Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အရသာကတော့ သာမာန်ပဲ ပျားရည်ထည့်လိုက်တော့ ချိုသွားတာကလွဲရင် ဘာမှထူးခြားတာမရှိဘူး ဒီလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>စကားနည်းနည်းသာပြောသည့်သူက မျက်ခုံးကြုပ်ပြီး ဝေဖန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဟင်းချက်လက်ရာနဲ့ မာစတာလို့တောင် ခေါ်ကြတယ်လား”</p> <p>စကားများသည့်သူက နားမလည်သကဲ့သို့ မျက်နှာက သိသိသာသာ အံ့အားသင့်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လေယာဉ်လက်မှတ်တွေ ဝယ်ပြီးလာတာ တကယ်ကို အလကားပဲ </p> <p>ဗီဒီယိုထဲမှာတော့ သူလုပ်နေတာကို ကြည့်ရတာ တော်တော်မိုက်တယ်ထင်ခဲ့တာ”</p> <p>နောက်တစ်ယောက်က မျက်ခုံးကို ပင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် အင်တာနက်က သတင်းတွေ မယုံရဘူးကွ တကယ်နဲ့ လက်တွေ့ ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးတယ်”</p> <p>စကားများသည့်သူက ယွမ်ကျိုးကို မကျေနပ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်ပြန်ဖို့ လေယာဉ်လက်မှတ်ပဲ ဝယ်ပေးလိုက်”</p> <p>စကားနည်းသည့်သူက ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး မင်းစားသောက်ထားတာကို အခု ငါပဲ ရှင်းခဲ့ရတာ‌"</p> <p>စကားများသည့်သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်က ယွမ်ကျိုး၏ ပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် အကြောင်းကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ဝေဖန်နေကြသည်။ </p> <p>သူတို့က ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှာပဲ ထိုင်နေကြသေးတာကိုတောင် မျက်နှာမပူဘဲ ပြောဆိုနေကြပြီး ယွမ်ကျိုး ကို လေးစားစိတ်အနည်းငယ်တောင်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီစိတ်ကြီး၀င်နေတဲ့လူနှစ်ယောက်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ဝူဟိုင်းက သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမွှေးကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ပြကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မသိဘူးလေ အရူးတွေနေမှာပေါ့"</p> <p>လင်းဟုန်က ကျိတ်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း”</p> <p>စကားများသည့် ဖောက်သည်က ဝူဟိုင်းကို မကျေနပ်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားနည်းသည့်တစ်ယောက်က ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရွယ်ရောက်ပြီးတာတောင် အဆင့် ၄ မှာပဲ ရှိနေသေးတာ မအံ့သြတော့ပါဘူး၊</p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကို စားဖိုမှူးလို့ တခြားသူတွေကို မပြောပါနဲ့လား၊</p> <p>မင်းတို့လို အရှက်မရှိသူတွေနဲ့ ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေရတာတောင် ရှက်မိတယ်”</p> <p>အလွန်မောက်မာကာ ၀င့်ကြွားနေသည့်အမျိုးသားအသံတစ်ခုက ပွင့်လင်းစွာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲကွ”</p> <p>စကားနည်းသည့်သူက ချက်ချင်းခေါင်းလှည့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက အဖြူရောင်အစင်းများနှင့်ရှပ်အင်္ကျီအနက်တွင်အင်္ကျီပါးတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားပြီး ရိုးရိုး ဘောင်းဘီအပြာတစ်ထည်ကိုတွဲဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မာနကြီးသည့်ဟန်ကပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူးရှောင်း"</p> <p>ယွမ်ကျိုး က ခေါင်းမော့ကာ သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက မင်းနဲ့ တကယ်တူတာပဲနော်”</p> <p>ဝူဟိုင်းက လင်းဟုန်ကို ကြည့်ပြီး ဟာသသဘောနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး ငါက သူထက် ပိုချောတယ်”</p> <p>လင်းဟုန်က ပခုံးလှုပ်ပြပြီး ပွဲကြည့်ဖို့ ပြင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ထိုလူနာမည်ကို ပြောလိုက်တာနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ယွမ်ကျိုး အကြောင်း သိပ်မသိသော်လည်း ချူးရှောင်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ သိကြသည်။ </p> <p>အကြောင်းက ချူးရှောင်းက ယွမ်ကျိုးထက် အများကြီးစောစီးစွာ နာမည်ကြီးလာပြီး အစားအစာလောကထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို ဖြစ်နေသူတစ်ယောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>“မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အရူးနှစ်ယောက်ပါလား၊</p> <p>မီးဖိုချောင်မှာ ဓားကိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့အချိန်တွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလေ့ကျင့်ဖူးဘူးလား၊</p> <p>စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားပြောကြပါ”</p> <p>ချူးရှောင်းကစူးရှသည့် အကြည့်များနှင့်</p> <p>ထိုနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဟင်းက သာမန်ပဲဆိုတာတော့ အမှန်ပါပဲ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ”</p> <p>ချူးရှောင်း ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ စကားများသည့်သူက ပြောရဲခြင်းမရှိတော့ဘဲ စကားနည်းသည့်သူကသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား</p> <p>တကယ်ပြောရရင် မင်းတို့မှာ ဒီဟင်းကို ဝေဖန်ဖို့ အရည်အချင်း လုံးဝမရှိဘူး</p> <p>မင်းတို့ကို ဝက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဝက်တွေကိုတောင် အရှက်ရစေသလိုပဲဖြစ်မှာ၊</p> <p>မင်းတို့ ဦးနှောက်က ဝက်ဦးနှောက်လောက်တောင် ကောင်းမနေဘူး”</p> <p>ချူးရှောင်း က လူတွေကို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း အမြဲ အပေါ်စီးကနေ ကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလိုပြောလိုက်တာကြောင့် သူ့စကားတွေက ပို၍ မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းသည် ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကြားလိုက်သည်နှင့် အဲဒီစားဖိုမှူးနှစ်ယောက် မျက်နှာနီသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ အဆင့်၄ ပဲ ဖြစ်နေသေးပေမယ့်အဆင့်၃ စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေထားပြီးသားပါ</p> <p>မကြာခင် အဖြေထွက်လာတော့မှာပါ၊</p> <p>ဒါကြောင့် အဆင့်တစ်ခုတောင် မရှိတဲ့ စားဖိုမှူးလုပ်ထားတဲ့ ဟင်းတစ်ပွဲကို ဝေဖန်ဖို့လောက်တော့ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စကားနည်းသည့်ဖောက်သည်က တည်ကြည်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖြေကို စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး</p> <p>မင်းတို့ သေချာပေါက် မအောင်နိုင်ဘူး၊</p> <p>မင်းတို့ လျှာကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာတောင် မသိသေးတဲ့အချိန်မှာ စာမေးပွဲ အောင်မယ်လို့ မစဉ်းစားနဲ့”</p> <p>ချူးရှောင်းက ထိုစကားတွေကို အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်မှတ်ဆိုတာ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စက္ကူတစ်ရွက်ပဲ၊</p> <p>မင်းတို့လိုလူတွေတောင် အဆင့်၄ လက်မှတ် ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ချူးရှောင်း၏ လှောင်ပြောင်သံက ပိုပြီး ပြင်း ထန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက မီရှဲလင်း ကြယ်သုံးပွင့်ရစားဖိုမှူးဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလိုစကားမျိုး ကျွန်တော်တို့ကို မပြောသင့်ပါဘူး၊ မာစတာချူ”</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပဲ စကားနည်းသည့် ဖောက်သည်က ဒေါသထွက်သွားပြီး ချူးရှောင်း ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား သိပ်ပြောနိုင်တာပေါ့ </p> <p>ပျားသုဒ္ဓါ ကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်တဲ့ စားဖိုမှူးတွေဆိုရင် အလုပ်ပြောင်းတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”</p> <p>ချူးရှောင်း က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီးးအလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ထိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေနီရဲလာကြသည်။ </p> <p>ချူးရှောင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် အရမ်းဒေါသထွက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးတာက