Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၉</h2> <h2 style="text-align: center;">မုန်တိုင်းမတိုင်မီ ငြိမ်သက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p>လေနှင့်မိုးကြိုးပိုင်ရှင်ကလည်း သူ့ရှေ့ရှိ ဝေဖန်ရေးသခင် လုရန်နှင့် ကုရိရှန်းတို့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“မှတ်ထားကြ... မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲမှာ တကယ်လို့ မင်းတို့က ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီ၊ ခယ်ရှင်းယီ၊ ခန်းရှီယွန်း၊ ကျွင်းပုဖျင်၊ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၊ ရှန်ကွန်းပင်းပင်းနဲ့ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းတို့နဲ့ ဆုံခဲ့ရင် အရှုံးပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ကြ”</p> <p>“အာ...” </p> <p>ဝေဖန်ရေးသခင် လုရန်က ပူတင်းနေသော သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ဆရာ... ဘာလို့ အရှုံးပေးခိုင်းတာလဲ... မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုသိမှာလဲ”</p> <p>“မင်း စကားများလှချည်လား... မင်း စကားမပြောလည်း ဘယ်သူမှ မင်းကို ဆွံ့အတယ်လို့ မထင်ဘူး” </p> <p>လေနှင့်မိုးကြိုးပိုင်ရှင်က လုရန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်၏။ </p> <p>“ဆရာပြောတာကို နားလည်ရဲ့လား”</p> <p>“မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီ၊ ခယ်ရှင်းယီနဲ့ ခန်းရှီယွန်းတို့ ၄ ယောက်က သိသာတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ... သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက မင်းတို့ထက် သာလွန်နေမှာ သေချာတယ်”</p> <p>“အထူးသဖြင့် ခန်းရှီယွန်းနဲ့ ထန်ယွင်ပဲ... သူတို့က တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့သူတွေ...”</p> <p>...</p> <p>ရှီချန်ချင်းနှင့် သားရဲဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ဒုတိယအကြီးအကဲ မူရုန်ဟုန်တို့သည် ချန်ဆုန့်ကို ခေါ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>“တပည့်က ခေါင်းဆောင်နဲ့ အဘိုးကို ဂါရဝပြုပါတယ်” </p> <p>ချန်ဆုန့်က ဒူးထောက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ထပါ” </p> <p>ရှီချန်ချင်းက ချန်ဆုန့်ကို ထခိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ဒီခေါင်းဆောင်က မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ... မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲမှာ မင်းက လုရန်၊ ကုရိရှန်းနဲ့ ရွှယ်ဇီယန်တို့နဲ့ ဆုံရင် တိုက်ခိုက်ပါ၊ တကယ်လို့ တခြားသူတွေနဲ့ ဆုံရင်တော့ အလိုအလျောက် နုတ်ထွက်လိုက်ပါတော့”</p> <p>ချန်ဆုန့်က ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“တပည့် အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်”</p> <p>“အင်း... အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြဦး... ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်” </p> <p>ရှီချန်ချင်းက အသံလုံအတားအဆီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ဆုန့်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“အဘိုး... ကျွန်တော် အဘိုးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြီ... ကျွန်တော်က ထန်ယွင်နဲ့ မုမုန့်ဂျီကို သတ်ပြီး ဝမ်းကွဲညီလေးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်”</p> <p>“ဒါက မင်းရဲ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး” </p> <p>မူရုန်ဟုန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေ၏။ </p> <p>“မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီလေးက ပြင်ပစည်းမှာ ရှိတုန်းက မုမုန့်ဂျီကို သဘောကျခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ သူက ထန်ယွင်နဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမကြောင့် သေခဲ့ရတာ”</p> <p>“ဒီရန်ငြိုးကိုတော့ ထာဝရနယ်မြေထဲ ရောက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ခိုင်းဖို့ ငါ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် အဲ့ဒီအတွဲက မနက်ဖြန် ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှာ မသေဖို့တော့ လိုတာပေါ့”</p> <p>...</p> <p>“ဆရာ... တပည့် သဘောမတူဘူး” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“တပည့်ရဲ့အမြင်မှာဆိုရင် တပည့်ရဲ့ခဲအိုကလွဲလို့ အစ်မမုတောင်မှ တပည့်ရဲ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ... ကျန်တဲ့ အညတရတွေကိုတော့ တပည့် မကြောက်ပါဘူး”</p> <p>“မင်းကတော့ ပိုပြီးတော့ ရိုင်းစိုင်းလာပြီပဲ... ဒါက မင်းရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား”</p> <p>“ဇီယန်... စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ထန်ယွင်က သန့်စင်သောဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မြေးကို သတ်ခဲ့တာလေ... သူ့ရဲ့ တပည့် ၃ ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ခယ်ရှင်းယီနဲ့ အထူးသဖြင့် ရက်စက်တဲ့ ခန်းရှီယွန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p>“တကယ်လို့ သူတို့၃ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မင်း ဆုံခဲ့ရင် မင်း အသက်ရှင်နိုင်ပါ့ဦးမလား... ထန်ယွင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဘူးဆိုတာက ဘာသဘောလဲ... မင်းက အရမ်းကို မောက်မာနေပြီပဲ”</p> <p>“ဆရာ ထပ်ပြီး ပြောမယ်... ငါတို့က ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ဘာဂုဏ်ပုဒ်မှ မလိုချင်ဘူး... မနက်ဖြန် မင်း နုတ်ထွက်ရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ဆရာက မင်းကို တပည့်အဖြစ်ကနေ ထုတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်ဇီယန်၏ ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“တကယ်ပဲ... တဖက်ကလူ ပြောတာကိုလည်း နားမထောင်ဘူး...” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆေးဝါးအုပ်စု တပည့်များရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်း ဆေးဥယျာဉ်မှ တပည့်များနှင့် စကားဖောင်ဖွဲ့နေသော တာနျူက ရွှယ်ဇီယန် လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ </p> <p>“အစ်မရွှယ်... လာလေ၊ စီနီယာအစ်ကိုထန်ကို လာရှာတာလား”</p> <p>“တောက်... မင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ခါးကို ထောက်ကာ တာနျူကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p>“အစ်မ ဟုတ်လား... ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အစ်မလဲ... ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်ကမှ ငါ့ခဲအိုပေးတဲ့ အဆင့်မြင့် မျက်နှာလှဆေးလုံးကို သောက်ထားတာလေ... အခုဆိုရင် ငါက ၁၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာကို မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အစ်မလို့ ခေါ်ရတာလဲ”</p> <p>တာနျူမှာ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်ကို သူ ပြန်ရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော်...”</p> <p>“အစ်မ ဟုတ်လား... မင်း ငါ့ကို အဲ့ဒီလို ထပ်ခေါ်ရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား”</p> <p>တာနျူက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။ </p> <p>“စီနီယာမမရွှယ်... စိတ်လျှော့ပါဦး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ပါးစပ်ကြောင့် မမ ဒေါသထွက်သွားရတာပါ”</p> <p>“ဟွန့်” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မေးလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ့အစ်မနဲ့ ငါ့ခဲအို ဘယ်မှာလဲ” </p> <p>တာနျူက တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p>“သူတို့ကို ခေါင်းဆောင်အကြီးအကဲက ခေါ်သွားပါတယ်”</p> <p>...</p> <p>တောင်ထိပ်၏ အခြားတစ်ဖက်၊ အသံလုံအတားအဆီး တစ်ခုအတွင်း၌ ရှန်ချင်းဖုန်း၊ ရှန်ချင်းချိုးနှင့် ရှန်ဝမ်တယ်တို့မှာ ရှန်စုပင်း၏ အနောက်တွင် ရိုသေသေ ရပ်နေကြ၏။</p> <p>ရှန်စုပင်း၏ ရှေ့တွင် ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့ ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေကြသည်။</p> <p>ရှန်စုပင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။ </p> <p>“မင်းတို့ ဒီနေ့ တခြားအုပ်စုက အစွမ်းထက်သူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲကို မြင်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာရှိတဲ့အတိုင်း အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ... မင်းတို့ ချန်ပီယံ ဖြစ်နိုင်မလား”</p> <p>“မင်းတို့ အမှန်အတိုင်း ပြောနိုင်ပါတယ်... ငါ အခု စဉ်းစားပြီးပြီ... မင်းတို့ ချန်ပီယံ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ... တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး”</p> <p>“မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ဆေးဝါးအုပ်စုအတွက် အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်တွေပဲ... ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရင်းနဲ့ မင်းတို့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားစေဖို့ ငါ အလိုမရှိဘူး... နားလည်လား”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ မုမုန့်ဂျီက ဦးညွှတ်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“တပည့် နားလည်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင်၊ တပည့်ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ ထန်ယွင်ကလွဲရင် တခြားသူတွေကို တပည့် မကြောက်ပါဘူး”</p> <p>ထန်ယွင်ကလည်း ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ကို တင်ပြပါတယ်... တပည့် လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်က ချန်ပီယံ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်... အခုလည်း သေချာပေါက် ချန်ပီယံ ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ့မယ်... တကယ်လို့ တပည့် နံပါတ်၁ မရခဲ့ရင်တောင် မုန့်အာက နံပါတ် ၁ ရလိမ့်မယ်လို့ တပည့် ယုံကြည်ပါတယ်”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ချီးကျူးလိုက်၏။ </p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်းတို့မှာ အဲ့ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ချက် ရှိနေမှတော့ ဒီခေါင်းဆောင်က မနက်ဖြန် မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မျှော်လင့်နေပါ့မယ်”</p> <p>...