Book List

<h2 style="text-align: center;">ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒူဘိုင်းနိုင်ငံ၏ ထမင်းကြော်စစ်စစ်များတွင် အသုံးပြုသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုးစုံကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တရုတ်လူမျိုးများမှာ ထိုပြင်းထန်သော အရသာကို စားသုံးရန် အသားမကျတတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် တရုတ်ပြည်ရှိ စားသောက်ဆိုင်အများစုမှာ ထိုနိုင်ငံခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို လုံးဝဖယ်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေသခံများ၏ အရသာနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ပြုပြင်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ဆီလီကာတစ်ယောက် တရုတ်ပြည်တွင် စားသောက်ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှခြင်းမှာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စီချွမ်သားတစ်ယောက်က ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့အတုကိုစားရခြင်း သို့မဟုတ် ယူနန်သားတစ်ယောက်က ဂဏန်းလုံးအစပ်အတုကို စားရခြင်းမျိုးမှာ မည်မျှပင် မသက်မသာဖြစ်ရကြောင်း နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဆီလီကာသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ရိုးရှင်းလှသော သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်တစ်ပွဲက သူ့ကို များစွာ ကျေနပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထမင်းကို အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် တည်ထားရသော်လည်း သူကတော့ လျင်မြန်စွာပင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ မင်းတို့ သုံးယောက် မှာထားတာတွေ ရပြီ" ကျိုကျာက ပန်းကန်များကို သူတို့ရှေ့သို့ သယ်ဆောင်လာပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သုံးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး သုံးဆောင်ပါဦး" ကျိုကျာက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောပြီးနောက် အခြားပန်းကန်များကို သယ်ယူရန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... အနံ့လေးတောင် မရှိဘူးလား" ဆီလီကာက မျက်ခုံးတွန့်သွားရင်း စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာကြီး... အဲ့လောက်မြန်မြန် စိတ်မပျက်လိုက်နဲ့ဦး။ စားကြည့်လိုက်ရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်" မာကျစ်သာက အပြုံးဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... သူပြောတာ မှန်တယ်။ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်လိုက်ရင် အံ့ဩစရာတစ်ခု တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဒါရိုက်တာကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထမင်းမှ ရနံ့မသင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ရန် မသင့်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားဆိုင်များမှ ထမင်းကြော်အတုများတွင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ရနံ့ သင်းသင်းလေး ရှိတတ်ကြသော်လည်း ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်တွင်တော့ ဘာရနံ့မှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... အရောင်လေးကတော့ ကြည့်လို့ကောင်းသားပဲ" ဆီလီကာက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား ထားမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထမင်းကြော်ကို သာမန်အနက်ရောင် ကြွေအိုးထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ရှည်လျားပြီး ဖျော့တော့သော ဆန်ညိုလေးများမှာ တစ်လုံးချင်း စနစ်တကျ ကွဲထွက်နေသည်။ ဆန်၏အလယ်တွင် စပျစ်သီးခြောက်၊ နှမ်းစေ့နှင့် မြေပဲကဲ့သို့ အရာများကိုလည်း ဖြူးထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပါ" မာကျစ်သာက တိုက်တွန်းပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... ကောင်းပြီလေ။ ငါ စားကြည့်မယ်" ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဆီလီကာက ဇွန်းကိုယူကာ စတင်စားသုံးတော့သည်။ သူသည် ထမင်းကြော်ကို ခပ်ယူပြီး သေချာမကြည့်‌တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမ်" ဆီလီကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒံပေါက်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ပြင်းထန်သော အရသာမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဆီလီကာ အလွန်ရင်းနှီးသည့် စစ်မှန်သောဒူဘိုင်းအရသာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆန်၏ နူးညံ့မှုနှင့် ဝါးရသည်မှာ မည်မျှ လွယ်ကူကြောင်းကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝါးနေစဉ်အတွင်း ဂျယ်လီကဲ့သို့အရသာမျိုးကို ရရှိစေသည်။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ်စပ်ကာ ထိုအရသာသည် ပါးစပ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်၊ ဆွေမျိုးမေ့လောက်သောဒံ‌ပေါက်၏ သဘာဝရနံ့ဝင်လာရာ စပ်သည့်အရသာကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဖောက်... ဖောက်...