Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၀၄</h2> <h2 style="text-align:center">တိုက်ကွက်တစ်ခုနှင့် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ထိုင်ကျုံးတယ် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>'အဆုံးသတ်မှာတော့ ဒီဂိုဏ်းချုပ်ကပဲ အစွမ်းအစ မရှိသေးလို့ပါပဲ... မဟုတ်ရင် အတွင်းစည်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပါ့မလဲ'</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ် ခေတ္တမျှ မျက်စိမှိတ်ထားပြီးနောက် ပြန်လည် ဖွင့်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လင်းဟူချန်ဟယ်... အခုကစပြီး မင်းကို သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ယာယီပဲ ခန့်ထားမယ်... ထာဝရနယ်မြေထဲက စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါမှ မင်းရဲ့ကိစ္စကို သီးသန့် ထပ်ပြီး ဆုံးဖြတ်မယ်”</p> <p>“မူရုန်ဟုန်... မင်းကိုတော့ သားရဲဝိညာဉ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားပြီး သင်းထောက်အဖြစ် အဆင့်လျှော့ချလိုက်မယ်”</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်နှင့် မူရုန်ဟုန်တို့က ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ... အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းအပေါ်မှာပဲ သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းပါ့မယ်... အသက်ပေးဖို့လည်း အသင့်ပါပဲ”</p> <p>“ထကြစမ်း” </p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ထလာသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။ ခုနက အခိုက်အတန့်မှာ ငရဲတံခါးဝသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ထန်ယွင်... တစ်ဖက်လူကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရမယ်ဆိုရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... မင်းနဲ့ ခန်းရှီယွန်းတို့ရဲ့ သေခြင်းတိုက်ပွဲမှာ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က ကြားဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းအနေနဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေကို လျှော့စေချင်တယ်”</p> <p>လူတိုင်းက ထန်ယွင်သည် ခန်းရှီယွန်းကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်ဟု ယူဆနေကြစဉ်မှာပင် ထန်ယွင်၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်က အားလုံးကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို တပည့် မှတ်သားထားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ခန်းရှီယွန်းကတော့ သေကို သေရမယ်”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထန်ယွင်က သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုကို မော့ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ် သူ့ကို အခုထိ အသက်ချမ်းသာပေးထားတာက... ခင်ဗျား သူ့ကို နောက်ဆုံးခရီး နှုတ်ဆက်နိုင်အောင်လို့ပါ”</p> <p>မည်သူမဆို ခန့်မှန်းကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ ထန်ယွင်က လင်းဟူချန်ဟယ်ကို သူ့တပည့်အား နှုတ်ဆက်ခိုင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ ချစ်မြတ်နိုးသော တပည့် မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့စေချင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဆရာ... ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး...”</p> <p>ခန်းရှီယွန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ကို လူးလိမ့်နေပြီး မျက်ရည်များ ကျနေသော လင်းဟူချန်ဟယ်ကို ကြည့်ကာ အားနည်းစွာ အကူအညီ တောင်းခံလိုက်သည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်က လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ထန်ယွင်၏ ရှေ့၌ ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်သည် ခန်းရှီယွန်းကို သားအရင်းသဖွယ် သဘောထားသူဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ချစ်မြတ်နိုးလှပေသည်။</p> <p>ဂုဏ်သရေရှိလှသော အုပ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ထန်ယွင်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ခြင်းကြောင့် လူအများ၏ အမြင်တွင် ထန်ယွင်အနေဖြင့် ရပ်တန့်သင့်သည်ဟု ယူဆမိကြသည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူတို့က ထန်ယွင်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အထင်သေးခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>ထန်ယွင်သည် လင်းဟူချန်ဟယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -</p> <p>“မှတ်ထားပါ... သူ့ကို သတ်တာ ကျုပ် မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကသာ တရားခံပဲ”</p> <p>“ဒါ့အပြင်... တကယ်လို့ ကျုပ်သာ သူ့ထက် မသန်မာခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာတွေအောက်မှာ သေနေလောက်ပြီ... အခုမှ ခင်ဗျားက သူ့ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ပြောနေတာလား... ဟားဟား ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ”</p> <p>“ဂျောက်”</p> <p>ထန်ယွင်၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူ့ခြေထောက်က ခန်းရှီယွန်း၏ ဦးခေါင်းကို နင်းချေပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ထန်ယွင်သည် အရိပ်တစ်ခုအလား လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ရွှယ်ဇီယန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ယွန်းအာ... ငါ့တပည့်လေး”</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်သည် အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ် ငိုကြွေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ ခန်းရှီယွန်း၏ အလောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>အလောင်းကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်လျက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလွန်ပင် အိုမင်းသွားပုံရပေသည်။</p> <p>နာကျည်းချက်နှင့် ဝမ်းနည်းမှုများက သူ့နှလုံးသားကို ဝါးမြိုနေတော့သည်။</p> <p>'ငါ လင်းဟူချန်ဟယ် ကောင်းကင်ကို ကျိန်ဆိုရဲတယ်... တကယ်လို့ ထန်ယွင်ကို ငါ မသတ်နိုင်ရင် ငါပဲ အသေခံမယ်'</p> <p>ယခုအခါ ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် တိုက်ပွဲတွင် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသူ ၃ ဦးမှာ သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ရှန့်ရှန့်ထျန်းနှင့် ခယ်ရှင်းယီ၊ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ကျွင်းပုဖျင်၊ လက်နက်အစီအရင်အုပ်စုမှ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း၊ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ ထန်ယွင်နှင့် ကံကောင်းလှသော ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ရွှယ်ဇီယန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လင်းဟူချန်ဟယ်၏ တပည့်ဖြစ်သူ ရှန့်ရှန့်ထျန်းက ထန်ယွင်အား လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ အခြားသူများမှာ ခန်းရှီယွန်း၏ အစွမ်းအစစ်ကို မသိကြသော်လည်း သူကတော့ ခန်းရှီယွန်း၏ ခွန်အားမှာ သူ့ထက် မနိမ့်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျွင်းပုဖျင်က ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။</p> <p>'ငါ ထိုက်ရှန်းကို တိုက်ခိုက်တုန်းက သူ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနောက်ကို လွင့်ထွက်သွားခဲ့တာဆိုတော့ ထိုက်ရှန်းရဲ့ ခွန်အားက ငါ့ထက် သာတယ်... ခန်းရှီယွန်းရဲ့ မိစ္ဆာကခုန်ခြင်းကလည်း ငါ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ထန်ယွင်က သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ...'</p> <p>ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ထန်ယွင်ကို အားကျသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ယွင် ထာဝရနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၌ ရှိစဉ်က ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ သူတော်စင်မလေး နန်းကုန်းယွိချင်နှင့် အသက်နှင့်ရင်းသော တိုက်ပွဲတွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်၏။ ထန်ယွင်က ထိုက်ရှန်းနှင့် ခန်းရှီယွန်းတို့ကို သတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေခြင်းမှာ သူသည် သူ၏ အစွမ်းအစစ်ကို မထုတ်သုံးရသေးကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>ငါ ထန်ယွင်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။</p> <p>ခယ်ရှင်းယီ တစ်ဦးတည်းသာ ထန်ယွင်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေ၏။</p> <p>'မင်းက ဘယ်သူ့ထက်မဆို သန်မာနေနိုင်ပေမဲ့ ငါနဲ့ ဆုံရင်တော့ မင်း အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး'</p> <p>နောက်ထပ်ပွဲမှာ ချန်လုံစာရင်း ထိပ်တန်း ၈ နေရာအတွက် ဒုတိယအဆင့်၏ ၆ ခုမြောက် ပွဲစဉ် ဖြစ်သည်။ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ မုမုန့်ဂျီ နှင့် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ အစွမ်းထက်သူ ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့ တိုက်ခိုက်ရမည့် အလှည့်ပင်။<br /> “ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုနှင့် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြရာ ဝတ်စုံနီ ဝတ်ဆင်ထားသော မုမုန့်ဂျီနှင့် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ချင်းရွှမ်း တို့ ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်။</p> <p>လှပသော မိန်းမလှလေး ၂ ဦးမှာ ပေ ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရပ်နားလိုက်ကြ၏။</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်၌ တပည့်ပေါင်း ၆၀၀,၀၀၀ ကျော်မှာ ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ... ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ”</p> <p>“ပြောဖို့ ခက်တယ်... မုမုန့်ဂျီက အရင်က နာမည်မရှိတဲ့သူဆိုပေမဲ့ ဒီ ၂ ရက်အတွင်း တောင်စဉ်၉ ခု ပြိုင်ပွဲမှာ ပါရမီရှင်တွေကို သတ်ပြခဲ့တာပဲ”</p> <p>“အင်း... ဟုတ်တယ်... မုမုန့်ဂျီက အဆင့်နိမ့် ဓားပျံ ၂ လက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အစွမ်းထက်သူ ၂ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာလေ... သိသာတာက သူမ အစွမ်းအစစ်ကို မထုတ်ရသေးဘူး...”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... သူတို့ ၂ ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ငါ မျှော်လင့်နေမိပြီ”</p> <p>“ဒီနေ့မှာ အလှလေး ၂ ယောက် တိုက်ခိုက်တာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာပဲ...”</p> <p>“...”</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တပည့်များ၏ အသံမှာ ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများ၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိနေကြသည်။ ထို့အတူ သင်းထောက်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် အုပ်စုအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။</p> <p>“တိတ်စမ်း”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည့်အခါ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင်...</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ ဝတ်စုံနီမှာ လေထဲ ဝဲလွင့်နေပြီး သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေခြင်းတရားဓာတ် ပါဝင်သော အဆင့်မြင့် ဓားပျံတစ်လက် လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမက ရှောင်ချင်းရွှမ်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းကမူ ဓားပျံကို မထုတ်သေးဘဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးမု... ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ မင်းနဲ့ ထန်ယွင်အပေါ်မှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ မင်းက အရမ်းသန်မာတယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ ဝန်ခံပါတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်နေမယ့်အစား တိုက်ကွက်တစ်ခု၊ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ပဲ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် မုမုန့်ဂျီ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“တိုက်ကွက်တစ်ခုနဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်း ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>“တိုက်ကွက်တစ်ခုဆိုတာက မင်းနဲ့ငါ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနိုင်တဲ့ တိုက်ကွက်ကို ပြောတာပါ”</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက ပြုံး၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဓားတစ်ချက်ဆိုတာကတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဓားချက်က ပိုပြီးတော့ သေစေနိုင်သလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပဲ... ဘယ်သူပဲ နိုင်နိုင်၊ တစ်ဖက်လူကိုတော့ ကရုဏာ ထားရမယ်နော်... အဆင်ပြေလား”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထန်ယွင်ကို လှည့်၍ အကူအညီ တောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယွင်က အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်အာ... စီနီယာအစ်မရှောင်က ရန်လိုတဲ့စိတ် မရှိဘူးဆိုမှတော့ သူမရဲ့ အဆိုပြုချက်က မျှတပါတယ်... မင်း သဘောတူနိုင်ပါတယ်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှောင်ချင်းရွှမ်းကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး ဓားချက်က ဘယ်လောက်အထိ သန်မာမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး... ရှင့်ကို ထိခိုက်မိမှာ စိုးရိမ်တယ်”</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ရပါတယ်... မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်မရှောင်... ကြွပါ”</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးမု... ကြွပါ”</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်ခြည်း လေးနက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စု၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော - 'ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်း ကျမ်းစာ' ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၄၀၄ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save