Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဥသျှောင်ရဲ့ ကလဲ့စား</h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း ၃၉၁</h2> <h2 style="text-align:center">ရှောင်ကျင်ခုန်းအား သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က ရှောင်ကျင်ခုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အထင်သေးစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငတုံး... နှမြောစရာပဲ... မင်းက ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... အရင်ဆုံး အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားဦး”</p> <p>“ဟဲဟဲ... သေချာလို့လား... စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် အရိပ်တစ်ခုအလား နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မုမုန့်ဂျီကို စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုရဲ့ တပည့်ပဲ... လူတိုင်းက သစ္စာဖောက်ကို သတ်ချင်နေကြတာ”</p> <p>“ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းရဲ့ အသက်ကို ယူပြီး သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုကို သစ္စာဖောက်တဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ပေးမယ်”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်း၏ စကားအဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ရှိ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့် သောင်းချီထံမှ အားပေးသံများ ဒီရေအလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုရှောင် ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီသစ္စာဖောက်မကို သတ်ပစ်ပါ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုရှောင်... အစ်ကို သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပါ... ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့ကို ယုံကြည်တယ်”</p> <p>“သတ်... သတ်... သတ်”</p> <p>“...”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် ဝူဟုန်၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ မုမုန့်ဂျီ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံရမည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်နေပုံရ၏။</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်း၏ စော်ကားမှုများကို မုမုန့်ဂျီက ပြန်လည် ခွန်းတုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲ၌ ရှောင်ကျင်ခုန်းမှအပ အခြားသူ မရှိတော့ပေ။ သူမကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေကြသော သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များကို အဆုံးသတ်ပေးရန် သူမ တိုက်ခိုက်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျင်ခုန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“မိန်းမယုတ်... ငရဲသွားဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မုမုန့်ဂျီက စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ကတည်းက သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ရုတ်တရက် တောက်ပပြီး ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် အနက်ရောင် သေခြင်းတရား စွမ်းအားများမှာ မုမုန့်ဂျီ၏ ကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရေလှိုင်းများအလား တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>“နိဗ္ဗာန်ကျမ်းစာ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် မုမုန့်ဂျီ၏ နူးညံ့လှသော ဘယ်ဘက်လက်သည် ရင်ဘတ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော တံဆိပ်တစ်ခုကို ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး ရေတံခွန်အလား ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာလည်း လေမတိုက်ဘဲ ဝဲလွင့်နေတော့သည်။</p> <p>သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် မီတာ ရာနှင့်ချီသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ သိပ်သည်းပြီး သေးငယ်သော အက်ကြောင်းများမှာ ခဏချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာရာ ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အချိန်မရွေး ပြိုကျသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“တောက်... ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်းက မုမုန့်ဂျီ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခြေဖဝါးမှသည် နှလုံးသားအထိ အေးစိမ့်သွားရတော့သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီလေးရှောင်... မင်း သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး... အခုပဲ ထွက်ပြေးတော့”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ချန်ဆုန့်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ချန်ဆုန့် သတိပေးရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ရှောင်ကျင်ခုန်းက ကိုယ်ကို လှည့်ကာ အရိပ်တစ်ခုအလား စင်ပေါ်မှ အရူးအမူး ဆင်းပြေးနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော အသံတစ်ခု မုမုန့်ဂျီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီက ရှောင်ကျင်ခုန်းထက် ၃ ဆ ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝတ်စုံနီ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ရှောင်ကျင်ခုန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး လေတိုးသံ တစ်ခုနှင့်အတူ မုမုန့်ဂျီ၏ ညာလက်မောင်းသည် အောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ရှောင်ကျင်ခုန်းကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်းက စင်ပေါ်မှ ဆင်းပြေးနေရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လိမ်လိုက်ရာ ကြယ်တံဆိပ် ဝတ်စုံတစ်ခုမှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ညာလက်မှ ဓားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပိုင်းချလိုက်၏။</p> <p>ကြီးမားလှသော ကြယ်တံဆိပ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု မုမုန့်ဂျီထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>သူက မုမုန့်ဂျီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံပြီးနောက် တောင်ထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့မှသာ မုမုန့်ဂျီက သူ့ကို ထပ်မံ မသတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သို့သော် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။ မုမုန့်ဂျီမှာ လက်ရှိတွင် မည်မျှအထိ သန်မာနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် မုမုန့်ဂျီက ‘နိဗ္ဗာန်ကျမ်းစာ’ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သွားသည်ကို သူ လုံးဝ မသိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း”</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြီးမားလှသည့် ဓားအလင်းတန်းမှာ မုမုန့်ဂျီ၏ ဓားချက်ရှေ့တွင် အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းလှပေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျက်စီးသွားတော့၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် မုမုန့်ဂျီ၏ ဓားအလင်းတန်းမှာ ရှောင်ကျင်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြယ်တံဆိပ် ဝတ်စုံမှာလည်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... ကယ်ကြပါဦး...”