</p> <p>ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန်စုပင်းက ရှန်ချင်းဖုန်းကို စကားအနည်းငယ် မှာကြားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လှေကို စီးနင်းကာ ဖန်လုံတောင်ထိပ်မှ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူမ ဘယ်ကို သွားသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p>လရောင်မှာ သာယာလှပနေပြီး မြက်ခင်းပြင်ကြီးမှာလည်း စိမ်းစိုနေ၏။</p> <p>ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့မှာ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လရောင်ကို ခံစားရင်း ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးကို မော့ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျုံးဝူစစ်ယောင်လည်း လမ်းလျှောက်လာပြီး ထန်ယွင်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>သူတို့ ၄ ဦး စကားဖောင်ဖွဲ့နေကြပြီး ခဏအကြာ၌ မိန်းကလေး ၃ ဦးမှာ ရယ်မောနေကြတော့သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီသည် ထန်ယွင်က ကောင်းကင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ရှင် ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... တစ်နေ့နေ့မှာ ရှင့်ရန်သူကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပါလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျုံးဝူစစ်ယောင်က ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ </p> <p>“ထန်ယွင်... ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... နောက်ဆို ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်တော့မယ်... ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တယ်... ကျွန်မတို့တွေ အားလုံးပေါင်းပြီး ရှင် ကလဲ့စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ်လေ”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ” </p> <p>ထန်ယွင်က ကောင်းကင်ကိုသာ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် အနန္တသံသရာအတွင်း၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ဆွေမျိုးများအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ သူ့လက်သီးများမှာ အလိုအလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတော့သည်။</p> <p>“ဟေး... နေပါဦး... နင်တို့ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြတာလား” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျုံးဝူစစ်ယောင်တို့က တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။ </p> <p>“မရှိပါဘူး”</p> <p>“မရှိဘူး ဟုတ်လား... ငါ့ကို လူအလို့ ထင်နေတာလား... နင်တို့ တစ်ခုခုကို တွေးနေကြတာ ငါ သိတယ်နော်” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“နင်တို့က ငါ့ကို အပြင်လူလို ဆက်ဆံနေကြတာပဲ... ဟွန့်”</p> <p>“ခဲအို... ရှင် ကျွန်မကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ... တကယ်လို့ ရှင် မပြောရင် နောက်ဆို ရှင့်ကို လုံးဝ စကားမပြောတော့ဘူး”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ထန်ယွင်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရာမှ သူ့အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ရွှယ်ဇီယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“တကယ် ဘာမှ မရှိပါဘူး”</p> <p>“ခဲအို... ရှင် တကယ်ပဲ မပြောဘူးလား” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း လှည့်ကွက်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ </p> <p>“ခဲအို... ရှင် မှတ်မိသေးလား... အစ်မမုနဲ့ စစ်ယောင်တို့ မကျင့်ကြံခင် ရှင့်ဆီ စာသွားပို့ခိုင်းတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ”</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းပြောတာကို ငါ နားမလည်ဘူး” </p> <p>ထန်ယွင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို သတိပေးရတာပေါ့... အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မက မျက်စိမှိတ်ထားပြီး ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင့်ကို ခန့်မှန်းခိုင်းတော့ ရှင်က ကျွန်မနာမည်ကို တန်းပြီး မှန်အောင် ပြောနိုင်ခဲ့တယ်လေ...”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ပြောရင်း သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ သူမက ထန်ယွင်၏ အနောက်သို့ သွားကာ သူမ၏ လက်ညှိုးလေးဖြင့် ထန်ယွင်၏ ကျောပေါ်တွင် အလျင်အမြန် စာရေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>‘နင်တို့ ၃ယောက် ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သေချာတယ်... တကယ်လို့ နင် မပြောရင်တော့ နင် ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တဲ့အကြောင်း အစ်မမုနဲ့ စစ်ယောင်တို့ကို ငါ အကုန်ပြောပြပစ်မယ်’</p> <p>ထန်ယွင်သည် အစောပိုင်းက ရွှယ်ဇီယန်ကို အဘယ်ကြောင့် မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ရင်သားများမှာ သူ့ကျောပြင်ကို ထိကပ်နေခဲ့သဖြင့် သူက ခန့်မှန်းကြည့်ရုံဖြင့် သူမဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>အခုတော့ ရွှယ်ဇီယန်က ထိုကိစ္စဖြင့် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို အကျပ်ကိုင် ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save