Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာခဏ သုံးလေ့ရှိတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ရွေးချယ်ပုံက အကြမ်းဖျဉ်းဆိုရင် ဒီလောက်ပဲ၊</p> <p>မင်း အခု ပြန်သွားလို့ရပြီ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြောသည့်ပုံစံက ယခုလေးတင် စကားရှည်ရှည်ဝေးဝေးပြောခဲ့သူက သူမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“အင်း ဟုတ်.. ဟုတ်ကဲ့ ကောင်းပါတယ်”</p> <p>စုမူ၏ မျက်လုံးများက ကာတွန်းရုပ်ပြဇာတ်လမ်းထဲမှာဆိုပါက အဝိုင်းပုံစံလည်နေလိမ့်မည်မှာသေချာပေသည်။</p> <p>သူ့မှာ နားထောင်ရလွန်း၍ မူးဝေနေပြီ။</p> <p> </p> <p>“လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦး” </p> <p>အနည်းငယ် မူးဝေဝေ ဖြစ်နေသည့် စုမူကို ယွမ်ကျိုးက ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာ့တာ” </p> <p>စုမူက မသိစိတ်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပ် တပ် တပ်”</p> <p>စုမူရဲ့ ခြေလှမ်းသံတွေ ဝေးသွားမှသာ ယွမ်ကျိုးက ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး နောက်တစ်ခါ အပြင်မထွက်ရအောင် သေချာလေး ရှောင်နိုင်ခဲ့တယ်” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ဖြစ်စေ သူက အိမ်ထဲမှာပဲ နေတတ်</p> <p>သည့်သူ ဖြစ်ပြီး အပြင်ထွက်ရတာကို သဘာဝအတိုင်း မကြိုက်သူဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အရသာကောင်းသည့် အစားအစာတွေကို ရှာဖွေရန် အပြင်ထွက်ခြင်းတော့ မပါဝင်ပါ။</p> <p> </p> <p>“စနစ်ရေ၊ မစ်ရှင် အခြေအနေကို ပြပါဦး” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရုတ်တရက် အခုတင် လာစားသွားသည့် မိန်းကလေးကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>[အဆင့်မြင့် မစ်ရှင်] မင်းအတွက် ဒီကိုလာခဲ့ခြင်း</p> <p>မစ်ရှင် လိုအပ်ချက်: ရက် ၃၀ အတွင်း စားသောက်ဆိုင်၏ အရသာရှိသောအစားအစာများကို စားရန် အထူးတလည် လာသော ဖောက်သည် အယောက်၁၀၀ပြည့်ရမည်။)</p> <p>မစ်ရှင် ဆုလာဒ်]</p> <p>နောက်ထပ်အဆင့်မြင့်ခွင့်တစ်ကြိမ်၊  ကံစမ်းမဲတစ်ကြိမ်၊အထူးဆုလက်ဆောင်တစ်ခု၊အလယ်အလတ်အဆင့် စားဖိုမှူးဆု</p> <p> </p> <p>(ဆုလက်ဆောင် အကြံပြုချက်: </p> <p>အခြားသော ဆုများသည် မာစတာစားဖိုမှူးစနစ် ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်။</p> <p>အဆင့်တက်ဖို့ အားကြိုးမာန်တက် ကြိုးစားပါ၊ လူငယ်လေး)</p> <p>[မစ်ရှင် အခြေအနေ]: ၈၈ / ၁၀၀</p> <p> </p> <p>“ခဏ… နေ့လယ်တုန်းကတည်းက ၈၈ ယောက် ရှိပြီးသား မဟုတ်လား”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မစ်ရှင် အခြေအနေကိုလက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်က ပြန်ပြသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အခုလည်း ဘာလို့ ၈၈ ပဲ ရှိနေသေးတာလဲ? စနစ် မင်းမှာ အမှားအယွင်း ရှိတာလား”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်ရှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျင်း က သူ၏ အနီရောင် ရေညှိမြက်ကြောင့် ဒီကို အထူးတလည် လာခဲ့သည်ဆိုတာအတိအကျ မှတ်မိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်က ပြန်ပြသည်။</p> <p>“အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး"</p> <p>“ဒါဆို ၈၉ ယောက် ဖြစ်သင့်တာ‌‌လေ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်စနစ် က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“နေ့လည်တုန်းက လာတဲ့ တောင်ပိုင်းစကားပြောတဲ့မိန်းကလေးလေ၊</p> <p>သူက ချန်ဒူးကို ရောက်ရောက်ချင်း ငါ့ဆီမှာ လာစားတာလေ၊</p> <p>မင်း သူ့ကို မရေတွက်လိုက်တာလား”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်က ပြန်ပြသည်။</p> <p>“မစ်ရှင် လိုအပ်ချက် အရ ဖောက်သည်က ပိုင်ရှင်ရဲ့ ထူးချွန်သော လက်ရာကြောင့် အထူးတလည် လာစားရမှာပါ</p> <p>”</p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ သူ ညစာ စားသွားတယ် မဟုတ်လား”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက သဘာဝကျစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်က စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်မှာ ကျိုးကျင်း က ဓာတ်ပုံတွေ အချိန်ကြာကြာ ရိုက်ပြီးနောက် မကောင်းတတ်၍သာ ထိုင်ပြီး စားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုးကတော့ ထိုအရာကို သူ့အောင်မြင်မှုကဲ့သို့ မရှက်မကြောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်</p> <p>“လူကောင်းနဲ့ ပေါင်းမှ မင်းကလူကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်” </p> <p>ဆိုတဲ့ စကားက မှန်သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်က ထပ်ပြသည်။</p> <p>“အဲဒီဖောက်သည်က အစက အနီရောင် ရေညှိမြက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ လာခဲ့တာပါ”</p> <p>“အင်း ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ငါ့လက်ရာကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး စားခဲ့တာပဲမလား”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက ထုတ်လွှင့်မှု့ရိုက်ကူး‌ရေးမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်၊</p> <p>အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ရုပ်သံဌာန က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လာခဲ့တာ၊</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လက်ရာကြောင့်ပဲ အင်တာနက်မှာ လူတွေ သိလာတာ‌၊</p> <p>အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမလည်း ငါ့ကို တွေ့ခွင့် ရခဲ့တာ</p> <p>ဒါကြောင့် ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော သူက ငါ့ကြောင့် လာတာပဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် မြေကြီးပေါ် အပ်တစ်ချောင်း ကျသံတောင် ကြားနိုင်လောက်သည်။</p> <p>အချိန်ခဏအတွင်း စနစ် သည် ယွမ်ကျိုး၏ မမှန်ကန်သည့် သဘောတရားကို ပြန်လည်ချေပရန် အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။ </p> <p>ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မစ်ရှင် အခြေအနေကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ ဒါမှ ငါ့ စနစ် ပီသတာပေါ့”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စနစ် ကတော့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထပ်မံ မဖြေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝင်ငွေ ၆၀% ခွဲဝေမှု ရဖို့ ပိုပြီးနီးလာပြီပဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စနစ် အသံတိတ်သွားတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မစ်ရှင်အခြေအနေကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေသည်။ </p> <p>အခုဆို ၈၉ ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ၁၁ ယောက်သာ ပြည့်လျှင် အဆင့်တက်မည့် မစ်ရှင် ပြီးဆုံးကာ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေထဲမှ ၆၀% ကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ရှိသည့် အချိန်က မများပေ။ အခုဆို တစ်ပတ်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ် ကို လှည့်စားပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးသည် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။</p> <p>အရက်ရောင်းချိန် အတွင်းမှာလည်း ယခင်ထက် ပို၍ ကြိုးစားကာ မိမိ၏ ချက်ပြုတ်ပညာကို တိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညအိပ်ချိန်တွင်လည်း