Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">သားသတ်သမားနှင့် ဝေဖန်ရေးသခင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ယွင်၏ ဆရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် ကျင်းပခဲ့သော ပညာ ၄ မျိုး ပြိုင်ပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည့် ခေါင်းဆောင် ၈ ဦးနှင့် အုပ်စု ၄ ခုမှ တပည့်များသာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုစဉ် ထိုအကြောင်းကို မသိရှိကြသူများမှာမူ ထန်ယွင်၏ ဆရာသည် မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်သို့ သွားရောက်ပြီး ထန်ယွင်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ထရပ်လိုက်ပြီး အိုမင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နောက်ထပ်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုက ရွှယ်ဇီယန် တိုက်ခိုက်ရမယ့် အလှည့်ပဲ”</p> <p>“ဇီယန်... ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော်...”</p> <p>“တပည့် နားလည်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်၏ အရိပ်သည် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်၌ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>လက်ထဲရှိ အမှတ်အသား တံဆိပ်မှ တားမြစ်ချက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ တံဆိပ်ပေါ်တွင် ‘ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ချန်ကျင်ယွဲ့’ ဟူသော စာသားကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ အမုန်းဆုံးသော အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။ ချန်ကျင်ယွဲ့မှာ သူ့အုပ်စုမှ တပည့် ဖြစ်ပြီး ရွှယ်ဇီယန်မှာမူ သူ၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>လေပြေတစ်ခု နှင့်အတူ ချန်ကျင်ယွဲ့က ရွှယ်ဇီယန်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး... ငါတို့ ဆုံမိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p>“အဲ့ဒါက ရယ်စရာကောင်းလို့လား”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ချန်ကျင်ယွဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်ပဲ အရှုံးပေးလိုက်ပါ... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ စီနီယာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မရိုက်ချင်ဘူး”</p> <p>“အာ...”</p> <p>ချန်ကျင်ယွဲ့မှာ ကြောင်သွားရ၏။</p> <p>“ဟမ်း... ဟမ်း...”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဇီယန်... မင်းက မင်း စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး... မင်းပဲ စင်ပေါ်က ဆင်းလာလိုက်ပါ... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုပဲ ငါတို့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဒုတိယအဆင့်ကို တက်ပါစေ”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က သူတို့ ၂ ဦးလုံးကို တူညီသော ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးဖြစ်သော ရတနာအဆင့် ကျင့်စဉ်  ‘ဝိညာဉ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသတ် ဓားသိုင်း’ ပင်တည်း။</p> <p>ဤဓားသိုင်းတွင် အဆင့် ၁၂ ဆင့် ရှိရာ ရွှယ်ဇီယန်က အဆင့် ၁၀ သို့သာ ရောက်ရှိနေသေးပြီး ချန်ကျင်ယွဲ့ကမူ အဆင့် ၁၁ အထိ ကျင့်ကြံထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရွှယ်ဇီယန်ကို နုတ်ထွက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရွှယ်ဇီယန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်ကျင်ယွဲ့က အားနာသလို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး... ဒါဆိုရင် စီနီယာအစ်ကို လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>“ဟွန့်... ငါက သဘောတူတယ်လို့ မပြောရသေးဘူးနော်”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ချန်ကျင်ယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလေးများ မှေးလျက် ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဆရာ... တပည့် စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်... ရမလားဟင်”</p> <p>“ဇီယန်... ဒါက တောင်စဉ်၉ ခုပြိုင်ပွဲကြီးလေ... ဓားနဲ့ လှံဆိုတာ မျက်စိမပါဘူး... မင်း ကလေးကစားရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။</p> <p>“လိမ္မာစမ်းပါ... ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့”</p> <p>“ဆရာ...”