Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန်တိုင်းမတိုင်မီ ငြိမ်သက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုက်ရှန်း သေဆုံးသွားပြီးနောက် ထန်ယွင်က ထရပ်လိုက်သော်လည်း ‘ဟုန်မန် နတ်ဘုရားသတ် ဓားအစီအရင်’ ကို ချက်ချင်း မရုပ်သိမ်းသေးပေ။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဓားအစီအရင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက သူ၏ အစွမ်းအစစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ အမှန်စင်စစ် သူနှင့် ထိုက်ရှန်း ထိပ်တိုက်တွေ့ချိန်မှ ထိုက်ရှန်း အသတ်ခံရချိန်အထိ နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ထန်ယွင်က စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိုက်ရှန်း၏ ချန်ခွန်းလက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့မှအပ အခြား ထူးထူးခြားခြား ပစ္စည်းများ မတွေ့ရပေ။</p> <p>ထန်ယွင်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ယူလိုက်ပြီး ချန်ခွန်းလက်စွပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ တရားထိုင်လျက် ခွန်အားများ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေလိုက်တော့သည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ညသည် ပို၍ မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဖန်လုံတောင်ထိပ်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်မှအစ၊ ခေါင်းဆောင် ၉ ဦး၊ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်ပေါင်း ၆၀၀,၀၀၀ ကျော်တို့သည် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ဓားအစီအရင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြဆဲပင်။</p> <p>ဓားအစီအရင် တည်ရှိနေခြင်းက ထန်ယွင် မသေသေးကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့် သောင်းနှင့်ချီမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သားရဲဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာဖြင့် အသွင်ပြောင်းထားသော ထိုက်ရှန်းက ဤမျှ ကြာမြင့်သည့်တိုင် ထန်ယွင်ကို အဘယ်ကြောင့် မသတ်နိုင်သေးသနည်းဟု သူတို့ တွေးတောမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p>“အားလုံး ကြည့်ကြဦး... ဓားအစီအရင် ပျက်ပြယ်တော့မယ်”</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ဟုန်မန် နတ်ဘုရားသတ် ဓားအစီအရင်မှာ ကွဲအက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။ သူ့ရှေ့တွင်မူ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်နေပြီး ခြေထောက်များနှင့် ခေါင်းမှာလည်း လိမ်ဖယ်နေသော ထိုက်ရှန်း၏ အလောင်း ရှိနေသည်။</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များက ထိုက်ရှန်း၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။</p> <p>ထိုက်ရှန်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြစမ်းပါဦး... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုထိုက်ရှန်းက သားရဲဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကိုတောင် အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ခဲ့တာလေ... သူ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ”</p> <p>“ဝူး... စီနီယာအစ်ကိုထိုက်ရှန်း... အစ်ကိုကတော့ သေရတာ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုထိုက်ရှန်း”</p> <p>“...”</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များ၏ ငိုကြွေးသံများမှာ ဆူညံနေတော့သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှီ ဝူဟုန်မှာ ထိုက်ရှန်း၏ အလောင်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင်ဘဲ ရှိနေ၏။</p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝူဟုန်က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။ </p> <p>“ဘုရားသခင်... ခင်ဗျားက ငါ ဝူဟုန်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မတရားရတာလဲ”</p> <p>“ကောင်းကင်ကြီး... ခင်ဗျားက ငါ့ရဲ့ တပည့်ကြီးနဲ့ ဒုတိယတပည့်ရဲ့ အသက်ကို ယူခဲ့ပြီးပြီ... ငါ့သား ဖေးရှုန်းရဲ့ အသက်ကိုလည်း ယူခဲ့ပြီးပြီ... အခု ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ တတိယတပည့် အသက်ကိုပါ ထပ်ပြီး ယူရတာလဲ...”