Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၄၆၉)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညစာစားချိန်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ယွမ်ကျိုးသည် မိမိစားသောက်ဆိုင်လေး၏ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်နေရင်း အတွေးများနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး ဥက္ကဌကျိုးက အကြောင်းလည်း မကြားပါလား"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မိမိဘာသာ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“တော်သေးတာပေါ့၊ငါက အဆင့်တက်ခါနီးနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် ယွမ်ကျိုးက မစ်ရှင်စာရင်းကို ပြန်ဖွင့်ပြီး ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး စဉ်းစားနေသည်မှာ စားသောက်ပွဲအတွက် အဓိကသင့်တော်သော ဟင်းလျာများ များများစားစား မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်တိုင်းအစားအစာများကဲ့သို့အစားအစာကို အဆာပြေ၊အဓိကဟင်းလျာ၊ အချိုပွဲ စသည်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ခွဲထားသော စနစ်မျိုး မရှိသောကြောင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကံကောင်းစွာပင် အနောက်တိုင်းအစားအစာများ၏ ကျင့်၀တ်ထုံးတမ်းအပြည့်အစုံမှာ သူ့ထံတွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင် တည်ရှိရာနေရာသည် မူလက မြို့၏ နည်းပညာမြင့်ဇုန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင့်မား‌သောအဆောက်အအုံများဝိုင်းရံနေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စီးပွားရေးအထောက်အကူပြုလုပ်ငန်းများ တည်ဆောက်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် လူသွားလူလာ နည်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်အနီးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသောလူနေအိမ်ရာ တစ်လုံးပါ ရှိနေသဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ် ရှေးကျသည် ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် လည်ပတ်စရာ ထူးထူးခြားခြားလည်း မရှိသောကြောင့် လာရောက်သူနည်းပါးလှသည်။ </p> <p>ရုံးလမ်းအောက်ဘက်တွင် ရှိသည့် အသင့်စား စားသောက်ဆိုင်က အလုပ်သမားများ</p> <p>ဖြတ်သွားဖြတ်လာများသောကြောင့် ဖောက်သည်များ အများဆုံး ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင် မြို့အနှံ့ လူသိများလာပြီးနောက်၊ ယခုနေရာရှိ ဆိုင်ခန်းများ၏တန်ဖိုးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးများ ကြိုက်နှစ်သက်သော အစားအစာဆိုင်များ၊ အလှပြင်ပစ္စည်းဆိုင်များ၊ ထို့အပြင် အမျိုးသားများအေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး စကားပြောနိုင်သော နေရာများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မာကျစ်သာမှာ  အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်ရဲ့ဟင်းလျာတွေ မစားတာ တော်တော်ကြာပြီ၊</p> <p>အဲဒီ ယူအေအီး မင်းသားကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ အဖော်လုပ်ရဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>  မာကျစ်သာက ဘေးတွင်ထိုင်နေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို လက်မောင်းနဲ့ တိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းလိုတစ်ကိုယ်တည်းသမားက ဆိုင်မှာ မကြာမကြာသွားစားနိုင်မှာပေါ့၊  ငါဆို နှစ်လနီးပါး မသွားနိုင်တော့ဘူး” </p> <p>သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မာကျစ်သာကို မျက်လုံးလှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို ဖြေရန် </p> <p>စိတ်မဝင်စားပေ။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက အဓိကလား၊ ငါမေးနေတာက </p> <p>ဒီချမ်းသာတဲ့ မန်နေဂျာကြီးက ဘယ်တော့ ပြန်မလဲဆိုတာ” </p> <p>မာကျစ်သာက အလေးအနက် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မသိဘူးလေ ဒီလူထုဆက်ဆံရေးဌာနမှာယောကျာ်းဆိုလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတာကို”  လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ </p> <p>ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်၊ မာကျစ်သာနှင့်သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် လူထုဆက်ဆံရေးဌာနတွင် နှစ်ဦးတည်းသော ယောကျာ်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာချုပ်စကားအရဆိုပါက သူတို့လို ယောက်ျားကြီးများမှာ၊ ဌာနအတွင်းရှိ ပန်းပွင့်လေးလို အမျိုးသမီးများကို ပိုမိုတောက်ပစေရန် အလှဆင်ပေးသော အစိမ်းရောင်အရွက်ကြမ်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  အလုပ်ရှိနေသရွေ့ သူတို့အလုပ်‌ နေရာမှ ထွက်ခွာ၍မရ‌နိုင်‌ပါ။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက သူတို့ကုမ္ပဏီ၏ မိတ်ဖက်ကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်အဖွဲ့မှ အာရပ်နိုင်ငံသား</p> <p>ယူ‌အေအီးမန်နေဂျာတစ်ဦးကို စီးပွားရေးအခြေအနေများ စစ်ဆေးရန် လာရောက်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လူထုဆက်ဆံရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေသူအားလုံးက အလှည့်ကျ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးရသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်က သူက လူတွေပြောကြသည့်အတိုင်း