သူတို့မှာ ပြန်လည်တုန့်ပြန်ဖို့ စကားမရှိတာပဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p>ချူးရှောင်း ပြောသမျှဟာ အစားအစာပညာနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး ဤအပိုင်းမှာ သူတို့က ချူးရှောင်း ကို ဆန့်ကျင်ပြီး မပြောရဲကြ။</p> <p> </p> <p>“ဒီဟင်းရဲ့ အားသာချက်က ရိုးရှင်းပြီး သဘာဝဆန်တဲ့ လတ်ဆတ်မှုပါပဲ</p> <p>သုံးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ရိုးရှင်းပေမယ့် အရသာကတော့ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်း က ဒေါသကြောင့် မူးမေ့လောက်အောင် ဖြစ်နေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ပဲ ပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် ကိုကြည့်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပျားသုဓ္ဒါမှာ အသုံးပြုထားတဲ့ ပျားရည်က ကျောက်ပျားတောင်ရွာ မှာရှိတဲ့ တောင်ပေါ်သဘာဝကျောက်ပျားတွေရဲ့ ပျားရည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊</p> <p>အရမ်းအရည်အသွေးကောင်းပြီး လတ်ဆတ်တယ်၊</p> <p>နှင်းမှိုပွင့် ကလည်း အသက်ရှိသလို လတ်ဆတ်နေတဲ့ဟာပဲ၊</p> <p>ပြုတ်ထားတဲ့ ပျားသုဒ္ဓါ ထဲမှာ စံပယ်ပန်းရနံ့ နည်းနည်းပါတော့ အရင်ကရှိခဲ့တဲ့ ခါးသက်သက်အရသာကလည်း အများကြီး လျော့သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ခါးသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး ဒါပေမယ့် အချဉ်ဓါတ်နည်းနည်းရှိနေတယ်၊ အထူးနည်းလမ်းနဲ့ ထည့်ထားတာမလား”</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းမေးနေဟန်ဖြစ်သော်လည်း  ချူးးရှောင်း က အဖြေကို သိပြီးသား အသံနှင့်</p> <p>ယွမ်ကျိုး ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နှင်းပွင့်မှိုဆိုတာက ရေလိုအရသာပဲရှိတယ်၊ ပျားသုဒ္ဓါ ရဲ့ အချဉ်အရသာနဲ့ အောက်ခြေကနည်းနည်းစပ်တဲ့ အရသာက စံပယ်ရနံ့နဲ့ အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်”</p> <p>ချူးရှောင်း က စကားအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ဒီအချိုပွဲ၏ အားသာချက်တွေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လတ်ဆတ်တဲ့နှင်းပွင့်မှို နဲ့ အာဟာရပြည့်တဲ့ ပျားသုဒ္ဓါ ၊</p> <p>သူဌေးယွမ် ခင်ဗျား တကယ်တော်ပါတယ်”</p> <p>ချူးရှောင်း က စားပွဲပေါ်ကပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ထပ်မပြောချင်တော့ပေ။</p> <p>လူတွေကို အပေါ်စီးက ကြည့်ပြီး အရှက်ခွဲတဲ့အပိုင်းမှာတော့ ချူးရှောင်း ထက် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“တက်… တက်… တက်…”</p> <p>ချူးရှောင်း၏ ခြေလှမ်းသံတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး က မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ခဲ့ဟန်ဖြင့် ဆက်ပြီး ဟင်းချက်နေသည်။ ဖောက်သည်တွေကို ဟင်းပွဲသွားပို့တဲ့အချိန်ကလွဲရင် သူ့အာရုံကို လုံးဝ မလွှဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတူတူ လာခဲ့သည့် ထိုနှစ်ယောက်ကတော့ ခဏကြာမှ နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အေးစက်စက်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝင်စွက်ဖက်တတ်တဲ့ လူ”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မပြောပဲ စိတ်ထဲမှာ အတူတူ ထင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အနားမှာထိုင်နေသည့် ဖောက်သည်တွေက သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊နှင့် စားပွဲပေါ်ကပျားရည်နှင်းမှိုပွင့် ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မကြာခင်က ချူးရှောင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် အရှက်ခွဲခံရသလို ဖြစ်ခဲ့တာကို ချက်ချင်း သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်စကားမှ မပြောပဲ ပြီးပြည့်စုံသည့်ဟင်းတစ်ပွဲသာ ချပေးလိုက်တဲ့ စားဖိုမှူး ယွမ်ကျိုးကိုလည်း သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>စကားနည်းသည့်သူက နောက်ကို မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်းးတို့ စိတ်မရှိပါနဲ့ရှင်၊</p> <p>စားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲကို ပြီးအောင်မစားဘဲ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ပျက်စာရင်း ထဲ ထည့်ရပါလိမ့်မယ်ရှင်”</p> <p>ကျိုးကျား က သူတို့အနားကို လာပြီးယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို  နေရာမျိုးကို ငါတို့ ထပ်မလာတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>စကားများသည့် ဖောက်သည်က မူလတုန်းက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြန်ပြောရန် စဉ်းစားလိုက် သော်လည်း  မကြာခင်က မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံရသကဲ့သို့  ခံစားခဲ့ရတာကို သတိရပြီး စကားပြောင်းလိုက်သည်။ </p> <p>သို့သော် အသံကတော့ မကောင်းသေးပဲ ကြမ်းတမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ဒါဆို ဂရုတစိုက်သွားကြပါ”</p> <p>ကျိုးကျား က လမ်းဖယ်ပေးပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ယွမ်ကျိုး ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟား မထူးဆန်းတော့ဘူး၊</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ဒီလိုထူးဆန်းနေတာက သူဌေးယွမ် ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ ဖြစ်လို့ပဲ၊</p> <p>ဒီကို သတင်းစုံစမ်းဖို့ လာကြတာပဲထင်တယ်”</p> <p>ဖောက်သည်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်</p> <p>သူဌေးယွမ် နာမည်ကြီးလာတာနဲ့ ဒီလိုအဖြစ်တွေ ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲလေ"</p> <p>အခြားဖောက်သည်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ထောက်ခံသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် အခုလေးတင် သူတို့ကို ဆူသွားတဲ့ လူကိုတော့ စိတ်ဝင်စားမိတယ်”</p> <p>ပြောလိုက်သည့် မိန်းကလေးမှာ ရုပ်ရည်ချောမောသူများကို သဘောကျသူ့တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူလည်း စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပဲ ထင်တယ် အနည်းဆုံးတော့ မျက်လုံးအတွေ့အကြုံက တော်တော်ရှိတဲ့ပုံပဲ”</p> <p>အသက်နည်းနည်းကြီးတဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်က စိတ်ကျေနပ်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် သူက စားဖိုမှူးပဲ</p> <p>ပြီးတော့ မီရှဲလင်း ကြယ် သုံးပွင့်ရတဲ့ လူငယ်စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပါ”</p> <p>လင်းဟုန် က စတင်မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မီရှဲလင်း ကြယ်သုံးပွင့်ရစားဖိုမှူးတောင် သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို ချီးကျူးနေတာဆိုတော့ သူဌေးယွမ် ဘယ်လောက်တောင် ချောမောခံ့ညားလိုက်သလဲ ဆိူတာ တွေးကြည့်လို့ရတယ်'</p> <p>အမျိုးသားများ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကိုသာ  ဂရုစိုက်သည့် မိန်းကလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမိန်းကလေး ချီးကျူးနေတာက ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းချက်လက်ရာ မဟုတ်ပေဘူးလား၊</p> <p>အဘယ့်ကြောင့် ရုပ်ရည်ချောမောမှုနဲ့ သက်ဆိုင်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးသလို တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ကျိုးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အကောင်းဆုံးပဲ ဒါပေမယ့် ချူးရှောင်းလည်း မဆိုးပါဘူး”</p> <p>လင်းဟုန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးယွမ်ကပဲ အကောင်းဆုံး</p> <p>'ကြက်ပြုတ်ရည်' ကိုတောင် သနားပြီး မွေးထားတာလေ,</p> <p>အရမ်းစိတ်ကောင်းရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးတွေကတော့ အရာရာကို အမျိုးမျိုးသော ရှု့ထောင့်ကနေ ကြည့်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူးရှောင်း လည်း မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး က ဟင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၈)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save