Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာအုပ်စုများ ကခုန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းရှီယွန်း၏ မှတ်ချက်စကားများသည် ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုတွင် အသန်မာဆုံးဟု အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော ဝူလင်အတွက်တော့ မကြုံဖူးသော စော်ကားမှုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ပညာရှိကို သတ်နိုင်သော်လည်း အရှက်မခွဲနိုင်ပေ။</p> <p>“ဝူး...”</p> <p>ဝူလင်က သားရဲတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ခန်းရှီယွန်း... သေစမ်း”</p> <p>“ဝိညာဉ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသတ် ဓားသိုင်း - နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးခြင်း”</p> <p>ဝူလင် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို အသုံးပြုကာ ခွန်အား ၁၀ဆ တိုးမြှင့်လိုက်ရုံ သာမကဘဲ ဝိညာဉ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသတ် ဓားသိုင်း၏ ၁၂ ခုမြောက် သတ်ကွက်ဖြစ်သော ‘နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးခြင်း’ ကိုပါ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူ၏ ခြေထောက်အစုံ မြေပြင်ကို နင်းလိုက်သည့်အခါ ချန်လုံစင်မြင့်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ညာလက်တွင် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ပေ ၄၀၀ခန့် အမြင့်တွင် ဆိုင်းငံ့နေစဉ် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ လျှပ်စီးအလား ဝဲလှည့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မီတာ ၁၀၀ ခန့် ရှည်လျားသော ဝိညာဉ်ငါးပါး ဓားအလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ဓားအလင်းတန်း ရာပေါင်းများစွာက ပေ ၃၀၀ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဓားနယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲမည့်အရှိန်ဖြင့် အောက်ရှိ ခန်းရှီယွန်းထံသို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါး ဓားနယ်မြေသည် ချန်လုံစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားရာ ခန်းရှီယွန်းအနေဖြင့် စင်ပေါ်မှ ဆင်းမပြေးလျှင် ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>“အားလုံး ကြည့်ကြစမ်း... ဒါ ကျုပ်တို့ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုရဲ့ အသန်မာဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ ဝိညာဉ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသတ် ဓားသိုင်းထဲက ‘နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးခြင်း’ ပဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ၊ ဝိညာဉ်ငါးပါး ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပိုင်ရှင်တွေပဲ ကျင့်လို့ရတာ နှမြောစရာပဲနော်”</p> <p>“မင်းတို့ ထင်တာက စီနီယာအစ်ကိုဝူရဲ့ နတ်ဘုရားများ ကျဆုံးခြင်းက ပိုပြင်းထန်မလား... ဒါမှမဟုတ် ခန်းရှီယွန်းရဲ့ မိစ္ဆာအုပ်စုတွေက ပိုသန်မာမလား”</p> <p>“စကားမပြောနဲ့တော့... ကြည့်သာ ကြည့်စမ်းပါ”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်၌ ခန်းရှီယွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သေခြင်းတရားစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားမြှောင်လေးများသည် ဧရာမ အနက်ရောင် ကြာပန်းကြီးတစ်ပွင့်အလား ပွင့်အာလာတော့သည်။</p> <p>ကြာပွင့်ချပ်များအလား ဖြစ်နေသော သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်လေးများက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တစ်လက်ချင်းစီက ကျဆင်းလာသော ဝိညာဉ်ငါးပါး ဓားအလင်းတန်းများကို တိကျစွာ သွားရောက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”</p> <p>ဓားမြှောင်လေးများမှာ သေးငယ်သော်လည်း တုန်လှုပ်စရာကောင်းသည်မှာ မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ နှင့်အတူ သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်လေးများနှင့် ဝိညာဉ်ငါးပါး ဓားအလင်းတန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့နေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဧရာမ အနက်ရောင် ကြာပန်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှ ရာပေါင်းများစွာသော သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်လေးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်သွားပြီး သေခြင်းတရား လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား ဝူလင်ထံသို့ တိုးဝင်ကာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝူလင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားနယ်မြေမှာမူ ခန်းရှီယွန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များက သူ့နှလုံးသားကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ခန်းရှီယွန်း၏ ခွန်အားမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>“မြေးလေး... မြန်မြန်ပြေးတော့” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ခန်းရှီယွန်း... ငါ့မြေးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီးနောက် သေခြင်းတရား လေဆင်နှာမောင်းသည် ခဏချင်းမှာပင် ၃ပေခန့် ကျယ်ဝန်းသော လုံးဝန်းသည့် ဓားလှောင်ချိုင့်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝူလင်ကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဓားမြှောင် တစ်လက်ချင်းစီက သေမင်း၏ မျက်လုံးများအလား ဓားပျံပေါ်တွင် ရပ်လျက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ဝူလင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ အချိန်မရွေး သူ့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အနေအထားပင်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်”</p> <p>ဝူလင်မှာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေပြီး သူ့ခြေထောက်များမှာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေတော့သည်။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ချွေးစက်ကြီးများ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာ၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စု ခေါင်းဆောင်၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးအနေဖြင့် သူသည် သေခြင်းတရားမှာ သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင် စိတ်အေးသွားရစဉ်မှာပင် ခန်းရှီယွန်း၏ နောက်ထပ်စကားကြောင့် သူ့နှလုံးသားမှာ ပြန်လည် တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားက အကူအညီ တောင်းရမှာကို မသိဘူးလား” </p> <p>ခန်းရှီယွန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး... </p> <p>“ကျုပ်ကို တောင်းပန်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ကျုပ် ခင်ဗျားကို