Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာခင်မင်္ဂလာဆောင်ရန် သဘောတူထားသော ကောင်းရွှိုက်နှင့်အားလျိုတို့စုံတွဲမှာ ဆိုင်တွင်း၌ ချိုမြိန်လွန်းသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်စွာ ဝူဟိုင်က ဘေးနားတွင်ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဆင်းဂယ်ခွေးတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို မမြင်နိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က နှုတ်ခမ်းမွှေးတသပ်သပ်ဖြင့် မကျေမနပ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွှိုက် ပြန်ပြောရန် ပြင်နေချိန် အားလျို့က လက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။‌လှည့်ကြည့်သော် သူမက မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကောင်းရွှိုက်က တစ်ခုခု နားလည်သွားပြီးဝူဟိုင်ဘက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုဝူလည်း ချစ်သူမြန်မြန်ရပါစေဗျာ"</p> <p> </p> <p>သူ့က လေးနက်သည့်ဟန်ပန်ဖြင့် အရိုးခံပြောလိုက်သည်။သူ့အမြင်တွင် သူ့ချစ်သူက</p> <p>ထိုသို့ပြောစေချင်၍ စိတ်ရင်းပြသရမည်ဟု ထင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p>ဝူဟိုင် ပြန်မဖြေခင် အားလျို့က သူမချစ်သူကို ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။ကောင်းရွှိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကမကျေမနပ်ဖြင့် ဟွန့်ခနဲလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောစေချင်တာ ဒါမဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ကောင်းရွှိုက်သည် နားလည်မှု့လွဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်မှာ ပြောစရာပျောက်ရှသွားသည်။</p> <p>"ငါက ဒီမှာအရသာရှိတာလေးတွေ လာစားရုံပဲ၊မင်းတို့က လာပြီး ကြည်နူးပြမနေပါနဲ့လား"</p> <p> </p> <p>"ဟီး ဟီး"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>အားလျို့က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ် ငါ့ရဲ့နာကျင်မှု့တွေသက်သာသွားအောင် ဖရဲသီးဖျော်ရည်လေးပေးပါဦး"</p> <p>ဝူဟိုင်က ကျိုကျာကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏစောင့်ပါနော်"</p> <p>ကျိုကျာသည် အလွန်ထူးချွန်သည့်အတွက် ထိုစကားကြားပြီး ရယ်မောမနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်လေးနော်"</p> <p>ဝူဟိုင်က နှလုံးကိုဖိပြီး ရှုံ့မဲ့ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ခင်ဗျားက ဆင်းဂယ်ခွေးမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ဝူဟိုင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"'ကြက်ပြုတ်ရည်'ဆို လူဆိုးတွေကို ကောင်းကောင်းကိုက်တတ်တယ်၊</p> <p>ခင်ဗျားကတော့ မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အပြင်မှာရှိသည့် 'ကြက်ပြုတ်ရည်'ကိုပြပြီး အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။ မကြာ‌သေးခင်က အစားအစာသူခိုးအကြောင်းကို အမှတ်ရသွား၍ပင်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ခွေးက ငါ့ကို မှီနိူင်ပါ့မလား၊ငါက ခွေးသုံးကောင်လောက်ကို တစ်ခါတည်း ကိုက်နိုင်တယ်ကွ"</p> <p>ဝူဟိုင်က မောက်မာစွာဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"'ကိုက်'တာလား"</p> <p>လင်းဟုန်က အံဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ကဆို ခွေးအလတ်စားလေးတွေ ခွေးသေးသေးလေးတွေက အပျော့ပဲ၊ ခွေး‌ကြီး တွေတောင် ‌မကြောက်ခဲ့ဘူး၊တီဘက်ရှန် မက်ဖင်းစ် မျိုးလောက်ပဲ နည်းနည်းကြောက်တာ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ကြွားဝါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား မင်းက အရူးပဲ"</p> <p>လင်းဟုန်က ဗိုက်နှိပ်ပြီး အော်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးတွင် ထိုင်နေသော ကြက်ပြုတ်ရည်တောင် နားလည်ဟန်ဖြင့် ဝူဟိုင်ကို ဟောင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟေ့ကောင် မင်းထက် ငါက အကိုက် ပိုကြမ်းတယ်ကွ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ကြက်ပြုတ်ရည်ကို ကြည့်ပြီး </p> <p>ခပ်တည်တည်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာသပဲ၊ခွေးနဲ့တောင် အပြိုင်ကိုက်ချင်တာလား"</p> <p>မန်မန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို အမြန်ယူသွားလိုက်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဖရဲသီးဖျော်ရည်ကို ကျိုကျာဆီ အမြန်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုကျာက ဝူဟိုင်မိုက်မိုက်မဲမဲ မလုပ်ခင်အချိန်မှီ ယူသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှက်တရားက လူပေါ်မူတည်နေတာပဲ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်ထဲမှ သရော်တော်တော်တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူအများကြီး မတွေးနိုင်ခင် ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်သည့် အသံတစ်ခုက ကြားဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟိုင်း ဒီမှာ ဓါတ်ပုံရိုက်လို့ရမလားရှင့်"</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆိုင်တွင်း၀င်လာပြီး စုကျိုးဒေသစကားဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက တီရှပ်အနက်ပေါ်တွင် ဂျက်ကတ်အထူတစ်ထည်ထပ်၀တ်ထားပြီး ကာဂိုဘောင်းဘီနှင့် တွဲ၀တ်ထားသည်။ပိုနီတေးလ်ဆံပင်နှင့် မိတ်ကပ်မလိမ်းဘဲ လက်ထဲတွင် ကင်မရာတစ်လုံးဖြင့် လူငယ်ဆန်ကာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုမျိုး ရိုက်ချင်လို့လဲ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဂရုတစိုက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါလေးပါ၊တီဗီမှာ အဲဒီ့မှန်နံရံကပ်ထဲက ရှားပါးရေညှိပင်ကို တွေ့လိုက်လို့ ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်တာပါ"</p> <p>သူမက သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါရှင်"</p> <p>မိန်းကလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲဒါကို ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်တာလဲ"</p> <p>လင်းဟုန်မှာ မိန်းမလှလေးများနှင့် စကားပြောရသည်ကို နှစ်သက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက အပင်သိပ္ပံပိုင်းဆိုင်ရာ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ပါ"</p> <p>မိန်းကလေးက မိမိအလုပ်အကိုင်ကို ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားထောင်ရတာ စိတ်၀င်စားဖို့ကောင်းမဲ့ပုံပဲ"</p> <p>လင်းဟုန်က စကားထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုပဲ ကျွန်မက ပုံနည်းနည်းဆွဲတတ်ရုံပါ"</p> <p>မိန်းကလေးက ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြီးနောက်</p> <p>ကင်မရာကိုင်ကာ  မှန်နံရံဆီကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>"ချပ်စ် ချပ်စ်"</p> <p>ကင်မရာသံတဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် သူမက အသေအချာ အာရုံစိုက်ကာ ရိုက်ကူးနေသည်။</p> <p>ထိုင်သည့်အခါထိုင်၊ခြေဖျားထောက်သည့်အခါထောက်၊တစ်ခါတစ်ရံ ကင်မရာကို မှန်နံရံပေါ်ကပ်ကာ ‌ရှု့ထောင့်မျိုးစုံမှ ရိုက်ကူးလျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမမျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှု့နှင့်ပျော်ရွှင်မှု့များ ပြည့်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး၏နာမည်က ကျိုကျင်းဖြစ်သည်။သူမက ချန်ဒူဒေသခံမဟုတ်ပဲ</p> <p>တောင်ဘက်‌ေဒသမှ လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်နေ့တွင် အခြားသူများ မျှဝေထားသော ဗီဒီယိုတစ်ခုတွင် နံရံရှုခင်းထဲရှိ အလွန်ရှားပါးသော အနီရောင် ရေညှိမြက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အရင်က သူမ ကြားဖူးသည့်ဆိုလျှင် ဒီလို အနီရောင် ရေညှိမြက်မျိုးသည် အနောက်တိုင်း အိုင်းရစ် ပင်လယ်ထဲမှာသာ ရှိသည်ဟု သိထားသည်။ </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ရှိနေမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အပင်သိပ္ပံ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသည့် နေရာမှတောင် အမြန် ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဓာတ်ပုံများ အပြီးသတ် ရိုက်ပြီးသည့်အခါမှသာ ကျိုကျာသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာသုံးဆောင်ချင်ပါသလဲ”</p> <p>ကျိုကျာက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာစားရမလဲဆိုတော့ ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပွဲပဲ ပေးပါ”</p> <p>အလုပ်ပြီးသွားပြီးမှ ကျိုးကျင်းသည် ထိုင်ခုံလွတ်တစ်ခုံ ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိကာ အနည်းငယ် ရှက်သလိုဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ”</p> <p>ကျိုကျာက သူမကို ထိုင်ခုံလွတ်သို့ ခေါ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စားသောက်ဆိုင်၏ စည်းမျဉ်းဖြစ်သော “ငွေပေးပြီးမှ ဟင်းပွဲရမည်” ဆိုသည့်အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးကျင်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ငွေကို အလျင်အမြန် ပေးချေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာသည် ငွေကို သေချာ လက်ခံပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အစားအစာစာရင်းကို သွားပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးကျင်းသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်ရန် တန်းစီထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အစားအစာ စားခွင့် ရခဲ့သည်။</p> <p>ဒါသည်လည်း ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင် စည်းမျဉ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာအချိန်အတွင်း ဝူဟိုင်၏ ရူးကြောင်ကြောင် အပြုအမူများမှလွဲ၍ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုပ်ငန်းအချိန် ပြီးဆုံးသည့်အခါ ယွမ်ကျိုးသည် တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပ် တပ်  တတ်”</p> <p>လူများ လျှောက်သွားသည့် ခြေလှမ်းသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် စုမုနှင့် ယွမ်ကျိုးနှစ်ယောက်သာ ကျန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ပြောချင်တာ‌ ပြောလို့ရပြီ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အပြာရောင် ကျောက်ပြားကောင်တာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးယွမ်၊ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း မုန်လာဥနဲ့ပဲ ပန်းပုထုနေတာပဲ အဲဒါက တော်တော် ပျင်းစရာကောင်းတယ်”</p> <p>စုမုက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ထူးဆန်းသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တို့ဖူးနဲ့ ပန်းပုထုရတာတော့ နည်းနည်း ခက်တယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လေးနက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို မပြောပါဘူး၊ အဲဒါက ဟိုးအရင်ကတည်းက သိပြီးသားပဲ”</p> <p>စုမုက လက်ဝှေ့ပြကာ သူ ပြောလိုသည်မှာ အဲဒါ မဟုတ်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာလဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပန်းဂေါ်ဖီနဲ့မုန်ညင်းထုပ်ရော၊ ငှက်ပျောသီးနဲ့ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>စုမုက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး မလွဲမသွေ စိတ်ဝင်စားလာမည် သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ယွမ်ကျိုးသည် အင်တာနက်မသုံးတတ်သည့် အိမ်တွင်းအောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို စားသောက်ဆိုင်၏ အမြဲလာစားနေသော ဖောက်သည်များအားလုံး သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုမုကတော့ မတူပါ။ သူက ထူးထူးဆန်းဆန်း အရာတွေကို အလွန်စိတ်ဝင်စားတတ်ပြီး အင်တာနက်ကိုလည်း မကြာခဏ ဝင်ကြည့်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပဲ အဲဒီအရာတွေကို သူ သိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသီးနဲ့ ပန်းပုထုတာကိုတော့ ငါနည်းနည်း သိပါတယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက  အသီးဖြင့်ပန်းပုရုပ်ထုနည်းများကို အနည်းငယ် သိရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ပန်းဂေါ်ဖီနဲ့ ပန်းပုထုဖို့ စဉ်းစားဖူးလား ဒါမှမဟုတ် မုန်ညင်းထုပ်တို့ငှက်ပျောသီးတို့‌ပေါ့”</p> <p>စုမုက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစဉ်းစားဖူးဘူး”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက တိတိကျကျ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အကြံအသစ်ပေးလိုက်နိုင်တာပေါ့"</p> <p>စုမုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါတော့ မှန်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ပုံ၀ယ်နည်းကိုလည်း တစ်ခါတည်း ပြောပြလိုက်မယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စုမုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား ခင်ဗျား သဘောတူတာလား”</p> <p>စုမု၏ လှပသောမက်မွန်သီးပုံ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ  ပြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ငှက်ထိုးထားတဲ့ အသီးအနာတွေရွေး၀ယ်၊ အဲဒီအသီးတွေက ပိုချိုတတ်တယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မကြာခဏ အသုံးပြုသည့် အသီးအနှံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုတာ စတင်ရှင်းပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏလေး  သူဌေးယွမ်၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>စုမုက စိတ်ရှုပ်သလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အကြံဉာဏ်အသစ်ပေးခဲ့တာအတွက် ငါကလည်း အရည်အ‌သွေးမြင့်ဟင်းသီးဟင်းရွက် ၀ယ်ပုံ၀ယ်နည်း ပြောပြပေးတာလေ၊</p> <p>ကျေးဇူးတင်စရာမလိုဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အကျိုးအကြောင်းသင့်စွာ ရှင်းပြလိုက်သ</p> <p>ည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း အဲ့လို့ကျတော့လည်း ဟူတ်သားပဲနော်"</p> <p>စုမုက ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ ဆက်နားထောင်ဦး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၆)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save