ယွမ်ကျိုးသည် အလွန် ကျေနပ်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ </p> <p>စနစ်၏ကပေးထားသော အသံကာကွယ်ပစ္စည်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် ယွမ်ကျိုးသည် အမြဲလိုပင် နိုးထကာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မနက်စာအချိန်တွင် မစ်ရှင် ပြည့်စုံနိုင်မည့် အခွင့်အရေးက နည်းပါးသော်လည်း ယွမ်ကျိုးသည် မနက်စာချက်ပြုတ်ရန် စတင်ပြီးသည်နှင့် ထိုအရာကို စဉ်းစားမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မနေ့ညက ယွမ်ကျိုးကံကောင်းခဲ့သည်။ ကျောက်ပျား များထံမှ ပျားသုဓ္ဒါ ကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့သည်။ </p> <p>ထို့အပြင် ဖုန်းကို နှစ်နာရီသာ လှုပ်ပြီး နံပါတ် ၁ ကို ရခဲ့သည်။ </p> <p>တကယ်ပင် ကံကောင်းမှု့များ ဆက်တိုက်လာနေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်အချိန်တွင်</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ဟွမ်လီ လာမယ်ထင်တယ်၊ဒါပေမယ့် မုရှောင်ယွမ် ကိုတော့ ကြာပြီ မတွေ့ရတာ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးပြောလိုက်သော ဟွမ်လီ ဆိုသည်မှာ မောင်နှမနှစ်ယောက်ထဲမှ မောင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်ကျိုးက ပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် ကို ဆိုင်မှာ တင်တိုင်း သူကို ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>တန်ရှီကို ထည့်မတွက်လျှင် ဟွမ်လီသည် ယွမ်ကျိုး၏ နံပါတ် ၁ ပရိသတ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရေအတွက် အတိအကျလုပ်ထားသောကြောင့် အမြဲလာစားနေသော ဖောက်သည်များသည်  ဟွမ်လီ ကို သိပြီးနောက် ထိုအချိုပွဲကို မမှာကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သတိမထားမိသူများဖြစ်သည့် ပထမဆုံးလာသူများကိုတော့ ထည့်မတွက်နိုင်ပါ။</p> <p> </p> <p>ဥပမာ၊အခုတစ်ယောက်လိုမျိုး</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ကျွန်တော်တို့ကို ပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် ချပေးပါ"</p> <p>စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသော ပထမဆုံး ဖောက်သည်အယောက် ၂၀ ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်ဟွမ်လီကတော့ သူတို့နောက်ဘက်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ အခြားဘာလို‌သေးလဲရှင့်”</p> <p>ကျိုကျာ က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး ဒီလောက်ဈေးကြီးတာတွေ အရသာကောင်းလားမကောင်းလား ဘယ်သူသိမလဲ”</p> <p>ဖောက်သည်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>သူ၏ မာန်မာနက လီယန်ရိထက်တောင် ပိုကြီးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် အညိုရောင် သိုးမွေးဆွယ်တာတစ်ထည်အပေါ်မှ အနက်ရောင် အပေါ်အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် အနက်ရောင် ပုံမှန် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသည်။ </p> <p>အရပ်အမြင့် အလယ်အလတ်ရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မာန်မာနပြည့်နေသည်။ </p> <p>ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင် အရိပ်အယောင်များအပြည့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အဖော်ကလည်း အရပ်အမြင့် အလယ်အလတ်ပဲ ဖြစ်သော်လည်း စကားနည်းသည်။ </p> <p>စကားအများစုကို သူ့အဖော်ကပဲ ပြောနေသည်။ သို့သော် သူ စကားနည်းတာက နူးညံ့လို့ မဟုတ်ဘဲ ပို၍ မာန်မာနကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ခု ခင်းပြီးမှ ထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p>မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ခုံးများကို ခပ်တင်းတင်းကြုပ်ကာ ထိုင်နေပြီး