲ... ငါက သူ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းပဲ... အခုကစပြီး ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူရဲ့ ရန်သူဟာ ငါ့ရဲ့ ရန်သူပဲ”</p> <p>“ပြီးတော့...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ထဲရှိ ပြိုင်ပွဲဝင် ၂၁ ယောက်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူရဲ့ ဆန္ဒက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒပဲ... ချန်လုံစာရင်းရဲ့ အဆင့် ၈ နေရာအတွက် တိုက်ပွဲမှာ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စု၊ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုနဲ့ သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ တွေ့ရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလွှတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save