Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဥသျှောင်ရဲ့ ကလဲ့စား</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အစွမ်းများကိုယ်စီ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုန်မန် နတ်ဘုရားသတ် ဓားအစီအရင်အတွင်း၌ ထန်ယွင်သည် ပေ ၁,၀၀၀ ခန့် မြင့်သော ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေ၏။ သူက မိစ္ဆာအုပ်စုများ ကခုန်ခြင်းကို ထုတ်ဖော်နေသည့် ခန်းရှီယွန်းကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ့အမူအရာမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပေသည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ခန်းရှီယွန်း၏ ပတ်ပတ်လည်၌ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် အလောတကြီး မရှိပေ။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထန်ယွင်ကို ကျီစယ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ မင်းကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်”</p> <p>“တစ်ခါတုန်းက လူတစ်ယောက်က ဘာမှမသိဘဲ ငါ့ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်... ရလဒ်ကတော့ ငါက ဓားမြှောင်လေးတွေနဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အသားတွေကို တစ်စစီ လှီးဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ... သူ အရိုးစုကြီး ဖြစ်သွားတဲ့အခြေအနေမှာတောင် မသေသေးဘူးနော်”</p> <p>“အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ငါက သူ့ရဲ့ ခြေချောင်းအရိုးလေးတွေကနေစပြီး တစ်စစီ ထပ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပေါ့... နောက်ဆုံးမှာ သူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်မလား”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်ကလည်း ရက်စက်လှပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်လည် ဆင်မြန်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး... မင်းပဲ ဆက်ပြောပြပါဦး”</p> <p>“ဟဲဟဲ... ကောင်းပြီလေ” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ကြောက်စရာကောင်းသော ရယ်သံကို လွှတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ငါက သူ့ရဲ့ အရိုးတွေ အကုန်လုံးကို မချေမွခင်မှာ သူ့ကို မသေစေချင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ... သူက ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်သွားခဲ့တယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းသာဆိုရင်တော့ မသေခင်မှာ အဲ့ဒီထက် ပိုပြီးတော့ ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”</p> <p>ထန်ယွင်က စပ်စုလိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက မင်းရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့လူက ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့လို့လဲ”</p> <p>“ခဏလေးပါပဲ” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ နာရီဝက်လောက် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“အင်း... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“မင်း ငါ့ကို ဖမ်းနိုင်ရင်တော့ စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာရင်တော့ ငါ မင်းကို အဲ့ဒီလိုမျိုး မနှိပ်စက်ပါဘူး... အလွန်ဆုံးရှိ ငါ မင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သတ်မှာပါ... ငါက မင်းလိုမျိုး လူသတ်တာကို ပျော်စရာလို့ မှတ်ယူတတ်တဲ့ အရူး မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p>“ဟားဟားဟား... ငါ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား” </p> <p>ခန်းရှီယွန်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော ပြက်လုံးကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည်။ </p> <p>“သေခါနီးနေတာတောင် မင်းက စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားချင်နေသေးတယ်ပေါ့”</p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ ပြောလိုက်မယ်... မင်းက ငါ့ဆရာရဲ့ မြေး လင်းဟူချန်ကုန်းကို သတ်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့် ဒီနေ့ မင်းကို ငါ နှိပ်စက်ပြီး အသေသတ်မယ်”</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ခန်းရှီယွန်းက ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ပေ ၁,၀၀၀ ခန့် မြင့်သော ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ထန်ယွင်နှင့် ပေ ၃၀၀ ခန့် အကွာတွင် ဆိုင်းငံ့နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ထန်ယွင်ထံသို့ ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်လေးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်သွားပြီး ဧရာမ အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခုအလား ထန်ယွင်ထံသို့ လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟုန်မန် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း”</p> <p>“ဟင်းလင်းပြင် ဒီရေလှိုင်းများ”</p> <p>ထန်ယွင်က အနောက်သို့ ပေ ၁၀၀ ခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်စဉ် သူ့အနောက်တွင် ပြင်းထန်သော ဒီရေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြည်လင်သည့် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထန်ယွင်၏ အနောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လေဆင်နှာမောင်းမှာ ထန်ယွင်၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာသည့်အခါ ဟင်းလင်းပြင် ဒီရေလှိုင်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းမှာ ပြင်းထန်သော ချုပ်နှောင်မှု စွမ်းအားအောက်တွင် အရှိန်အဆပေါင်းများစွာ နှေးကွေးသွားသော်လည်း အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေသော ထန်ယွင်ထံသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေဆဲပင်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ”</p> <p>ဓားပျံကို စီးနင်းထားသော ခန်းရှီယွန်း၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် ထန်ယွင်က လေဆင်နှာမောင်းကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းနောက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သေခြင်းတရား ဓားမြှောင်လေးများက ပစ်မှတ်ကို မထိမှန်ဘဲ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အချိန် ရေစီးကြောင်းများ”</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက သူ့ဦးခေါင်းအထက်မှ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ခဏခဏ တုန်ခါနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် သေခြင်းတရား စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်လျက် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် နဖူးနှင့် လည်ပင်းမှ အရေပြားများမှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော