Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၀၅</h2> <h2 style="text-align:center">အောင်းနေသောကျားနှင့် ပုန်းနေသောနဂါး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ချက်ချင်းပင် ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ ကိုယ်မှ ပြင်းထန်ပြီး သိပ်သည်းလှသော နို့နှစ်ရောင် ရှေးဟောင်းစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝန်းရံလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းစွမ်းအားများ၏ လည်ပတ်နှုန်းမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ရှေးဟောင်းစွမ်းအား ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဝါးမြိုသွားတော့၏။</p> <p>ရုတ်တရက် ထိုဝဲဂယက်အတွင်းမှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ရပ်နေသော နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်၏ အထက်တွင် ဆံပင်မျှင်အလား သေးသွယ်ပြီး မီတာ ၁၀၀ ခန့် ရှည်လျားသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျံ့နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မုန့်အာ... သူမရဲ့ အရှိန်အဝါက ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၂ ထဲကို ရောက်နေပြီ၊ သတိထားနော်” </p> <p>ထန်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ သတိထားပါ့မယ်” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက သူမ၏ ရဲရဲနီနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာကို အသာအယာ သပ်လိုက်ပြီး သားရဲဝိညာဉ်သန္ဓေ၏ ခွန်အားကို ၁၀ ဆအထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မမြင်ရသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှက်သွားတော့၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူမ၏ နူးညံ့လှသော ဘယ်ဘက်လက်မှာ ရင်ဘတ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း လှုပ်ရှားသွားရာ သူမ၏ အရှိန်အဝါက ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး ရေတံခွန်အလား ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာလည်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ဝဲလွင့်နေတော့သည်။</p> <p>သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် မီတာ ၁၀၀ ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ သိပ်သည်းသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူမနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါများကြောင့် ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့က ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို မမြင်ရသော ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တစ်ဦးထံတစ်ဦး တိုးဝင်စေလိုက်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါ ၂ ခုမှာ ချန်လုံစင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ဆူညံစွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးမု... ဓားထုတ်စမ်း” </p> <p>ရှေးဟောင်းစွမ်းအား ဝဲဂယက်အတွင်းမှ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ ပြင်းပြသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... စီနီယာအစ်မရှောင်... တောင့်ခံထားလိုက်တော့”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သေခြင်းတရား စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဓားပျံအတွင်းသို့ အရူးအမူး လောင်းထည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်၏ အထက် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဆူပွက်လာတော့သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အဆင့်မြင့် ရတနာဓား ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်မနေတော့ပေ။</p> <p>သူမ၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဓားချက်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ သက်သေပြတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက သူမ၏ ဓားကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၁၀ ကျန်း ခန့်သာ ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရှောင်ချင်းရွှမ်းထံသို့ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထိုဓားအလင်းတန်းတွင် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပုံရပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လက်ညှိုးခန့် ထူထဲသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။</p> <p>“ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်း ကျမ်းစာ - ဓားတွင်း ဟင်းလင်းပြင်”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ သာယာသောအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမကို လွှမ်းခြုံထားသော ရှေးဟောင်းစွမ်းအား ဝဲဂယက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားကာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားဖျားပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူမက ညာဘက်လက်မှ ဓားကို ဝဲလှည့်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ရှိနေသော မုမုန့်ဂျီထံသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် အရှည် ၁၀၀ ကျန်း ရှိသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဓားရှည်မှ ပန်းထွက်လာပြီး မုမုန့်ဂျီ၏ ၁၀ ကျန်း ရှိသော ဓားအလင်းတန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း”</p> <p>ဓားအလင်းတန်း ၂ ခု ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ ဧရာမ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ထက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကြောင့် မီတာ ၂၀၀ ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဧရာမ မှန်တစ်ချပ်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြွင်းများမှာ အလင်းအရှိန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားရာ စင်အောက်ရှိ ထိတ်လန့်နေသော တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ လွင့်ထွက်သွားကြရ၏။</p> <p>နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများကြား၌ မုမုန့်ဂျီ၏ ၁၀ကျန်း ရှည်သော ဓားအလင်းတန်းနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ ၁၀၀ ကျန်း ရှည်သော ဓားအလင်းတန်းတို့မှာ အချင်းချင်း ချေမှုန်းရင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“အားလုံး ကြည့်ကြဦး... မုမုန့်ဂျီနဲ့ ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့ ပျောက်သွားပြီ” </p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>တပည့်ပေါင်း သိန်းချီ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အမျိုးသမီး ၂ ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ မုမုန့်ဂျီနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့၏ ပုံရိပ်မှာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ နားမလည်နိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆူညံသွားကြ၏။</p> <p>“အားလုံး မြင်လိုက်လား... သူတို့ထဲက ဘယ်သူ နိုင်သွားတာလဲ”</p> <p>“မသိဘူး... ငါ မမြင်လိုက်ဘူး... ဘယ်သူ နိုင်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး”</p> <p>“ငါလည်း မပြောတတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ရှောင်ချင်းရွှမ်းက ပိုပြီးတော့ အသာစီးရနေသလိုပဲ”<br /> “အင်း... ငါ့အထင်တော့ မုမုန့်ဂျီ ရှုံးသွားပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ ကွာမယ် ထင်တာပဲ”</p> <p>“...”