တကယ့်မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်ပါ။</p> <p>“ယူအေအီး မင်းသား” ဆိုသည်မှာ ထိုမန်နေဂျာကို ခေါ်သည့် နာမည်‌ပြောင်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆီလီကာ  ရှင်က တရုတ်ဘာသာစကားကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ ဒီနေ့ရော ဘာစားချင်လဲဟင်” </p> <p>လူထုဆက်ဆံရေးဌာန၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ် ခပ်လှလှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့်အတူ အနောက်တိုင်း၀တ်စုံနှင့်</p> <p>ကြည့်‌ကောင်းသောမုတ်ဆိတ်မွှေးပိုင်ရှင်</p> <p>ဆီလစ်ကာနှင့် အသက်လတ်ပိုင်း အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးတို့လည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မေးမြန်းခြင်းမှာ အမှန်တွင် မိန်းမလှများသည် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ဂရုစိုက်မှု့ကို </p> <p>ပြချင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အရင်နေ့တွေမှာ မင်းတို့ စားစရာတွေကို စားရတာ ပင်ပန်းနေပြီ၊</p> <p>ဒီနေ့တော့ ငါတို့နိုင်ငံက အစားအစာ တစ်ခုခု စားချင်တယ်” </p> <p>ယူအေအီးမှ ချမ်းသာသော ဆီလစ်ကာက မျက်မှောင်ကြုပ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယူအေအီး အစားအစာတွေ ရောင်းတဲ့ Desert ဆိုတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု သိတယ်၊ သွားပြီး စမ်းစားကြည့်မလား”</p> <p> ဒါရိုက်တာက အပြုံးကြီးနှင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး မလိုဘူး ဒီနားမှာ အမှန်တကယ် ယူအေအီး အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ မရှိပါဘူး” ဆီလစ်ကာက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ မနေ့က စားခဲ့တဲ့ အသားကင်ဆိုင်ကို သူ သတိရသွားသည်။ </p> <p>ယူအေအီး အရသာစစ်စစ်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ အရသာအလွန်ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဒီနိုင်ငံရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဟင်းလျာတွေ စမ်းကြည့်ချင်လား” </p> <p>လှပသော ဒါရိုက်တာအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ထပ်မံ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမဘေးတွင် ရှိနေသော မန်နေဂျာကတော့ ခေါင်းညိတ်ပေးရုံသာ တာဝန်ယူနေသည်။</p> <p> </p> <p>“တရုတ်အစားအစာတွေ အရသာကောင်းတာတော့ သိပါတယ်</p> <p>ဒါပေမယ့် အဲဒီအရသာကို ငါမကြိုက်ဘူး” </p> <p>ဆီလစ်ကာက ပခုံးတွန့်ပြကာ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူပြောပြီးချိန်တွင် အခြားသူများက မည်သို့အဖြေပေးရန် မသိကြတော့ပေ။</p> <p>သို့သော် စကားကို ဆက်ပြောလာသူကတော့ဆီလစ်ကာကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း (pilaf)ပလာ့ဖ်သာ ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ” </p> <p>ဆီလစ်ကာက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာက ထမင်းစားချင်တာလား” </p> <p>မာကျစ်သာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ထမင်း၊ ထမင်းဖြူလေး"</p> <p>ဆီလစ်ကာက အတည်ပြုပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယူအေအီးကလူတွေကလည်း ထမင်းဖြူ စားကြတာလား” </p> <p>မာကျစ်သာက အသံတိုးတိုးနှင့် မေးခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကတော့ ကြားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ ဒီနေရာကထမင်းထက်စာရင်တော့ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ဟာက ပိုကောင်းတာပေါ့၊</p> <p>ပလာ့ဖ်လုပ်ရင် အရသာ အရှိဆုံးပဲ"</p> <p>ဆီလစ်ကာက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသားမပါဘဲလည်း စားနိုင်လား” </p> <p>မာကျစ်သာက ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ထွက်လာသလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စားနိုင်ပါတယ်” </p> <p>ဆီလစ်ကာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသားမပါတဲ့ ပလာ့ဖ် စားနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ယူအေအီး အရသာကို အတော်လေး ကျေနပ်စေမယ့် နေရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”</p> <p>မာကျစ်သာက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား”</p> <p>ဒီတစ်ခါ ဆီလစ်ကာက တိုက်ရိုက် အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် သေချာပါတယ်” </p> <p>မာကျစ်သာက ယုံကြည်စွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဒီည အဲဒီမှာ သွားစားကြမယ်” </p> <p>ဆီလစ်ကာက ဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆီလီကာက မာကျစ်သာကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တရုတ်လူမျိုးများ၏ အကျင့်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့က အရာတစ်ခုကို ၁၀၀% သေချာနေသော်လည်း အခြားသူများကို ပြောရာတွင် ၉၀% လောက်သာ ပြောလေ့ရှိကြသည်။</p> <p>မာကျစ်သာက ယခုလောက် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောခဲ့တာကြောင့် သူ့ယုံကြည်မှုက ၂၀၀% ထက်တောင် ပိုနေမှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မာ မင်း သေချာရဲ့လား” </p> <p>မန်နေဂျာက ထပ်မံ အတည်ပြု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတော့ ရှောင်မာ ကို ယုံပါတယ်” </p> <p>ဘေးတွင် ရှိသော