Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိပ်တန်းရင်ဆိုင်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် တောက်ပသော လရောင်မှာ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ထက်သို့ ဖြာကျနေ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ချန်ဆုန့်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးတွင် အစီအရင်အုပ်စုမှ တပည့် ရှောင်လုံကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသော ရှောင်လုံအား အစီအရင်အုပ်စုမှ တပည့်များက ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ သယ်ဆောင်သွားကြတော့၏။</p> <p>ထို့နောက် ပြိုင်ဘက်နှင့် မရင်ဆိုင်ရသေးသူ ၃ ဦး ကျန်ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့မှာ ရှန်ကွန်းပင်းပင်း၊ ခန်းရှီယွန်းနှင့် ထန်ယွင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှ ကျန်ရှိနေသော အခြား ၃ ဦးမှာမူ ထိုက်ရှန်း၊ အန်းရန်ရွှမ်းအာနှင့် ဝူလင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ထို ၆ ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးထက်တစ်ဦး သန်မာကြသူများပင်။</p> <p>ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ အစွမ်းထက်သူ ရှန်ကွန်းပင်းပင်းသည် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှပ်ခနဲ တက်သွား၏။ သူမသည် တံဆိပ်မှ တားမြစ်ချက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်မှာ လေနှင့်မိုးကြိုးအုပ်စုမှ အစွမ်းထက်သူ အန်းရန်ရွှမ်းအာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အတွင်းစည်း၏ အလှဆုံး အမျိုးသမီး ၁၃ဦး စာရင်းဝင် အမျိုးသမီး ၂ဦးကြားမှ ပြိုင်ပွဲကြောင့် အုပ်စုအသီးသီးမှ အမျိုးသားတပည့် အများစုမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဝဲလွင့်နေပြီး လူရိပ်များမှာလည်း လူးလာတုန်ခါနေ၏။ အမျိုးသမီး ၂ဦး နာရီဝက်ခန့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ကွန်းပင်းပင်းက အသာစီးရသွားပြီး အရိပ်တစ်ခုအလား အန်းရန်ရွှမ်းအာ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာကာ သူမ၏ လည်ပင်းသို့ ဓားဖြင့် ချိန်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“နင် ရှုံးပြီ” </p> <p>ရှန်ကွန်းပင်းပင်းက ချွေးကလေးများ စိုရွှဲနေလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အင်း... ငါ ရှုံးပါတယ်” </p> <p>အန်းရန်ရွှမ်းအာက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်တုန်းက ငါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်တုန်းက မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တာကို မခံခဲ့ရဘူးဆိုရင် အခု ငါ့ရဲ့ ခွန်အား ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်ပါ့မလဲ”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ နင် မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်လည်း နင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်တဲ့အခါ ငါနဲ့ ပြန်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့” </p> <p>ရှန်ကွန်းပင်းပင်း၏ လေသံမှာ အေးစက်လှ၏။</p> <p>“စကားတစ်ခွန်းပဲနော်” </p> <p>အန်းရန်ရွှမ်းအာက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ဤအချိန်တွင် သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များက ‘အမှောင်မိစ္ဆာ’ ဟု တင်စားကြသော ခန်းရှီယွန်းသည် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူက အားနည်းသော စာပေပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တူနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း တောက်ပသော သူ့မျက်လုံးတစ်စုံကြောင့် ကြယ်တာရာများပင် အရောင်မှိန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ရသည်။</p> <p>သူသည် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ထိုက်ရှန်းနှင့် ဝူလင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို အလေးအနက် မထားပေ။ မည်သူက သူ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လာမည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုက်ရှန်းရော ဝူလင်ပါ ခန်းရှီယွန်းနှင့် မတိုက်ခိုက်လိုကြပေ။</p> <p>သူတို့က ခန်းရှီယွန်းအား ကြောက်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထန်ယွင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး ထန်ယွင်ကို သတ်ပစ်ရန်သာ ပြင်းပြနေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ခန်းရှီယွန်းသည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အမှတ်အသားတံဆိပ်မှ တားမြစ်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ တံဆိပ်ပေါ်တွင် “ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ဝူလင်” ဟူသော စာသားများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူ့ပြိုင်ဘက်မှာ ဝူလင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထန်ယွင်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ထိုက်ရှန်း ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုက်ရှန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဧရာမလက်သီးကြီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဘေးနားရှိ ထန်ယွင်ကို အံကြိတ်၍ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>“ငတုံး” </p> <p>ထန်ယွင်က စိတ်ထဲမှ အထင်သေးစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။</p> <p>“ထန်ယွင်... မင်း ဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်” </p> <p>ဝူလင်က ထန်ယွင်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ရက်စက်သော စကားတစ်ခွန်း တိုးတိုးပြောပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝူလင်က ခန်းရှီယွန်းအား ပြင်းပြသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုတွင် ရတနာအဆင့် ကျင့်စဉ် ၂ ခု ရှိ၏။</p> <p>ပထမတစ်ခုမှာ “ဝိညာဉ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသတ် ဓားသိုင်း” ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၁၂ ဆင့် ရှိသည်။ ရွှယ်ဇီယန်က အဆင့် ၁၀၊ ချန်ကျင်ယွဲ့က အဆင့် ၁၁သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ တပည့်များထဲတွင် ဝူလင်တစ်ဦးတည်းသာ အဆင့် (၁၂) သို့ ရောက်ရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒုတိယတစ်ခုမှာ “ဝိညာဉ်ငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ” ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူကို အချိန်တိုအတွင်း သူတို့၏ ခွန်အား ၁၀ ဆအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော ကျင့်စဉ်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလေလေ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ထားနိုင်သည့် အချိန်မှာ ပို၍ ကြာမြင့်လေလေ ဖြစ်၏။</p> <p>ဝူလင်က ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသည်။ လက်ရှိ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် နာရီဝက်ခန့်အထိ သူ့ခွန်အားကို ၁၀ဆ တိုးမြှင့်ထားသည့် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဝူလင်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အလွန်ရှိနေပြီး တူညီသောအဆင့်ရှိ မည်သည့်ပြိုင်ဘက်ကိုမျှ မကြောက်ပေ။</p> <p>“မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် အခုပဲ အရှုံးပေးလိုက်ပါ” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာတွင် ရှိနေသော ဝူလင်ကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။ သူ့လေသံမှာ တစ်ဖက်လူကို အပေါ်စီးမှ ဆက်ဆံနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ဟားဟား... မင်းကတော့ ပြောရဲလိုက်တာ” </p> <p>ဝူလင်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ပြသလိုက်တော့သည်။</p> <p>“နားမလည်တဲ့သူတွေအတွက်ကတော့ ကြောက်စရာဆိုတာ မရှိဘူးပဲ” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ပြောပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ နွေးထွေးသော အပြုံးမှာ ရုတ်ခြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ဝူလင်နှင့် အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ပေ။ သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ သူ၏ သတ်ကွက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာအုပ်စုများ ရူးသွပ်စွာ ကခုန်ခြင်း”</p> <p>သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေ၏။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းတန်းများ ခဏခဏ လက်သွားပြီးနောက် သေခြင်းတရားစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အနက်ရောင် ဓားမြှောင်တစ်လက်မှာ သူ့ရှေ့၌ ဆိုင်းငံ့နေတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ၂ လက်၊ ၃ လက်... ခဏချင်းမှာပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားမြှောင်လေးများမှာ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေတော့၏။</p> <p>သူ့အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၁ ကို ကျော်လွန်ကာ အဆင့်၂ သို့ပင် ချဉ်းကပ်လာနေတော့သည်။ မမြင်ရသော အရှိန်အဝါကြောင့် ၁၀ ပေ ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေရ၏။ ထိုသို့ တုန်ခါနေစဉ်အတွင်း ဓားမြှောင်လေး တစ်လက်ချင်းစီ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းလေးများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဓားမြှောင်လေး တစ်လက်ချင်းစီ၏ စွမ်းအားသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၁ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တပည့်ပေါင်း