</p> <p>ဝူဟုန်၏ တွန့်ရှုံ့နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။</p> <p>သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို မည်သူမျှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ အချစ်ဆုံး တပည့် ၃ ဦးနှင့် သားဖြစ်သူတို့မှာ ၂ ရက်အတွင်း အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြရခြင်းပင်။ ဤသို့သော ဒဏ်ကို သာမန်လူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူကတော့ ပြိုလဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူသည် ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီကို သတ်ရန် အခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ရှာဖွေမည်ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ဆေးဝါးအုပ်စုထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်စုပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p>ထိုက်ရှန်းက သားရဲဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ထုတ်ဖော်လိုက်စဉ်က ရှန်စုပင်း၏ ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ ထန်ယွင်က ထိုက်ရှန်းကို မယှဉ်နိုင်မှာကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ယခု ထန်ယွင် အနိုင်ရရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... သိပ်ကောင်းတာပဲ” </p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များ၏ ရှေ့တွင် ရှန်ချင်းချိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဆေးဝါးအုပ်စုနှင့် လင်းရှန်း ဆေးဥယျာဉ်မှ တပည့်များမှာလည်း အားရပါးရ အော်ဟစ် အားပေးနေကြ၏။</p> <p>နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသော အုပ်စုအသီးသီးမှ အစွမ်းထက်သူများမှာမူ ရွှယ်ဇီယန်နှင့် မုမုန့်ဂျီ တို့မှအပ ကျန်ရှိသူ အားလုံး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့ ကိုယ်တိုင်သာ မမြင်ခဲ့ရလျှင် ထိုက်ရှန်းမှာ ထန်ယွင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က နောက်ပွဲ၌ ထန်ယွင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လျှင် ထန်ယွင်ကို ဓားအစီအရင် အသုံးပြုရန် အချိန် လုံးဝ ပေးမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ထန်ယွင်နှင့် ထိုက်ရှန်းတို့၏ အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူသည် စိုးရိမ်ခြင်းထက် ဝမ်းသာခြင်းက ပို၍ များနေပေသည်။</p> <p>ထိုက်ရှန်း သေဆုံးသွားခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း ထိုက်ရှန်းနှင့် ထန်ယွင်ကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်ယွင်က ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ပို၍ သာလွန်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဝိညာဉ်သန္ဓေ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ ထိုက်ရှန်းက သားရဲဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံထားသည့်တိုင် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ၉ သာ ရှိသော ထန်ယွင်၏ လက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုက်ရှန်းနှင့် ထန်ယွင်ကြားက ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားကြောင်း လူအ ပင် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ရှီချန်ချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထိုက်ရှန်း၏ အလောင်းအား သိမ်းဆည်းရန် တပည့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နံပါတ် ၃ ချန်လုံစင်မြင့်သို့ သွားရောက်ပြီး မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ထန်ယွင်ကို အားကျစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်ကလည်း လူအုပ်ထဲရှိ ကျုံးဝူစစ်ယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း နူးညံ့မှုများ ပေါ်လာ၏။</p> <p>စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>‘တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲကြီး ကျင်းပတိုင်း အတွင်းစည်း တပည့်တွေထဲက ပါရမီရှင်တွေဟာ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး သေဆုံးကြရမြဲပဲ... ငါ ထန်ယွင်ရဲ့ နည်းဗျူဟာအတိုင်း လိုက်နာမယ်... နောက်နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ အတွင်းမှာ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က အုပ်စု ၉ ခုလုံးကို တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်ပြရမယ်’</p> <p>‘ငါ့ရဲ့ ဟောင်ဖူနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အုပ်စု ၉ ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းပြီး အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေတာမျိုးကို ရှောင်ရှားရမယ်’</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားကြတဲ့ ၁၃ ဦးဟာ ဒီည အနားယူကြရမယ်... ဒုတိယအဆင့်ကနေ ပဉ္စမအဆင့်အထိ ပြိုင်ပွဲတွေကိုတော့ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်ကစပြီး ချန်လုံစာရင်းရဲ့ နံပါတ် ၁ နဲ့ နံပါတ် ၂ နေရာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အထိ ကျင်းပသွားမယ်”</p> <p>“အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ အခြားတပည့်တွေက ချန်လုံစာရင်းရဲ့ နံပါတ် ၃ ကနေ နံပါတ် ၈ နေရာအထိ ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြရမှာ ဖြစ်တယ်”</p> <p>...