Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၀၈</h2> <h2 style="text-align:center">အဆုံးသတ်သို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ အမျိုးသားတပည့်များမှာ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေးရွှယ်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p>“ဘုရားသခင်... စီနီယာအစ်မရွှယ်က တကယ်ကို အစွမ်းအစ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့သူပဲ”</p> <p>“မှန်တာပေါ့... ငါပြောသားပဲ... ဂျူနီယာညီမလေးရွှယ်ဟာ ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးပဲလို့”</p> <p>“စဉ်းစားကြည့်ဦး... ရှန့်ရှန့်ထျန်းက အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာတောင်မှ အသက်ရှူကြိမ် ၁၀ ကြိမ်တောင် မပြည့်ခင်မှာပဲ ဂျူနီယာညီမလေးရွှယ်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာနော်”</p> <p>“ဟားဟားဟား... တကယ့်ကို အားရစရာပဲဟေ့”</p> <p>“...”</p> <p>ဤအချိန်တွင် အစောပိုင်းက ရွှယ်ဇီယန်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသော ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှ အမျိုးသမီးတပည့်များမှာမူ သူတို့၏ ပါးပြင်များမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပူထူနေကြတော့သည်။</p> <p>အခြားသောအုပ်စုမှ တပည့်များ သတိဝင်လာသည့်အခါ ဖန်လုံတောင်ထိပ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေလဲ... တကယ်ပဲလား၊ ကံကောင်းလို့ တက်လာတယ်ဆိုတဲ့ ရွှယ်ဇီယန်က ရှန့်ရှန့်ထျန်းကို တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား”</p> <p>“မင်း မျက်စိမှောက်နေတာလား... ဒါက အစစ်အမှန်ကြီးလေ... တောက်... မယုံနိုင်စရာပဲ... ရွှယ်ဇီယန်က တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့သူလား... ငါ့အမြင်မှာတော့ သူမက ထန်ယွင်နဲ့ မုမုန့်ဂျီတို့ထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာနေဦးမယ် ထင်တယ်”</p> <p>“ငါတို့ မှားသွားပြီ... ရွှယ်ဇီယန်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... စဉ်းစားကြည့်ဦး... ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စုမှာ လူအများဆုံး ရှိပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၈,၀၀၀ အတွင်းမှာ ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ၄ နေရာထဲကို ဘယ်တပည့်မှ မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... အခုတော့ ရွှယ်ဇီယန်က ချန်လုံစာရင်းရဲ့ နံပါတ် ၁ ကိုတောင် ရနိုင်ခြေ ရှိနေပြီ”</p> <p>“...”</p> <p>“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျုပ်တို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုခန်းရှီယွန်းက ထန်ယွင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရသလို အခု စီနီယာအစ်ကို ရှန့်ရှန့်ထျန်းလည်း သေသွားပြီတဲ့လား”</p> <p>“...”</p> <p>တပည့်များ၏ ဆူညံသံများကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အိုမင်းသည့် အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ </p> <p>“ကောင်းတယ်... ဟားဟားဟား... သိပ်ကောင်းတာပဲ”</p> <p>ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်နေတော့သည်။ ရွှယ်ဇီယန်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၈,၀၀၀ အတွင်း ချန်လုံစာရင်း၏ ထိပ်တန်း ၄ နေရာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ဝိညာဉ်ငါးပါးအုပ်စု တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်ငါးပါးပိုင်ရှင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။ </p> <p>“ဇီယန်... ခုနက မင်း သုံးလိုက်တဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ... ဆရာလည်း မင်းကို မသင်ပေးခဲ့ဖူးဘူးနော်”</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ </p> <p>“ဆရာ့ကို တင်ပြပါတယ်... ဒါက ကျွန်မ ခဲအိုရဲ့ဆရာက တပည့်ကို သင်ပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ပါ”</p> <p>ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ထန်ယွင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြန်သည်။ ထန်ယွင်၏ ဆရာမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု လူတိုင်း စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေကြတော့၏။</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့ကို ပေးထားသော