ဒီနေရာမှာ နေရတာကိုတောင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“စုစုပေါင်း ၄၂ ယွမ်ပါ ကျွန်မတို့မှာ ငွေပေးပြီးမှ ဟင်းပွဲ ရပါတယ်”</p> <p>ကျိုကျာက ယခင်လို နွေးထွေးစွာ မဟုတ်တော့ဘဲ သာမန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျစ် ကျစ်  စားသောက်ဆိုင်သေးသေးလေးတောင် စည်းကမ်းတွေ အများကြီးပါလား”</p> <p>ပြောရင်း သူက ပိုက်ဆံထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ယူလိုက်”</p> <p>သူက ငွေစက္ကူ အနည်းငယ် ထုတ်ကာ ကျိုကျာ ထံ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏ စောင့်ပေးပါရှင်”</p> <p>ကျိုကျာက ငွေကို သေချာ ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လုပ်၊ဒီမှာ အကူတောင် မရှိဘူးပဲ”</p> <p>သူက မကျေနပ်သကဲ့သို့ ထပ်မံပြောလိုက်သည်။ အခြားတစ်‌ယောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ"</p> <p>ထိုသူတွေကို ကြည့်မိသည့်ဆရာချန် က စိတ်ရှုပ်စွာ သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီ ယွမ်ကျိုး၏ ထူးခြားလှသော ချက်ပြုတ်နည်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့အာရုံအလုံးစုံက ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး၊လူရွှင်တော်နှစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသော ထိုလူနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် အချိန် မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အခြားဖောက်သည်များအားလုံးက ဒီလိုပဲ ထင်ကြသည်။ အကြောင်းကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ယွမ်ကျိုး၏ ချက်ပြုတ်ပညာကို စမ်းသပ်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမယ့် မည်သည့်နေရာက လာမှန်းမသိသည့်ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသည့်အချိန်ကစပြီး အခုထိ အဆက်မပြတ် အပြစ်ပြောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့က အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ ပြောနေခြင်း မဟုတ်လျှင်၊ ထို့အပြင် ဖောက်သည်များက စားနေသည့် အရသာ ပျက်သွားမှာစိုး၍သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို တကယ်ပဲ အပြင်ထုတ်ချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် နှစ်ပွဲပါ”</p> <p>ကျိုကျာ က ယဉ်ကျေးစွာ ဟင်းပွဲနှစ်ပွဲကို ယူလာပြီး တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ခါ နှင်းမှိုပွင့် ကို အစိမ်းရင့်ရောင် ပန်းကန်ပြားထဲ ထည့်ထားသည်။</p> <p>ပန်းကန်နားပတ်လည်တွင် အကိုင်းအခက်ပုံစံ အလှဆင်ထားပြီး အဖြူရောင် တောက်ပြောင်နေသော နှင်းမှိုပွင့် နှင့် အစိမ်းရင့်ရောင်ပန်းကန်ကြား အလွန်ထူးခြားသော ဆန့်ကျင်ဘက် အလှအပ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ</p> <p>မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p>စကားများသောသူက သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသော အဖော်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် မဆိုးဘူး”</p> <p>အဖော်က သာမာန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရသာက ဘယ်လိုလဲ ကြည့်ရအောင်”</p> <p>စကားများသောသူက နှင်းမှိုပွင့် တစ်စကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းမှိုပွင့် ကို ကိုက်လိုက်သည့်အခါ</p> <p>“ခပရပ် ” ဟူသော ခပ်ဆတ်ဆတ် အသံထွက်လာပြီး နူးညံ့ကာ နားထောင်ရတာ သာယာလှသည်</p> <p>။</p> <p>သို့သော် စားလိုက်သော လူနှစ်ယောက်လုံးကတော့ မျက်ခုံးများကို ကြုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ပဲလား”</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၇)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save