</p> <p>ယခု ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသော ၁၃ ဦးမှာ -</p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ခယ်ရှင်းယီ၊ ခန်းရှီယွန်း၊</p> <p>ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ကျွင်းပုဖျင်၊ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၊ ရှန်ကွန်းပင်းပင်း၊</p> <p>လေနှင့်မိုးကြိုးအုပ်စုမှ ဝေဖန်ရေးသခင် လုရန်၊ ကုရိရှန်း၊</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ရွှယ်ဇီယန်၊</p> <p>သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ချန်ဆုန့်၊</p> <p>လက်နက်အစီအရင်အုပ်စုမှ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း၊</p> <p>ဆေးဝါးအုပ်စုမှ ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ညဉ့်နက်လာသည့်အခါ မနက်ဖြန် ဒုတိယအဆင့် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်မည့် ၁၃ ဦးသည် ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ သူတို့အုပ်စုအသီးသီးရှိ တပည့်များကြားသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ထို ၁၃ ဦး၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဆရာများသည်လည်း ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ ထိုင်ခုံများမှ ဆင်းသက်လာကာ သူတို့၏ တပည့်များထံသို့ သွားရောက်ကြပြီး အသံလုံအတားအဆီးများ ပြုလုပ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို မှာကြားနေကြတော့သည်။</p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ခယ်ရှင်းယီနှင့် ခန်းရှီယွန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တွန့်ရှုံ့နေသော အိုမင်းသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မေးလိုက်၏။ </p> <p>“ဆရာ မင်းတို့ကို ဘာလို့ ခေါ်လဲဆိုတာ သိလား” </p> <p>“တပည့်များ သိပါတယ်”</p> <p>သူတို့ ၃ ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ </p> <p>“ထန်ယွင်နဲ့ သူ့ဇနီးလောင်း မုမုန့်ဂျီ၊ ခယ်မ ရွှယ်ဇီယန်တို့ကို သတ်ဖို့ပါ”</p> <p>“မှန်တယ်” </p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ထန်ယွင်က ငါ့ရဲ့ မြေး လင်းဟူချန်ကုန်းကို သတ်ခဲ့တယ်... ငါ ဒီ တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲကို စောင့်နေခဲ့တာ သိပ်ကို ကြာလှပြီ... ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ငါ့မြေးအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ဆရာ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်”</p> <p>“မင်းတို့ မှတ်ထားရမှာက ထန်ယွင်နဲ့ ဆုံတာနဲ့ သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ရမယ်”</p> <p>သူတို့ ၃ ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“တပည့်များ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်”</p> <p>“အင်း” </p> <p>သန့်စင်သောဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ့အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြန်သည်။ </p> <p>“ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားတဲ့ တခြားအဖွဲ့က အစွမ်းထက်သူတွေကို ဆရာ လေ့လာနေခဲ့တာ”</p> <p>“သူတို့ထဲမှာ ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီ၊ ကျွင်းပုဖျင်၊ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၊ ရှန်ကွန်းပင်းပင်းနဲ့ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းတို့ ပါဝင်တယ်... တကယ်လို့ ဒီ ၆ ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ရင် ပေါ့ဆလို့ မရဘူးနော်... ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး”</p> <p>သူတို့ ၃ ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမစကားတွေကို တပည့်များ မှတ်သားထားပါ့မယ်”</p> <p>...</p> <p>အခြားသော အသံလုံအတားအဆီး တစ်ခုအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်သည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ကျွင်းပုဖျင်၊ ရှောင်ချင်းရွှမ်းနှင့် ရှန်ကွန်းပင်းပင်းတို့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မှတ်ထားကြ... မင်းတို့မှာ ပြိုင်ဘက် ၆ ယောက် ရှိတယ်... သူတို့က ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီ၊ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း၊ ခယ်ရှင်းယီနဲ့ ခန်းရှီယွန်း တို့ပဲ”</p> <p>“အထူးသဖြင့် ထန်ယွင်နဲ့ မုမုန့်ဂျီပဲ... ထန်ယွင်ရဲ့ ဓားအစီအရင်ကတော့ ခန့်မှန်းရခက်တယ်... ပြီးတော့ မုမုန့်ဂျီကလည်း ၂ ကြိမ်လုံး သူမရဲ့ အဆင့်နိမ့် ဓားပျံတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာဆိုတော့ အခုထိ ဆရာ သူမရဲ့ အစွမ်းအစစ်ကို မတွေ့ရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save