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်၌ နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် မုမုန့်ဂျီနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းတို့မှာ ၃ ပေ ခန့်အကွာတွင် ဓားကိုယ်စီဖြင့် ရပ်နေကြသည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လျက် သူမ၏ ဓားကို ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ ဖြူလွလွ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထား၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ရှောင်ချင်းရွှမ်းက သူမ၏ ဓားကို မြှောက်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဓားဖျားမှာ မုမုန့်ဂျီ၏ လည်ချောင်းတည့်တည့်သို့ ထောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီး ၂ ဦး၏ ရပ်တန့်နေသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းက အနိုင်ရရှိသွားပုံရပေသည်။</p> <p>သို့သော် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသော တပည့်များထဲတွင်မူ ထန်ယွင်နှင့် ခယ်ရှင်းယီ ၂ ဦးတည်းသာ မုမုန့်ဂျီ အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြ၏။</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိအားလုံးမှာလည်း မုမုန့်ဂျီကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည်လည်း မုမုန့်ဂျီ အနိုင်ရရှိသွားသည်ကို သိလိုက်ကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါတို့ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုက စီနီယာအစ်မရှောင် နိုင်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>“ဟိဟိ... အရမ်းပျော်တာပဲ... စီနီယာအစ်မရှောင်က ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုရဲ့ အသန်မာဆုံး ၄ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာသွားပြီ”</p> <p>“ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး... မုမုန့်ဂျီက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ငါတို့ စီနီယာအစ်မရှောင်ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”<br /> “...”</p> <p>တောင်ထိပ်ရှိ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ အမျိုးသမီး တပည့်များမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ နောက်ထပ် စကားများကြောင့် သူတို့၏ ရယ်သံများမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားရ၏။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက သူမ၏ ရှေ့ရှိ မုမုန့်ဂျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ နူးညံ့လှသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ပင် တုန်ယင်နေတော့သည်။ </p> <p>“မု... ဂျူနီယာညီမလေးမု... နင် နိုင်သွားပါပြီ... ငါ့အပေါ်မှာ ကရုဏာထားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ ရှောင်ချင်းရွှမ်းက အတွင်းစည်း တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိအမှတ် မပြုခဲ့ဖူးပေမဲ့... အခု နင့်ကိုတော့ တကယ်ပဲ အလေးအနက် အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”</p> <p>ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များသာမက တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည့် အတွင်းစည်း၏ အစွမ်းထက်သူ ၃ ဦး ဖြစ်သော ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ကျွင်းပုဖျင်နှင့် ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း တို့ပင်လျှင် ဆွံ့အသွားကြရ၏။</p> <p>ရှုံးနိမ့်သွားတယ် ဟုတ်လား။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။</p> <p>ဓားဖျားက မုမုန့်ဂျီ၏ လည်ချောင်းကို ထိနေပြီး မုမုန့်ဂျီက ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဓားကို တင်ထားရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။ သိသာသည်မှာ မုမုန့်ဂျီ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p>“အစ်မလည်း တကယ်ကို အစွမ်းထက်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ဓားကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ထန်ယွင်၏ ဘေးတွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ချင်းရွှမ်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူမက နင့်ကို ဘယ်လိုများ အနိုင်ယူသွားတာလဲ” </p> <p>ပိုင်လီလုံထျန်းက တောင်ထိပ်ပေါ်မှနေ၍ နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းသည် ပိုင်လီလုံထျန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိရာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက သူမ၏ အာရုံကြောတိုင်းကို ဝါးမြိုနေ၏။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ပိုင်လီလုံထျန်းက ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီး ရှောင်ချင်းရွှမ်းကို ရုတ်တရက် ဖက်ထားလိုက်သည်။ </p> <p>“မငိုပါနဲ့... ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး... ရမလား”</p> <p>“အင်း” </p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက ပိုင်လီလုံထျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခွာလိုက်၏။ သူမသည် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ တပည့်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြီ... ငါ ရှုံးသွားပါပြီ”</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူမသည် တပည့်အားလုံးကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များကို မတင်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြရတော့သည်။</p> <p>သူမ ဇက်ပိုး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သွေးစက်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုသွေးစက်လေးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဓားကို အသုံးပြုတတ်သူ မည်သူမဆို သိသည်မှာ ထိုသွေးစက်လေးသည် ဓားဖျားဖြင့် ထိမှန်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာ ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်နက်ကြီးများကို ပြန်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ တကယ့်ကို ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂျူနီယာညီမလေးမုရဲ့ ခွန်အားက ငါ့ထက် များစွာ ပိုပြီး သန်မာနေလို့ပါ”</p> <p>“ခုနက ငါ သူမရဲ့ လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ မချိန်ခင်မှာတင် သူမက ငါ့ရဲ့ ဇက်ပိုးကို ဓားဖျားနဲ့ ထိပြီးသွားပြီ... အဲ့ဒီနောက် ငါက သူမရဲ့ လည်ချောင်းကို ဓားနဲ့ ထောက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ငါ့ရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာပြီး ငါ့လည်ပင်းပေါ်ကို ဓားတင်လိုက်တာ”</p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့် ငါ လုံးဝကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာပါ... အတွင်းစည်းမှာ အောင်းနေတဲ့ကျား၊ ပုန်းနေတဲ့နဂါးတွေ ရှိနေမှန်း ငါ ဒီနေ့မှပဲ သိတော့တယ်... လူ့အထက်မှာ လူရှိသလို၊ ကောင်းကင်အထက်မှာလည်း ကောင်းကင် ရှိနေပါသေးလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၄၀၅ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save