Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၀၆</h2> <h2 style="text-align:center">ဆူညံသွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှုံးရင် ရှုံးတာပဲ။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက အလွန်ပင် ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခဲ့သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမအပေါ် ကရုဏာထားခဲ့သော မုမုန့်ဂျီကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက လူအများရှေ့တွင် သူမ အရှက်မရစေရန်အတွက် ဓားဖျားဖြင့် ဇက်ပိုးကို တမင်တကာ ထိရုံသာ ထိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ချင်းရွှမ်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်း ထင်သည့်အတိုင်းပင် မုမုန့်ဂျီက သူမ၏ ဇက်ပိုးကို ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့သော်လည်း ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များက ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကြင်နာတတ်သော မုမုန့်ဂျီသည် အများကြီး တွေးတောခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမအနေဖြင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်းကို တပည့်အားလုံး၏ ရှေ့တွင် အရှက်မကွဲစေလိုဘဲ ရှောင်ချင်းရွှမ်းကိုယ်တိုင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း သိရှိသွားရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ချင်းရွှမ်းက စကားပြောပြီးနောက် မုမုန့်ဂျီကို လေးစားမှုပြသသည့်အနေဖြင့် အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် တပည့်အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။</p> <p>သူတို့က မုမုန့်ဂျီမှာ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မည်ဟုတော့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးမူရဲ့ ကရုဏာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” </p> <p>ဤအချိန်တွင် ပိုင်လီလုံထျန်းက မုမုန့်ဂျီကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ချင်းရွှမ်း နှင့်အတူ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသော အစွမ်းထက်သူများမှာ - သန့်စင်သောဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ရှန့်ရှန့်ထျန်းနှင့် ခယ်ရှင်းယီ၊ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်အုပ်စုမှ ကျွင်းပုဖျင်၊ လက်နက်အစီအရင်အုပ်စုမှ ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း၊ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ရွှယ်ဇီယန်၊ ဆေးဝါးအုပ်စုမှ မုမုန့်ဂျီနှင့် ထန်ယွင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထန်ယွင်နှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့မှအပ ကျန်ရှိသော ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ကျွင်းပုဖျင်နှင့် ဟောင်ဖူထင်ဖုန်း တို့သည် မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ခယ်ရှင်းယီမှာတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်တွင် ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က မုမုန့်ဂျီကို ကျေနပ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။ </p> <p>“ထန်ယွင်ရဲ့ ဆရာက မုမုန့်ဂျီကို ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေးခဲ့တာက သူမကို အတွင်းစည်း တပည့် အုပ်စု ၉ခုရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ”</p> <p>“တကယ်လို့ ဒီဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ငါ့ရဲ့ သမီးလေးအတွက် အဖိုးတန်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုလောက် တောင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့သမီးရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆို နတ်ဘုရားဂိုဏ်း တပည့်တွေထဲမှာတောင် ထိပ်တန်းက ဖြစ်လာနိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ထန်ထိုင်ကျုံးတယ်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ရှန်စုပင်း... နောက်ပိုင်းပွဲတွေကိုတော့ မင်းပဲ ဦးဆောင်လိုက်တော့”</p> <p>အခြားသော ခေါင်းဆောင် ၈ ဦးမှာမူ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။ ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့ကြောင့် ရှန်စုပင်းမှာ အထူးပင် မျက်နှာပွင့်နေပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ သဘောကျမှုကို ရရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>“အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ် ဂိုဏ်းချုပ်” </p> <p>ရှန်စုပင်းက ထရပ်ကာ လေးစားစွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထန်ယွင်တို့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သာယာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“နောက်ထပ် ချန်လုံစာရင်းရဲ့ နံပါတ် ၁ နဲ့ နံပါတ် ၂ နေရာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အထိ တတိယအဆင့် ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက် ကျင်းပသွားပါ့မယ်”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထန်ယွင်တို့ ၇ ဦး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အလင်းကုလားကာ ၇ ခု ပေါ်လာတော့သည်။ </p> <p>“တကယ်လို့ ဂဏန်း ၄ ကို နှိုက်မိတဲ့သူကတော့ တိုက်ရိုက် တက်ရောက်ခွင့် ရပါလိမ့်မယ်... စတင်လိုက်ကြတော့”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ထန်ယွင်တို့ ၇ ဦးလုံးက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ အလင်းကုလားကာများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ကြ၏။</p> <p>အလင်းကုလားကာပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ဂဏန်းများအရ ထန်ယွင်က ၁ ရရှိပြီး ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းကလည်း ၁ ရရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တတိယအဆင့်၏ ပထမဆုံးပွဲတွင် ဆုံတွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီက ၂ ရရှိပြီး ကျွင်းပုဖျင်ကလည်း ၂ ရရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ၃ ရရှိပြီး ရှန့်ရှန့်ထျန်းကလည်း ၃ ရရှိသည်။</p> <p>ဂဏန်း ၄ ကို ရရှိသွားသော ခယ်ရှင်းယီမှာမူ စတုတ္ထအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် တက်ရောက်သွားရ၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုဟောင်ဖူ... နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ကို ကြွပါဦး” </p> <p>နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထန်ယွင်က အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား” </p> <p>ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ အရှုံးပေးပါတယ်... မင်း ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် ထန်ယွင်”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” </p> <p>ထန်ယွင်ကလည်း လက်အုပ်ပြန်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ဟောင်ဖူထင်ဖုန်းက ထန်ယွင်နှင့် နန်းကုန်းယွိချင်တို့၏ အသက်နှင့်ရင်းသော တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ထန်ယွင်က တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်များကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတ်ဖြတ်နေပုံကိုလည်း သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထန်ယွင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားခြင်းပင်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ထန်ယွင်က ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်တန်း ၄ နေရာထဲသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ပွဲမှာ မုမုန့်ဂျီနှင့် ကျွင်းပုဖျင်တို့ တိုက်ခိုက်ရမည့် အလှည့် ဖြစ်၏။</p> <p>နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် မုမုန့်ဂျီက ထန်ယွင်ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ သတိထားပါ့မယ်”</p> <p>မုမုန့်ဂျီ၏ အရိပ်မှာ လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်က မုမုန့်ဂျီ၏ ရှေ့တွင် ပေ ရာနှင့်ချီ၍ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ငါ အရှုံးပေးပါတယ်”</p> <p>ကျွင်းပုဖျင်သည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေတော့သည်။ သူသည် မိမိအဖွဲ့မှ ရှောင်ချင်းရွှမ်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်သကဲ့သို့ မုမုန့်ဂျီ၏ ပြိုင်ဘက်လည်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကျွင်းပုဖျင် အရှုံးပေးခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>တတိယအဆင့်၏ နောက်ဆုံးပွဲမှာကား အစွမ်းအစကို တစ်ခါမျှ မပြသရသေးသော ရွှယ်ဇီယန်နှင့် အလွန်အစွမ်းထက်သူဟု သိထားကြသော ရှန့်ရှန့်ထျန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မနေ့ညက လင်းဟူချန်ဟယ်သည် ရှန့်ရှန့်ထျန်း၊ ခယ်ရှင်းယီနှင့် ခန်းရှီယွန်းတို့ကို ထန်ယွင်၊ မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့ကို ကရုဏာမထားဘဲ သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန့်ရှန့်ထျန်းက နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် တက်လာပြီးနောက် ရွှယ်ဇီယန်အနေဖြင့် အရှုံးမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေမိသည်။ သူမသာ အရှုံးမပေးခဲ့လျှင် သူမကို သူ သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ထန်ယွင်ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ရတာပေါ့။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှယ်ဇီယန်က နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ရှန့်ရှန့်ထျန်းနှင့် ပေ ၂၀၀ ခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန် စကားမပြောမီမှာပင် ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်၏။ </p> <p>“ဇီယန်... မနေ့ညက ဆရာပြောတာကို မမေ့နဲ့နော်... အခုပဲ အရှုံးပေးလိုက်တော့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့မှအပ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ကံကောင်းမှုကြောင့်သာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်လာသည့် ရွှယ်ဇီယန်သည် ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် သေချာပေါက် အရှုံးပေးလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားကြသည်။</p> <p>ရှန့်ရှန့်ထျန်းမှာ မည်သူနည်း။ ပြီးခဲ့သည့် အုပ်စု ၉ခု ပြိုင်ပွဲတုန်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ၉ နှင့် ချန်လုံစာရင်း၏ အဆင့် ၉ နေရာကို ရရှိခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ယခုအခါ ပြီးခဲ့သည့် ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်တန်း ၈ နေရာမှ လူများမှာ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်လုံစာရင်း၏ နံပါတ် ၁ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမှာ ရှန့်ရှန့်ထျန်း မဟုတ်ဘဲ ထန်ယွင်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေကြသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂဏန်း ၄ ကို နှိုက်မိပြီး ဆီမီးဖိုင်နယ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် ခယ်ရှင်းယီနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမတွင် ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူနိုင်မည့် ခွန်အားရှိ၊ မရှိကို မည်သူမျှ မသေချာကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် တောင်စဉ် ၉ခု ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ကတည်းက သူမ၏ အစွမ်းအစစ်ကို မထုတ်ဖော်ရသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းက ရွှယ်ဇီယန် အရှုံးပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြစဉ်မှာပင် ရွှယ်ဇီယန်၏ နောက်ထပ်စကားများကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားရတော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ဆရာ... တပည့် မနုတ်ထွက်ချင်ပါဘူး... တပည့် အတွင်းစည်းကို ရောက်ကတည်းက အမြဲတမ်းလိုလို ကျင့်ကြံနေခဲ့တာဆိုတော့... တပည့်ရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲဆိုတာကို အခု တပည့်ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ချင်ပါတယ်”</p> <p>“နားမလည်တဲ့ကလေး” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။ </p> <p>“မင်း သေချင်နေတာလား... မင်းက ထန်ယွင်ရဲ့ ခယ်မဖြစ်နေမှတော့ ရှန့်ရှန့်ထျန်းက မင်းကို အလွတ်ပေးပါ့မလား... အဲ့ဒါကို မင်း ဘာလို့ မစဉ်းစားရတာလဲ”</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“သူ တပည့်ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တပည့် သိပါတယ်... အဲ့ဒီလိုပဲ သူက ခဲအိုကို သတ်ချင်နေတာဆိုတော့ တပည့်ကလည်း သူ့ကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေ့တော့ သူနဲ့ တပည့် သူသေကိုယ်သေ တိုက်ရမှာပဲ”</p> <p>“ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့... သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ... နောက်ဆုံးမှာ သူ သေရမှာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှယ်ဇီယန် ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုပင်။</p> <p>“ဇီယန်... မင်းကတော့ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် တကယ် လုပ်နေတာပဲ” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်မှာ အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“ဆရာ... တပည့် မရှုံးပါဘူး... တပည့် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားမို့လို့ ခွင့်ပြုပေးပါ” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က စိုးရိမ်တကြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက ဆရာက မင်းကို အလိုလိုက်ထားလို့ပဲ... မင်းကမှ အရှုံးမပေးချင်ဘူးဆိုတော့လည်း မင်းသဘောအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားပေးပါ့မယ်”</p> <p>“မင်းက ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်တောင် တန်ဖိုးမထားမှတော့ ဆရာက ဘာဆက်ပြောရတော့မှာလဲ... အင်း...” </p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>တောင်ထိပ်ရှိ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ ရွှယ်ဇီယန်၏ အလိုလိုက်ခံရမှုကို မနာလိုဖြစ်နေကြသော အမျိုးသမီး တပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးရွှယ်ကတော့ တကယ် အခြေအနေကို နားမလည်ဘူးပဲ... သူမရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လောက်ရှိလို့ ရှန့်ရှန့်ထျန်းကို သတ်မယ်လို့ အရှက်မရှိ ပြောရဲတာလဲ”</p> <p>“မှန်တာပေါ့... ကျုပ်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အကြီးအကဲ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေလဲ ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီဂျူနီယာညီမလေးရွှယ်ကတော့ တကယ်ကို အသိဉာဏ် မရှိတာပဲ... သူမမှာ သေဖို့ကလွဲလို့ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး”</p> <p>“သူမကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့... သူမက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ... ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ...”</p> <p>“...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၄၀၆ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save