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်၏ အလိုလိုက်သော အသံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရသည်။</p> <p>“တော်တော့ ဇီယန်... ဆရာက မင်းကို ပါဝင်ခွင့် မပေးတာက မင်းက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလောက် မသန်မာလို့ပဲ”</p> <p>“ဒုတိယအချက်က မင်းပြောနေတဲ့ အစ်မမုနဲ့ ခဲအိုမှာ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ... တကယ်လို့ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဆရာက စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရမှာပေါ့”</p> <p>“ဒါပဲ... ဆက်ပြောမနေနဲ့တော့”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်မှာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး ချန်ကျင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ငါ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု ဖြေပါဦး... အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်နော်”</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး... ပြောစရာရှိရင် မြန်မြန်ပြောပါ... ဆရာ ကြည့်နေတယ်”</p> <p>ချန်ကျင်ယွဲ့က ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ပုံရပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ငါ မေးပါရစေဦး... အခု ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ့် သူတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... ရှင်က အဲ့ဒီ ၈ နေရာထဲ ဝင်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်ချက် ရှိလဲ”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ပြောပြီးနောက် ထပ်မံ ဖြည့်စွက်လိုက်၏။</p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရမယ်နော်... မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ဆို ငါ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့တော့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ချန်ကျင်ယွဲ့မှာ နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်ရောက်သွားကြသော ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ကျွင်းပုဖျင်၊ ခယ်ရှင်းယီ၊ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း၊ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၊ ကုရိရှန်းနှင့် မုမုန့်ဂျီ တို့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိမယ် ထင်တယ်”</p> <p>“အဲ့ဒါဆိုရင် မမှန်ဘူးလား... ရှင်ကိုယ်တိုင်တောင် ယုံကြည်ချက် မရှိတာပဲ... ဂျူနီယာညီမလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ် အဖြစ်ခံနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒုတိယအဆင့်က ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်မှာလေ... တကယ်လို့ ရှင်သာ ပါဝင်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းမလဲ”</p> <p>“ကဲ... ကဲ... မြန်မြန်ပဲ ဆင်းသွားတော့”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ငေးမှိုင်နေသော ချန်ကျင်ယွဲ့ကို ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ တွန်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဇီယန်... မင်းကတော့ ကလေးကစားသလို လုပ်နေပြန်ပြီ”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် တုန်ယင်နေတော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က အပြုံးကို ရုတ်တရက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းခဲ့တာပါ... ဆရာ ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ သူက ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၈ နေရာထဲ ဝင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် မရှိဘူးလေ”</p> <p>“တကယ်လို့ သူသာ ပါဝင်ပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲ့ဒီတော့ သူ ယုံကြည်ချက် မရှိတဲ့အတူတူ တပည့်ပဲ ဒုတိယအဆင့်ကို ဆက်ပြီး တက်ပါရစေ”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူက ယုံကြည်ချက် မရှိဘူးဆိုတော့... မင်းမှာကော ရှိလို့လား... မင်း ပါဝင်တာကရော အန္တရာယ် မရှိဘူးလား”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ဆရာဖြစ်သူ တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှယ်ဇီယန်က ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တပည့် ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်... တကယ်လို့ ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၈ နေရာထဲ မဝင်နိုင်ခဲ့ရင် တပည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p>“ဇီယန်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဝူလင်က စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်လိုက်၏။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကတော့ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် တကယ် လုပ်နိုင်တာပဲ”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ရွှယ်ဇီယန်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြောလိုက်ရရှာသည်။</p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက ဆရာက မင်းကို အလိုလိုက်ထားလို့ပဲ... ကဲ... ထတော့... မင်း သဘောရှိသလိုသာ လုပ်တော့”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ကလေးတစ်ယောက်အလား လျှာထုတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... တပည့် ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”</p> <p>၎င်းနောက် ရွှယ်ဇီယန်သည် အရိပ်တစ်ခုအလား နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မုမုန့်ဂျီ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ အမျိုးသား တပည့်များမှာမူ ရွှယ်ဇီယန်မှာ အလွန် ထူးခြားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရကာ သူမအပေါ် ပို၍ သဘောကျလာကြတော့သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ အမျိုးသမီး တပည့်များမှာမူ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။ သူတို့က ရွှယ်ဇီယန်မှာ အလှပြရုံသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ဆရာ့အလိုလိုက်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဒုတိယအဆင့်ကို တက်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေကြတော့သည်။</p> <p>ညရောက်လာပြီး လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ထွန်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်ထပ် တိုက်ပွဲမှာ လေနှင့်မိုးကြိုးအုပ်စုတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် ခန့်ညားသော လူငယ်လေး လုရန်နှင့် သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ လီရှီကျန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>လုရန်မှာ လေနှင့် မိုးကြိုး ဓာတ်နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လီရှီကျန်းမှာမူ အချိန် ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ၂ ဦး တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ သူတို့၏ အစွမ်းရှိသမျှကို ထုတ်သုံးကြသဖြင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားလှပေသည်။</p> <p>“တောက်... မင်းကို ငါ အသေသတ်မယ်”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လုရန်က ရုတ်တရက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်နက်သစ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထန်ယွင်နှင့် အခြားသော တပည့်ပေါင်းများစွာမှာ ဝါးလုံးကွဲမတတ် ရယ်မောလိုက်ကြတော့၏။</p> <p>ဟင်းချက်ဓား။</p> <p>ဟုတ်ပါသည်။</p> <p>လူကောင်ကြီးကြီး ဝဝ လုရန်သည် အဆင့်လတ် ရတနာအဆင့်ရှိ ဟင်းချက်ဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မီတာ ၃၀ ခန့်အထိ ရှည်လျားသွားပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများ ဝန်းရံလျက် စိတ်ပျံ့လွင့်နေသော လီရှီကျန်းထံသို့ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“တန်”</p> <p>သတ္တုချင်း ထိတွေ့သံ နှင့်အတူ လီရှီကျန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။ သူ ခုခံထားသော ဓားပျံမှာ ရုတ်ခြည်း ကျိုးသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကာ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>“တောက်... မင်းတို့က ငါ့ကို ဟင်းချက်ဓား ထုတ်သုံးအောင်ကို ဖိအားပေးတာပဲ”</p> <p>လုရန်က တစ်စုံတစ်ခုကို မကျေမနပ် ဝေဖန်ပြောဆိုနေရင်း ဝဝဖိုင်ဖိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါလျက် နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>လေနှင့်မိုးကြိုးအုပ်စုမှ တပည့်များကြားတွင် လုရန်၌ နာမည်ပြောင် ၂ ခု ရှိ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ ‘သားသတ်သမား’ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒုတိယတစ်ခုမှာ ‘ဝေဖန်ရေးသခင်’ ပင်။</p> <p>သူ့ကို သားသတ်သမားဟု ခေါ်ဆိုကြသဖြင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အသက် ၁၀နှစ်သားအရွယ်က ဟင်းချက်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဟင်းချက်ဓားကို အသုံးပြုရသည်မှာ သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူသည် သားသတ်သမား မဟုတ်ကြောင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း လေနှင့်မိုးကြိုးအုပ်စုမှ တပည့်များမှာမူ သူ့ကို ကွယ်ရာတွင် သားသတ်သမားဟုသာ ခေါ်ဆိုမြဲ ခေါ်ဆိုနေကြဆဲဖြစ်၏။</p> <p>ထို့အတူ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်ရေးသခင် မဟုတ်ကြောင်းလည်း အကြိမ်ကြိမ် ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ‘အမှန်တရားသခင်’ သာဖြစ်ပြီး သူပြောသမျှမှာ အမှန်တရားများသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ့သူငယ်ချင်းများစွာမှာမူ ကွယ်ရာတွင် ဝေဖန်ရေးသခင်ဟုသာ ခေါ်ဆိုနေကြတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၂ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save