Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">အရိပ် ၉ ပါး ကျမ်းစာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝူဟုန်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှာ ပြောပြရန်ပင် လိုမည်မထင်။</p> <p>သူ အလေးအနက်ထားခဲ့သော တပည့် ၄ ဦးအနက် မုမုန့်ဂျီက စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရွှီမှာ မနေ့က တောင်ကမ်းပါးယံမှ ခုန်ချကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သည်။ ယခုမူ လင်းတုန်းပါ ကျဆုံးသွားရပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“စီနီယာဒုတိယ အစ်ကို”</p> <p>နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ထွားကျိုင်းသော ထိုက်ရှန်းမှာ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။</p> <p>ထိုက်ရှန်း၏ လက်ရှိ စိတ်ခံစားချက်ကို မည်သူမျှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုက်ရှန်းနှင့် လင်းတုန်းတို့မှာ ခွန်အားချင်း တူညီကြပြီး အဆင့် ၁ နေရာကို ပူးတွဲ ရယူထားကြသည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း အမှန်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သေဆုံးသွားသော လင်းတုန်းသာလျှင် သူသည် ထိုက်ရှန်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ကြောင်း သိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော ၃ လက သူတို့ ၂ ဦး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာတွင် ထိုက်ရှန်းက လင်းတုန်းကို အနိုင်ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>လင်းတုန်း၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ထောက်ထားသောကြောင့်သာ ထိုက်ရှန်းက ထိုအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ဘဲ သူတို့မှာ ခွန်အားချင်း တူညီနေဆဲဖြစ်ကြောင်းသာ အပြင်လူများကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း လင်းတုန်းသည် ထိုက်ရှန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လူကောင်သေးသော်လည်း ထိုက်ရှန်းအပေါ် သူ့ညီအရင်းသဖွယ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း ထိုက်ရှန်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထိုက်ရှန်းက ပေ ရာနှင့်ချီ၍ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အလား နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုက်ရှန်းသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ လင်းတုန်း၏ အလောင်းအပိုင်းအစများကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျွင်းပုဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မင်း သေချင်နေတာလား”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီးနောက် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းကျမ်းစာကို အသုံးပြုထားသော ကျွင်းပုဖျင်က သူ၏ ညာလက်ဖဝါးမှ ရှေးဟောင်းစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ထိုက်ရှန်း... သတိထား”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ဝူဟုန်က မျက်လုံးများ ပြူးကျလျက် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“သွားစမ်း”</p> <p>ထိုက်ရှန်းက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ထွားကျိုင်းသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ လေးလံခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေ၏။ သူ့ညာလက်မောင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဝန်းရံလျက် ဧရာမ တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းအလား အနောက်သို့ အားကုန် လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ကျွင်းပုဖျင်၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ချက်ချင်းပင် စွမ်းအင်မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြွင်းများက စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လင်းတုန်း၏ အလောင်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။</p> <p>“ဖျန်း”</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်၏ ညာလက်မောင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုက်ရှန်း၏ လွှဲယမ်းမှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကာ လေထဲ ဝဲလှည့်သွားရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးမှသာ ကိုယ်ရှိန်သတ်နိုင်၏။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုက်ရှန်းမှာ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်၏ ညာလက်မောင်းမှာ ထုံကျဉ်နေပြီး ခေတ္တမျှ တုန်ယင်နေသဖြင့် သူ ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>‘ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားလဲ’</p> <p>“တော်တော့”</p> <p>ရှီချန်ချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွင်းပုဖျင်... ထိုက်ရှန်းက လင်းတုန်းရဲ့ အလောင်းကို လာသိမ်းတယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိသားနဲ့ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ... မင်း ဘာသဘောလဲ”</p> <p>“ဘာသဘောမှ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်က သူ ကျုပ်ကို လာပြီး ခိုးတိုက်တယ် ထင်လို့ ခုခံလိုက်တာပါ... ဒါက နားလည်မှုလွဲတာဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p>“ဟွန့်”</p> <p>ရှီချန်ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ အမှန်စင်စစ် ထိုက်ရှန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ခေါင်းဆောင်ရှီ... ဒေါသဖြေပါဦး”</p> <p>ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က ရယ်မောကာ ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အဖွဲ့က ကျွင်းပုဖျင် အနိုင်ရပါတယ်”</p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပဲ”</p> <p>တောင်ထိပ်ရှိ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အဖွဲ့မှ တပည့်များမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ကျွင်းပုဖျင် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုက်ရှန်းက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နောက်ပွဲတွေမှာ ငါနဲ့ မဆုံမိဖို့ပဲ ဆုတောင်းထားလိုက်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ငါ ၈ ပိုင်း အပြတ်ပိုင်းပစ်မယ်”</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်က အထင်သေးသလို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အရိပ်တစ်ခုအလား နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကာ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် သန့်စင်သောဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က ထရပ်လိုက်၏။</p> <p>“နောက်ထပ်ကတော့... ငါ့ရဲ့ တပည့်ရင်း တိုက်ခိုက်ရမယ့် အလှည့်ပဲ... ခယ်ရှင်းယီ... ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”</p> <p>သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခယ်ရှင်းယီသည် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သူမက ခန့်ညားပြီး ရဲရင့်သော အသွင်အပြင်ဖြင့် မောက်မာစွာ ရပ်နေ၏။</p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များမှာလည်း သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။ အခြားအဖွဲ့ ၈ ခုမှ တပည့်များက ခယ်ရှင်းယီကို မသိကြရုံ သာမက သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ခယ်ရှင်းယီ၏ အစွမ်းအစစ်ကို မသိကြပေ။</p> <p>ခယ်ရှင်းယီက ဘယ်လက်ဖြင့် အမှတ်အသား တံဆိပ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ တားမြစ်ချက် ပွင့်သွားသည့်အခါ တံဆိပ်ပေါ်တွင် ‘လေနှင့်မိုးကြိုးအဖွဲ့မှ ဖန်းချန်ဟိုင်’ ဟူသော စာသားများ ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်မှာ အစီအရင်အဖွဲ့ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ချန်ပီယံ ဖြစ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ခွန်အားမှာ လေနှင့်မိုးကြိုးအဖွဲ့တွင် အဆင့် ၆ သာ ရှိပြီး အန်းရန်ရွှမ်းအာ၊ လုရန်နှင့် ကုရိရှန်းတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ အားနည်းလှပေသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖန်းချန်ဟိုင်က ခယ်ရှင်းယီ၏ အစွမ်းကို အတိအကျ မသိသော်လည်း လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“ချန်ဟိုင်... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ... တကယ်လို့ မနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း နုတ်ထွက်လိုက်ပါ”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ လေနှင့်မိုးကြိုးပိုင်ရှင်က မှာကြားလိုက်သည်။ ဖန်းချန်ဟိုင်ကို ထိပ်တန်း ၈ နေရာထဲသို့ ဝင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားပေ။</p> <p>“တပည့် အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်က နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”</p> <p>ခယ်ရှင်းယီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နုတ်ထွက်လိုက်ပါ... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ ရှင့်ကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤမိန်းမက သူ့ကို အထင်သေးနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“ငါလည်း မင်းကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး... မင်းပဲ နုတ်ထွက်လိုက်ပါ”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နားမလည်တဲ့ကောင်”</p> <p>ခယ်ရှင်းယီ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ လျှပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ဖန်းချန်ဟိုင်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာမှ ခယ်ရှင်းယီ၏ ဘေးတွင် နောက်ထပ် ခယ်ရှင်းယီ တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင်။</p> <p>၎င်းနောက်တွင် ၃ ဦး၊ ၄ ဦး... ၉ ဦးမြောက် ခယ်ရှင်းယီ ပေါ်လာသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ခယ်ရှင်းယီ ၉ ဦးလုံးမှာ ဖန်းချန်ဟိုင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာကာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်၏ အရိပ်များမှာ လူးလာတုန်ခါနေပြီး သူက လက်သီးဖြင့် လက်ဝါး ၃ ခုကို ပြန်လည် ခုခံလိုက်သော်လည်း သူ့ညာလက်သီးတစ်ခုလုံးမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p>ခယ်ရှင်းယီ၏ သာမန်လက်ဝါးလေးမှာ မယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့်အလားပင်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အနောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ညာလက်သီးကို လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းကာ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလျက် တိုးဝင်လာသော လက်ဝါးကို ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“သေချင်နေတာပဲ”</p> <p>အေးစက်သော ကြိမ်းမောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖန်းချန်ဟိုင်ကို ပိုင်းချလိုက်သော လက်ဝါးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်တွင် ခယ်ရှင်းယီ ၉ ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးတည်းအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဖန်းချန်ဟိုင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ပေါ်လာကာ လက်ဝါးဖြင့် သူ့ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>“ဖျန်း”</p> <p>ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်သေးသော ဖန်းချန်ဟိုင်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့၏။ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အရှိန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>“ဖူး”</p> <p>ဖန်းချန်ဟိုင်မှာ ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှုံးနိမ့်သွားတော့၏။</p> <p>လုံးဝကို ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် ခယ်ရှင်းယီ၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ခွန်အား မရှိရုံ သာမက သူ့အစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခယ်ရှင်းယီ၏ အရှိန်မှာ သူ့ထက် များစွာ ပိုမြန်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မခယ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... အကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ပီသပါပေတယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဖန်းချန်ဟိုင်က လေနှင့်မိုးကြိုးအဖွဲ့ရဲ့ ထိပ်တန်း တပည့် ၆ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ...”</p> <p>“...”</p> <p>တောင်ထိပ်တွင် သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များ၏ ချီးကျူးသံများ ဆူညံနေတော့သည်။</p> <p>အားကျနေသော တပည့်များ၏ အကြည့်အောက်တွင် ခယ်ရှင်းယီမှာ နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်၏။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးခယ်... တကယ်ကို အစွမ်းအစစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ”</p> <p>ရှန့်ရှန့်ထျန်းက နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ‘အရိပ် ၉ ပါး ကျမ်းစာ’ကို တတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”</p> <p>“ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို”</p> <p>ခယ်ရှင်းယီက ရှန့်ရှန့်ထျန်းကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထန်ယွင် တို့ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>“မုန့်အာ... ဒီခယ်ရှင်းယီက မရိုးရှင်းဘူး... နောက်ပွဲတွေမှာ သူမနဲ့ ဆုံရင် သတိထားနော်”</p> <p>ထန်ယွင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မှာကြားလိုက်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၈၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save