စိတ်ပြောင်းဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးပါ့မယ်... နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောစမ်းပါ... မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ မြေး သေချာပေါက် သေရမယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ငါ မှားပါတယ်၊ ငါ မှားပါတယ်” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ အရှက်ရမှုကို အောင့်အည်း သည်းခံကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ရရှာသည်။ </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့မြေးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>“ကဲ... ခေါင်းဆောင်က အဲ့ဒီလို ပြောမှတော့ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားမြေးကို ဆက်ပြီး သတ်နေရင် နားမလည်ရာ ကျနေမှာပေါ့” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်အမိန့်ဖြင့် ဝူလင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ရာပေါင်းများစွာသော ဓားမြှောင်လေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖျန်း... ဖျန်း”</p> <p>“ပလပ်... ပလပ်”</p> <p>လူတိုင်းက ခန်းရှီယွန်း လက်လျှော့လိုက်ပြီဟု ယူဆနေကြစဉ်မှာပင် ပြိုကွဲသွားသော ဓားမြှောင်များအနက် ကျန်ရှိနေသေးသော ဓားမြှောင်အနည်းငယ်မှာ ဝူလင်၏ ရှေ့ဘက်သို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားပြီး သွေးစများ နှင့်အတူ ဝူလင်၏ ကျော၊ ပခုံးနှင့် ခြေထောက်များကို ဖောက်ထွက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... ငါ့မြေးလေး”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်၏ အော်ဟစ်သံ နှင့်အတူ ဝူလင်သည် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး ဓားပျံပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ စင်မြင့်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှပေ၏။</p> <p>“ခန်းရှီယွန်း... မင်းက ငါ့မြေးကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတာလဲ”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းက မင်းရဲ့ စကားကို ဖျက်ရုံတင်မကဘူး... ငါ့ကိုပါ လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်၏ အကြောများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေတော့သည်။ အကယ်၍ သူ့အနောက်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်သာ ရှိမနေခဲ့လျှင် သူသည် စင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ခန်းရှီယွန်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ တပည့်ပေါင်း သိန်းချီမှာ ခန်းရှီယွန်းကို ပြန်လည် ကြိမ်းမောင်းချင်သော်လည်း သူတို့ ခေါင်းဆောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ခန်းရှီယွန်းမှာမူ အားနည်းသော စာပေပညာရှင် တစ်ဦးအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ကျုပ်ကို ဒီလို စွပ်စွဲတာ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>“ငါက မင်းကို ဘယ်လို စွပ်စွဲလို့လဲ” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားရဲ့ မူလစကားက သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ပဲလေ... အခု ကျုပ်ကလည်း သူ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ရှောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ... သူ့ကို အသေသတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလေ” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... ကျုပ် ခင်ဗျားကို သက်သေပြပါ့မယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ခန်းရှီယွန်းက ရုတ်တရက် သူ့ညာခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ “ဂျောက်” ဟူသော အရိုးကျိုးသံ နှင့်အတူ ဝူလင်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ကျိုးသွားတော့သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း...” </p> <p>ဝူလင်က နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ရှာ၏။</p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များမှအပ အခြားသော အုပ်စု ၈ ခုမှ တပည့်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ကျောချမ်းသွားကြရသည်။ သိမ်မွေ့ပုံရသော ခန်းရှီယွန်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် တူနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များမှာမူ အံ့ဩခြင်း မရှိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ဤထက် အဆပေါင်း ရာချီ ပို၍ ရက်စက်သော ခန်းရှီယွန်း၏ နည်းလမ်းများကို မြင်ဖူးထားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ့မြေး မသေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ခန်းရှီယွန်းက သူ၏ ညာခြေထောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ဝူလင်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ပြန်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ခုနက ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စွပ်စွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောနေဆဲပင်။ </p> <p>“တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မှာလဲ”</p> <p>“သူ့ကို မသတ်ပါနဲ့... ငါကပဲ မကောင်းတာပါ... ငါပဲ မင်းကို စွပ်စွဲမိတာပါ” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ မြေးဖြစ်သူ၏ သနားစရာကောင်းလှသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလျက် ပြောလိုက်ရရှာသည်။ </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ချမ်းသာပေးပါလို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>“ခေါင်းဆောင်ကလည်း... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျုပ်ကို အဲ့ဒီလို တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အရိပ်တစ်ခုအလား နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသော အစွမ်းထက်သူ ၁၁ ဦးအနက် သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ရှန့်ရှန့်ထျန်းနှင့် ခယ်ရှင်းယီ တို့မှအပ ကျန်၉ ဦးလုံးမှာ ခန်းရှီယွန်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့က ခန်းရှီယွန်း၏ မိစ္ဆာအုပ်စုများ ကခုန်ခြင်းကို ခုခံနိုင်ပါ့မလားဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ရှန်စုပင်းက ထန်ယွင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“အခု ပထမအဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးပွဲကို ဒီခေါင်းဆောင်က ကြေညာပါတယ်”</p> <p>“တိုက်ခိုက်ကြမယ့် နှစ်ဖက်ကတော့ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့် ထန်ယွင်နဲ့ သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စု တပည့် ထိုက်ရှန်းတို့ ဖြစ်ကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၄ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save