ကျင့်စဉ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>လူတိုင်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေကြစဉ် ရွှယ်ဇီယန်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။ သူမက မုမုန့်ဂျီနှင့် ထန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို မော့လျက် ကလေးတစ်ယောက်အလား ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“အစ်မနဲ့ ခဲအို... ကျွန်မ တော်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>“တော်တာပေါ့... ငါတို့ညီမလေးက အတော်ဆုံးပဲ” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဆိုးပါဘူး... ချီးကျူးထိုက်ပါတယ်” </p> <p>ထန်ယွင်က လူအများရှေ့မှာပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ရှန့်ရှန့်ထျန်းကို သတ်လိုက်တာက ခဲအို့အတွက် ဒေါသဖြေပေးရာလည်း ရောက်တာပေါ့”</p> <p>ထန်ယွင်က ဆီမီးဖိုင်နယ်သို့ တက်လှမ်းသွားသော ခယ်ရှင်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ </p> <p>“မုန့်အာ... ဇီယန်၊ နောက်ပွဲမှာ ငါတို့ ၃ ယောက်ထဲက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ဆုံခဲ့ရင် ကရုဏာမထားကြနဲ့... သူမကို ခန်းရှီယွန်းနဲ့ ရှန့်ရှန့်ထျန်းတို့ဆီ လိုက်သွားနိုင်အောင် ငါတို့ ပို့ပေးကြတာပေါ့”</p> <p>“မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... ဒီအဆိုပြုချက်က တကယ်ကို ကောင်းတယ်” </p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က ခယ်ရှင်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထန်ယွင်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဟွန့်” </p> <p>ခယ်ရှင်းယီက ထန်ယွင်တို့ ၃ ဦးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းတို့ ၃ ယောက် သိပ်ပြီး ဝမ်းသာမနေကြနဲ့ဦး... ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး”</p> <p>“ဟုတ်လား” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ခယ်ရှင်းယီကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဓားအောက်မှာ မသေခင်အထိ မင်းရဲ့ လေသံက မင်းရဲ့ ခွန်အားလောက် မာနေဦးမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဟူချန်ဟယ်သည် ကျောက်စိမ်းအဆောက်အဦပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ အလောင်းကို ပိုက်လျက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p>“ရှန့်ထျန်း... ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေး”</p> <p>“မင်းကတော့ သေရတာ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... အားလုံးက ဆရာ့အပြစ်တွေပါ... ဆရာ့အပြစ်တွေပါ”</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်က ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ အလောင်းကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်လျက် ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ထန်ယွင်... ရွှယ်ဇီယန်... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ မြေးကို သတ်ခဲ့တယ်... ငါ့တပည့်ကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်... ဒီရန်ငြိုးကိုတော့ ငါ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး... တစ်နေ့နေ့ကျရင် မင်းတို့ကို ငါ သေချာပေါက် သတ်မယ်”</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်မှာ ရှန့်ရှန့်ထျန်း၏ အလောင်းကို ပိုက်လျက် ချန်လုံစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်စုပင်းက လင်းဟူချန်ဟယ်ကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နံပါတ် ၁ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထန်ယွင်၊ ရွှယ်ဇီယန်၊ မုမုန့်ဂျီနှင့် ခယ်ရှင်းယီတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“အခု စတုတ္ထအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ၂ ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲကို စတင်ပါ့မယ်”</p> <p>ရှန်စုပင်းက သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထန်ယွင်တို့ ၄ ဦး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အလင်းကုလားကာ ၄ ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထို ၄ ဦးလုံးက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြရာ အလင်းကုလားကာများကို ထိမှန်သွားသည့်အခါ ဂဏန်း ၄ ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>ထန်ယွင်က ၁ ရရှိပြီး၊ ခယ်ရှင်းယီကလည်း ၁ ရရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စတုတ္ထအဆင့်၏ ပထမဆုံးပွဲတွင် ဆုံတွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့မှာမူ ၂ စီ ရရှိကြသဖြင့် ဒုတိယပွဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထို ၄ ဦးထဲမှ အနိုင်ရသူ ၂ ဦးသည် ချန်လုံစာရင်း၏ နံပါတ် ၁ နှင့် နံပါတ် ၂ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ထန်ယွင်... သတိထားနော်” </p> <p>မုမုန့်ဂျီက ခြေဖျားလေးထောက်ကာ ထန်ယွင်၏ နားနားသို့ တိုးကပ်၍ တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p>“ကျွန်မ ခယ်ရှင်းယီကို စောင့်ကြည့်နေတာ... ရှင် ခန်းရှီယွန်းကို သတ်တုန်းကရော ဇီယန် ရှန့်ရှန့်ထျန်းကို သတ်တုန်းကရော သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှင်တို့ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင် မပြခဲ့တာ... အဲ့ဒါကြောင့် သူမက အရမ်းသန်မာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထန်ယွင်က စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်ဖြင့် မုမုန့်ဂျီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“ရပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p>၎င်းနောက် ထန်ယွင်သည် အရိပ်တစ်ခုအလား နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>ခယ်ရှင်းယီကလည်း ထန်ယွင်၏ အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်တွင် ထန်ယွင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လေပြေတစ်ခု နှင့်အတူ လင်းဟူချန်ဟယ်က ခယ်ရှင်းယီ၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးသော ခယ်ရှင်းယီကို ဆွဲကာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဆရာ... တပည့်ကို ပါဝင်ခွင့်ပေးပါ... တပည့် သူ့ကို တကယ် မကြောက်ပါဘူး” </p> <p>တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ခယ်ရှင်းယီက မကျေမနပ်ဖြင့် အသနားခံလိုက်၏။</p> <p>လင်းဟူချန်ဟယ်က ခယ်ရှင်းယီ၏ နားထဲသို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်း သန်မာတယ်ဆိုတာ ဆရာ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စင်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ၃ ယောက်လုံးက တစ်ဖွဲ့တည်းလေ... သူတို့ ၃ ယောက်လုံးရဲ့ ခွန်အားကိုလည်း မင်း မြင်ပြီးပြီ မဟုတ်လား... တစ်ယောက်ကို မင်း နိုင်နိုင်ပေမဲ့ နောက်ထပ် ၂ ယောက်ကကော... ဆရာ့စကားကို နားထောင်စမ်း... မင်း သူတို့ကို သတ်ချင်ရင် ထာဝရနယ်မြေထဲ ရောက်မှ သတ်ပါ... တကယ်လို့ အဲ့ဒီမှာ မသတ်နိုင်ရင်လည်း သူတို့ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပါ... အဲ့ဒီအခါကျရင် ဆရာကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်”</p> <p>“မင်းက ဆရာ့မှာ ကျန်ရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ပဲ... မင်းကို နောက်ထပ် အန္တရာယ် မဖြစ်စေချင်တော့ဘူး... နားလည်လား”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ခယ်ရှင်းယီ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ဒီဆေးဝါးအုပ်စုက ထန်ယွင်ဟာ ချန်လုံစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံး ၂ နေရာထဲကို ပထမဆုံး တက်လှမ်းသွားသူ ဖြစ်တယ်လို့ ဒီခေါင်းဆောင်က ကြေညာပါတယ်”</p> <p>ရှန်စုပင်းက ပြောပြီးနောက် ထပ်မံ ဖြည့်စွက်လိုက်၏။ </p> <p>“နောက်ထပ်ကတော့... မုမုန့်ဂျီနဲ့ ရွှယ်ဇီယန်တို့က ကျန်ရှိတဲ့ ထိပ်ဆုံး ၂ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မုမုန့်ဂျီနှင့် ရွှယ်ဇီယန်တို့မှာ ညီအစ်မတွေလို ချစ်ခင်ကြသူများဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားကြ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း လူတိုင်း မထင်မှတ်ထားသော အချက်မှာ ရွှယ်ဇီယန်နှင့် မုမုန့်ဂျီတို့သည် နံပါတ် ၂ ချန်လုံစင်မြင့်ပေါ်သို့ အတူတကွ တက်သွားကြခြင်းပင်။</p> <p>ရွှယ်ဇီယန်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မုမုန့်ဂျီကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်၏။ </p> <p>“နင်က ငါ့ရဲ့ အစ်မဆိုပေမဲ့... ငါ နင့်ကို လုံးဝ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း ငါ့ညီမဆိုပြီး ညှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး” </p> <p>မုမုန့်ဂျီကလည်း ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အခန်း ၄၀၈ ပြီး</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save