ဒါရိုက်တာအမျိုးသမီးက မာကျစ်သာကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေရာကို ဆိုလိုတာလား” </p> <p>မာကျစ်သာ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ရှားရှားပါးပါး  သူ့အတွေးကို နားလည်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ကို သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်” </p> <p>မာကျစ်သာက ခေါင်းညိတ်ကာ အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ရှောင်မာ မင်းပဲ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်၊</p> <p>ဒါပေမယ့် မင်းတော့ ကုမ္ပဏီမှာပဲ နေခဲ့ရမယ်”  မန်နေဂျာက ပြောလိုက်ပြီး မာကျစ်သာ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကိုလက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း ကောင်းပါပြီ</p> <p>မန်နေဂျာ တာ့တာ့ မန်နေဂျာဆီလစ်ကာ တာ့တာ့”</p> <p> </p> <p>လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ စိတ်ထဲတွင်</p> <p>ထိုတင်းကျပ် တိကျ‌သောမန်‌နေဂျာကို မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ပြုံးနေရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ထိုသူက ကုမ္ပဏီဘက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ မန်နေဂျာက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆီလီကာ၊ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ စားသောက်ရင် မင်းအဆင်မပြေဖြစ်မှာ စိုးမိတယ်၊</p> <p>ဒါကြောင့် သူတို့ပဲ မင်းကို ခေါ်သွားပြီး စားခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ ဒါဆို မိန်းမလှလေးနဲ့ လမ်းညွှန်ပေးမယ့် လူကြီးမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ” </p> <p>ဆီလစ်ကာက ဝမ်းသာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းစားချင်တဲ့ ဟင်းကို ရနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” </p> <p>မန်နေဂျာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရမှာပါ။” ဆီလစ်ကာက ယုံကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာသည် ယူအေအီးလူမျိုးများ၏ အလေ့အကျင့်အချို့ကို သိထားသည်။</p> <p>သူတို့သည် အစားစားနေချိန် စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးခြင်းကို မကြိုက်ကြပါ။ </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံး သူကဆီလစ်ကာနှင့်အတူ လိုက်ပါနေခဲ့ရာ စားသောက်ချိန်များတွင် လေထုက အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာက ဉာဏ်ရှိစွာနောက်ဆုတ်ပေးပြီး လူငယ်များကို လွတ်လပ်စွာ ဆက်ဆံခွင့် ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လူထုဆက်ဆံရေးဌာန၏ ဒါရိုက်တာလည်း ပါနေသောကြောင့် သူ လုံးဝ စိတ်မပူတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မန်နေဂျာ ဆီလီကာ၊ ကျွန်တော်နောက်ကို လိုက်လာပေးပါ၊</p> <p>အဲဒီစားသောက်ဆိုင်လေးက ဒီနေရာနဲ့ မဝေးပါဘူး၊</p> <p>လမ်းလျှောက်သွားရင် ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာပါဘူး ကားနဲ့သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဟိုဘက်မှာ ကားရပ်ဖို့ နေရာရှာရမယ်” </p> <p>မာကျစ်သာက ပြုံးပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို လမ်းလျှောက်သွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်” </p> <p>ဆီလစ်ကာက အကြံကို လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်နောက်ကို လိုက်လာလိုက်ပါ” </p> <p> </p> <p>မာကျစ်သာက ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာနဲ့ ရှေ့မှ လမ်းညွှန်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ဘက်တွင် လှပသော ဒါရိုက်တာနှင့်ဆီလစ်ကာတို့သည် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေကြပြီး တခါတရံ သူမကုမ္ပဏီ၏ အားသာချက်များကိုလည်း အနည်းငယ် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်လုံး ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ချူးရှောင်း တစ်ယောက် ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းကတော့ ဖောက်သည်နှစ်ယောက်က ယွမ်ကျိုး မည်ကဲ့သို့ </p> <p>ဆော်ဒီ ရှုးရှဲ၀က်သားကြာဇံကြော်အား </p> <p>ယခုလောက်ကောင်းအောင် ချက်နိုင်ရ</p> <p>သနည်းဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး ရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတယ်</p> <p>တူနဲ့ ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ပုရွက်ဆိတ်တွေ သစ်ပင်ပေါ် တက်နေသလို တကယ်မြင်ရတယ်၊</p> <p>တရုတ်ကြာဇံက ဝါးလို့ကောင်းပြီး အသားကြော်ကလည်း မမာမတင်းလေးနဲ့ အရမ်းစားကောင်းတယ်”</p> <p>ဖောက်သည်တစ်ဦးက ကြာဇံတစ်လုပ်ကို စိတ်ကျေနပ်စွာ ရှလွတ်ခနဲ စားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကောင်းဆုံ</p> <p>းကတော့ ကြာဇံတွေက ဟင်းရည်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူထားတာပဲ၊</p> <p>စားလိုက်ရင် နိဗ္ဗာန်ဘုံပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဟင်းပွဲကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ချီးမွမ်းရင်း ဆက်လက် စားသောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၆၉)</p> <p> </p> <p style="text-align:center">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save