သိန်းချီမှာ ဆူညံသွားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည့် မုမုန့်ဂျီ အပါအဝင် အစွမ်းထက်သူ ၁၁ ဦးပင်လျှင် အလွန်အမင်း လေးနက်သွားကြရ၏။</p> <p>လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားမြှောင်လေးများမှာ မိစ္ဆာအုပ်စုများအလား ကခုန်နေကြပြီး ၁၀ ပေခန့် ကျယ်ဝန်းသော အနက်ရောင် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ အေးစိမ့်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။</p> <p>တပည့်များက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ခန်းရှီယွန်း၏ ပထမဆုံးပွဲတုန်းက ဓားမြှောင် ၃လက်တည်းဖြင့် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည် တွေးမိလိုက်ကြသော်လည်း ယခုမူ ဓားမြှောင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ထို့ပြင် ဓားမြှောင်လေး တစ်လက်ချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ သန်မာနေပုံရပေသည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p>“လင်အာ... မင်းက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်ဘူး... အခုပဲ အရှုံးပေးလိုက်တော့”</p> <p>“မလုပ်ဘူး... မြေးဖြစ်သူ အရှုံးမပေးပါဘူး... သူက မြေးကို နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မြေး မယုံဘူး” </p> <p>ဝူလင်က ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ခန်းရှီယွန်းက သေခြင်းတရားစွမ်းအားများကို ဆက်လက် စုစည်းနေစဉ်အတွင်း သူသည် “ဝိညာဉ်ငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ” ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဝူလင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သူသည် ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ စသည့် ဝိညာဉ်သန္ဓေ ၅ မျိုးလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်ရာ သူ ရှုံးနိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ဝူလင်၏ ကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဓာတ်စွမ်းအားများမှာ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေရင်း ထူးခြားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဓာတ်ကြီး ၅ ပါး၏ စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>“ဝိညာဉ်ငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်း”</p> <p>သူ့ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်သံ နှင့်အတူ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ၅ ခုမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုအလား ဧရာမ ချန်လုံစင်မြင့်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ဝူလင်က ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဓာတ် ၅ မျိုးလုံး ပါဝင်သော အဆင့်နိမ့် ဓားပျံတစ်လက် လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာတွင် ရှိနေသော ခန်းရှီယွန်းကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ “လာစမ်းပါ” ဟု ဟစ်ကြွေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပဲ... မင်းရဲ့ သတ္တိက ငါ့ရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ရထိုက်ပါတယ်” </p> <p>ခန်းရှီယွန်း၏ လေသံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ </p> <p>“ငါ ဘာလို့ အခုထိ မတိုက်ခိုက်သေးတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p>“မင်း မသိရင် ငါ ပြောပြမယ်... ငါက မင်းတို့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုက တပည့်တွေကို ငါ့ရှေ့မှာဆိုရင် မင်းတို့ထဲက အသန်မာဆုံးဆိုတဲ့သူတောင် သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမှာတောင် ဘယ်လောက်အထိ အားနည်းနေသေးလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့စေချင်လို့ပဲ”</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်မောက်မာသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ငါက ဒီတစ်ချက်တည်းပဲ တိုက်ခိုက်မှာ... တကယ်လို့ မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ... မင်းသာ စင်ပေါ်မှာ ဆက်ပြီး ရပ်နေနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ အရှုံးပေးမယ်လို့ မှတ်လိုက်”</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တပည့်အားလုံးမှာ ဆူညံသွားကြ၏။</p> <p>ဒါက အရမ်းကို ရူးသွပ်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် သူက မောက်မာလွန်းနေတာလား။</p> <p>“တိတ်စမ်း”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်၏ တည်ငြိမ်သော အသံနှင့်အတူ တပည့်အားလုံးမှာ အသက်ပင် မရှူဝံ့ကြဘဲ စင်ပေါ်ရှိ သူတို့ ၂ ဦး၏ ထိပ်တန်းရင်ဆိုင်ပွဲကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၃ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save