အချိန်ရေစီးကြောင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>“ထန်ယွင်... မင်းက ဘယ်လိုလူလဲ... မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ အချိန်စွမ်းအားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ”</p> <p>ခန်းရှီယွန်း၏ ဓားပျံမှာ မည်မျှပင် မြန်စေကာမူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကျဆင်းလာသော အချိန်ရေစီးကြောင်းလောက် မမြန်ပေ။ ခဏချင်းမှာပင် အချိန်ရေစီးကြောင်းက သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဒီရေလှိုင်းများကလည်း အချိန်ရေစီးကြောင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး ပြင်းထန်သော ချုပ်နှောင်မှု စွမ်းအားဖြင့် သူ့အား ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပြန်၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ခန်းရှီယွန်းက သူ့အရှိန်မှာ ၃ ဆခန့် နှေးကွေးသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ခန်းရှီယွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှည့်ကွက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူပြန်လည် ခုခံခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး တိုးဝင်လာသော ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ အသနားခံလိုက်၏။ </p> <p>“ထန်ယွင်... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့”</p> <p>“မင်းလို ရက်စက်တဲ့ လူသတ်သမားက ငါ့ကို ဒီလို ပြောနေတာလား... မင်းကို ငါ သတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” </p> <p>ထန်ယွင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းလာရင်း သူ့မျက်ခုံးကြားမှ ရဲရဲနီနေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်မန်မီးလျှံ - ပူဇော်ခြင်း”</p> <p>ထန်ယွင်၏ စိတ်အမိန့်ဖြင့် သူ့ညာဘက်လက်ဝါးမှ ဟုန်မန်မီးလျှံများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မီးမြွေကြီးတစ်ကောင်အလား ဟုန်မန်နတ်ဘုရားဓားကို ပတ်ခွေလျက် ခန်းရှီယွန်းထံသို့ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဟားဟား... အခုပဲ... ထန်ယွင်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သေရမယ်”</p> <p>ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ခန်းရှီယွန်း၏ ရက်စက်သော အသွင်အပြင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း လှုပ်ရှားသွားကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>“မိစ္ဆာတစ်ထောင် ဂူအပြင်သို့ ထွက်ပေါ်ခြင်း”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ခန်းရှီယွန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သိပ်သည်းလှသော သေခြင်းတရား စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သေခြင်းတရား ကုလားကာတစ်ခုအလား သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ပေ ၃၀ အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပင့်ကူအိမ်အလား အနက်ရောင် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ သေခြင်းတရား ကုလားကာမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော မိစ္ဆာဂူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်လှသော ထိုဂူအတွင်းမှ သေခြင်းတရား စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဦးခေါင်းခွံများမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့များစွာမှာ ဧရာမ ဦးခေါင်းခွံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။</p> <p>တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသော ထိုဦးခေါင်းခွံကြီး၏ စွမ်းအားမှာ အချိန်ရေစီးကြောင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင် ဒီရေလှိုင်းများ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သွားပုံရပြီး သူ၏ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဖြန့်ကာ ထန်ယွင်ကို ဝါးမြိုရန် လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... သေပေတော့... ငါ့ရဲ့ ‘မိစ္ဆာတစ်ထောင် ဂူအပြင်သို့ ထွက်ပေါ်ခြင်း’ ရဲ့ စွမ်းအားက ‘မိစ္ဆာအုပ်စုများ ကခုန်ခြင်း’ ထက် ၃ ဆ ပိုပြီး သန်မာတယ်ကွ... ထန်ယွင်... မင်း ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>“ငတုံး” </p> <p>ထန်ယွင်က ကိုက်ခဲတော့မည့် ဧရာမ ဦးခေါင်းခွံကြီး၏ ပါးစပ်အား သူ့ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းချလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ မီတာ ၁၀၀ ခန့် ရှည်သော ထိုဦးခေါင်းခွံကြီးပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ဖူး”</p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ထန်ယွင်၏ လက်ကောက်ဝတ် မှတစ်ဆင့် ညာဘက်ပခုံးနှင့် ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထန်ယွင်၏ အတွင်းကလီစာများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။ သူ့ကိုယ်လုံးမှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“တကယ်ကို မာကျောတဲ့ ဓားပဲ”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဓားပျံကို စီးနင်းထားသော ခန်းရှီယွန်းသည် ဦးခေါင်းခွံပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားရသလို သူသည်လည်း တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သွေး ၃ လုပ်ခန့် အန်လိုက်ရသည်။</p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>သူက သွေးများကို သုတ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဧရာမ ဦးခေါင်းခွံကြီးမှာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထန်ယွင်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ထိမှန်သွားခဲ့လျှင် ထန်ယွင်မှာ အသားစတစ်ခုအဖြစ် ကြေမွသွားမည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>အလွန်အရေးကြီးသော ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ယွင်က နတ်ဘုရားဓား ‘ဟော်ဝူ’ ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဟစ်ကြွေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>“သစ်သားဓာတ်၏ ချုပ်နှောင်မှု”</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ချက်ချင်းပင် မြွေစိမ်းကြီးများအလား ဖြစ်နေသော သစ်သားဓာတ် စွမ်းအား အမျှင်တန်းပေါင်းများစွာမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသော ဦးခေါင်းခွံကြီးကို အလျင်အမြန် ပတ်ခွေ ဝန်းရံလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဂျောက်... ဂျောက်...”</p> <p>သို့သော် သစ်သားဓာတ် စွမ်းအားများက ထိုဦးခေါင်းခွံကြီးကို မချုပ်နှောင်နိုင်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျက်စီးသွားတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၁ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save