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>အက်ကွဲလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရှောင်ကျင်ခုန်းမှာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရန် (၁) ပေ ခန့်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဓားအလင်းတန်းအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အသားစများနှင့် အရိုးစများမှာ သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဘာမျှပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p>ဤအချိန်တွင် မုမုန့်ဂျီ၏ ဆံနွယ်များမှာ လေထဲ ဝဲလွင့်နေပြီး သူမက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူမ စင်ပေါ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ကိုင်ဆောင်ထားသော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဓားပျံမှာ ကြွေထည်များအလား အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားပြီး စင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့၏။</p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တပည့်ပေါင်း သိန်းချီမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p>မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်နေသော တပည့်များ၏ အကြည့်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် နားမလည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များမှာ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုတွင် အဆင့် ၃ ရှိသူဖြစ်သော ရှောင်ကျင်ခုန်းမှာ မုမုန့်ဂျီ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ရှောင်ကျင်ခုန်းက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များ ကျင့်ကြံကြသည့် အဖိုးတန် ကျင့်စဉ် ၃ ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ‘ကြယ်တံဆိပ် သိုင်းပညာ’ကို အသုံးပြုနေသည့်တိုင် မုမုန့်ဂျီ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့ နားမလည်နိုင်သည့် အချက်မှာ မုမုန့်ဂျီသည် မည်သည့်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသနည်း ဟူသောအချက်ပင်။ သူမသည်လည်း သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါလျက်နှင့် ဤကျင့်စဉ်ကို သူတို့ ဘာကြောင့် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးရသနည်း။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များ သာမက ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင် ၉ ဦးမှာလည်း ထိုသို့ပင် တွေးတောနေကြပြီး ဒေါသကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်နေသော ဝူဟုန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ရှီချန်ချင်း၏ မျက်ခုံးဖြူကြီးများ တုန်ယင်သွားပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဝူဟုန်... မုမုန့်ဂျီက မင်းရဲ့ တပည့်ရင်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... မင်း သူမကို ဘယ်လိုကျင့်စဉ်တွေ သင်ပေးခဲ့တာလဲ”</p> <p>ရှီချန်ချင်းက လက်ရှိတွင် အတွင်းစည်း သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦး ကျဆုံးသွားတိုင်း သူ့ရင်ထဲ နာကျင်ရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သူက ဝူဟုန်ကို သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။</p> <p>သူ့အမြင်တွင် ဝူဟုန်သည် မုမုန့်ဂျီကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သလို မုမုန့်ဂျီကို သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ထွက်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထန်ယွင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဝူဟုန်က ဝူဖေးရှုန်းကို ‘အိပ်မက်ဆေးလုံး’ ပေးကာ မုမုန့်ဂျီကို စော်ကားရန် သူ့သားကို ခိုင်းစေခဲ့သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားဆဲပင်။</p> <p>အကယ်၍သာ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့လျှင် မုမုန့်ဂျီက သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ အဘယ်ကြောင့် ထွက်သွားပါမည်နည်း။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဝူဟုန်ထံသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး မုမုန့်ဂျီ ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်မှာ မည်သို့သော ကျင့်စဉ်ဖြစ်သနည်းဟူသည်ကို သူ့ထံမှ သိလိုနေကြသည်။</p> <p>သို့သော် ဝူဟုန်၏ အဖြေက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေတော့သည်။</p> <p>ဝူဟုန်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါက မုမုန့်ဂျီကို အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တချို့ သင်ပေးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူမက အဲ့ဒါတွေကို အသုံးမပြုဘူး... သူမ အခု သုံးလိုက်တဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး... ငါ သူမကို ဒါတွေ လုံးဝ သင်မပေးခဲ့ဘူး”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ရှီချန်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားရသည်။ အခြားသူများမှာလည်း ထိုသို့ပင်။</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်မှာ မုမုန့်ဂျီကို ငုံ့ကြည့်ကာ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“မုန့်အာ... မင်း ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာကျင့်စဉ်လဲ”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကို တင်ပြပါတယ်... ဒါက အဘိုးအို တစ်ယောက်က တပည့်ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်ပါ... အဲ့ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ နာမည် အတိအကျကိုတော့ တပည့် မသိပါဘူး”</p> <p>“အော်... အဲ့ဒီလိုလား”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းပြောတဲ့ အဘိုးအိုဆိုတာက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူက ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူရဲ့ ဆရာပါ”</p> <p>ဤစကားများမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လက မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင် တို့သည် ထန်ယွင်နှင့်အတူ နေရပ်သို့ ပြန်ခဲ့စဉ်က ထန်ယွင် သင်ပေးထားသော စကားများ ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ယွင်သည် အိမ်မှ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရွှယ်ဇီယန်ကိုလည်း မှာကြားထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်များအကြောင်း မေးမြန်းလာပါက သူတို့ ဖန်တီးထားသော ဆရာ၏ အပေါ်သို့သာ ပုံချလိုက်ရန်ပင်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“ဒီဂိုဏ်းချုပ် နားလည်ပါပြီ... အဲ့ဒီလိုကိုး”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>‘တောင်စဉ် ၉ ခု ပြိုင်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ထန်ယွင်ကို ခိုင်းစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးတာပဲ... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူ့ရဲ့ဆရာကို ကူညီခိုင်းပြီး ငါ့ရဲ့ သမီးလေးအတွက်လည်း အဖိုးတန်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုလောက် တောင်းခိုင်းရမယ်’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၃၉၁ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save