* ဆီလီကာက မြေပဲစေ့များကို ကိုက်ခွဲလိုက်ရာ မြေပဲ၏ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့က ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး စပျစ်သီးခြောက်၏ ချဉ်ချိုအရသာနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ထိုစပျစ်သီးခြောက်များမှာ အဆင့်မြင့် ထုတ်ကုန်များဖြစ်ပြီး စပျစ်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ နူးညံ့လှသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း... အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ" ဆီလီကာက ထမင်းကြော်ကို မျိုချလိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တရုတ်ပြည်မှာ ဘာလို့ ဒီလို ထမင်းကြော်မျိုးရှိနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီစားဖိုမှူးက အရှေ့အလယ်ပိုင်းကို ရောက်ဖူးတာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် သူကိုယ်တိုင်က အရှေ့အလယ်ပိုင်းသားပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဆီလီကာက ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်က တရုတ်လူမျိုးစစ်စစ်ပါ။ သူ အရှေ့အလယ်ပိုင်းကို ရောက်ဖူးလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသေချာဘူး" </p> <p>မာကျစ်သာက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆီလီကာမှာ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အရသာကတူနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ ဆီလီကာ၊ မင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပဲ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ" မာကျစ်သာ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရမှုနှင့်အတူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... သေချာတာပေါ့။ ငါ အရမ်းသဘောကျတာပေါ့။</p> <p>အရသာက တကယ် ကောင်းလွန်းတယ်၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်းက နာမည်ကြီးစားဖိုမှူး အများစုထက်တောင် ပိုကောင်းနေသလိုပဲ" ဆီလီကာက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မာရဲ့ အကြံပြုချက်က တကယ့်ကို ပညာရှိရာ ရောက်တာပဲ" ဒါရိုက်တာကလည်း တွေးမိသည်။ ဆီလီကာကို ယခုချက်ချင်းပင် စားသုံးရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆီလီကာ ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ယခုကဲ့သို့ ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးမျိုး ပြသခဲ့သည်မှာ ယခုခရီးစဉ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... စကားပြောတာ ခဏရပ်ကြရအောင်။ နောက်မှ အေးသွားရင် အရသာပျက်သွားလိမ့်မယ်" ဆီလီကာမှာ နောက်ထပ် စကားပြောချင်စိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားရပါးရ စတင်စားသုံးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့လည်း အခုစားကြမလား" မာကျစ်သာက လှပသော ဒါရိုက်တာကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒီဟာကလည်း အရမ်းကောင်းမှာ သေချာတယ်" ဒါရိုက်တာက သူမရှေ့ရှိ အစားအစာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... အရမ်းအရသာရှိပါတယ်" မာကျစ်သာက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... စကားမပြောနဲ့တော့။ စားတာကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ" ဆီလီကာက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စကားဝိုင်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ" ဒါရိုက်တာက ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ ဆီလီကာသည် ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ဆက်လက်စားသုံးသည်။</p> <p> </p> <p>"အစပိုင်း ချပေးတုန်းက ရနံ့မရခဲ့ပေမဲ့ အခုစားတော့မှ တကယ့်ကို အရသာရှိလာတာပဲ။ အံ့သြစရာပဲ" ဆီလီကာမှာ စားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် တသသ ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထမင်းကို နောက်ထပ် ပါးစပ်အပြည့် တစ်လုတ် ခပ်ယူလိုက်ပြန်သည်။ သူ ဝါးနေစဉ်အတွင်း ထမင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရသာမျိုးစုံကို ဆီလီကာ တစ်ခုချင်းစီ ခံစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ" ဆီလီကာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်း ယွမ်ကျိုး၏ ထမင်းကြော်မှာ လူတစ်ယောက်၏ ဗိုက်ကို ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပြည့်စေရန် လုံလောက်သည်။ ထို့ပြင် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားရသည့်အခါ ပမာဏမှာ ပို၍ပင် နည်းသွားသည် ထင်မှတ်ရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆီလီကာသည် အစားအသောက်က စားကောင်းမှန်းစတင် ခံစားရချိန်မှာပင် ထမင်းအားလုံးမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဆီလီကာသည် ဗလာဖြစ်နေသော အနက်ရောင်အိုးလေးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါ ဒီလောက် မြန်မြန် စားလိုက်မိတာလား" ဆီလီကာက မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" မာကျစ်သာက ခပ်တည်တည် မျက်နှာပေးဖြင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုကျာ၏ ရင်ထဲတွင် ခိုး၍ ရယ်မောနေမိသည်။ "ဟေးဟေး... အခုတော့ သူဌေးယွမ်ရဲ့ လက်ရာက ဘယ်လောက်ကောင်းပြီး စည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်လောက် တင်းကျပ်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလောက်ပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>"မမလေး... ထမင်းကြော် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ပေးပါဦး" ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသော ဆီလီကာက ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျိုကျာကို အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ ဟင်းတစ်မျိုးကို တစ်ကြိမ်ပဲ မှာယူခွင့်ရှိပါတယ်" ကျိုကျာက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဂရုတစိုက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပြောတာလဲ" ဆီလီကာသည် သူ၏ တရုတ်စကား ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းချက်ကြောင့် နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ခုနက စားထားတဲ့ ဟင်းကို ထပ်မှာလို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ" ကျိုကျာက ရိုးသားစွာ ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ငါ နားမလည်ဘူး။ အခုပဲ စားလိုက်တဲ့ ထမင်းကြော်မျိုး နောက်တစ်ပွဲ လိုချင်တာ။ အရမ်းအရသာရှိတဲ့ ထမင်းကြော်လေ" ဆီလီကာက သူ၏ရှေ့ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အလေးအနက် ပြောနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အရသာရှိသော အစားအစာအတွက် အစားအသောက် ဝါသနာရှင်များ မည်မျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း စိတ်မကူးနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆီလီကာအနေဖြင့် ရက်အတော်ကြာအောင် အစားအသောက်ကောင်းတစ်ခု မစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခု သူစားလိုက်ရသော ထမင်းကြော်မှာ သူ၏ အရသာနှင့် အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်နေသည့်အပြင် သူ၏ နိုင်ငံရှိ မီချီလင် ကြယ်သုံးပွင့် စားသောက်ဆိုင်များထက်ပင် အရသာ ပိုကောင်းနေသည်။ ဤမျှ ထူးကဲသော ဟင်းလျာမျိုးကို ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရှိထားချိန်တွင် သူ မည်သို့ ငြိမ်နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ စားကောင်းသော အရာတစ်ခုအတွက် တစ်နာရီ စောင့်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ စောင့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကြောင့်သာ ဝမ်းသာအားရ မခုန်ပေါက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုကျာ၏ စကားကို နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်ရန် အတော်လေး လွယ်ကူနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမာ... သူတို့ကို တစ်ချက်လောက် ရှင်းပြပေးပါဦး" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် မာကျစ်သာကို အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့" မာကျစ်သာက ပုခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် သူ ရှင်းပြရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် လှပသော ဒါရိုက်တာမမက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်မလေး... အဲဒီမှာ ချက်နေတဲ့သူက မင်းရဲ့ အထက်လူကြီး မဟုတ်လား။ သူ့ကို ဒီကို ခဏလောက် ထွက်လာခိုင်းပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... သူက ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းကတော့ စည်းမျဉ်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးကလည်း ခင်ဗျားတို့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး" ကျိုကျာက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ခိုင်မာစွာ တုံ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အပိုပေးရမှာ စိတ်မပူပါနဲ့။ မူရင်းဈေးရဲ့ ဆယ်ဆပေးပြီး နောက်တစ်ပွဲ ထပ်မှာပါရစေ" ဒါရိုက်တာက ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမလေးရှင်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက သတ်မှတ်ဈေးထက် အဆတစ်ရာပေးပြီး မှာတဲ့သူတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူဌေးယွမ်ရဲ့ အမည်ပြောင်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်လို့ ခေါ်တာလေ" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>"သံလိုက်အိမ်မြှောင်ဆိုတာ ၁ စင်တီမီတာတောင် အမှားမခံတဲ့ လူမျိုးပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာ... အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရပြီ" မာကျစ်သာက ဒါရိုက်တာ၏ စကားကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပါသည်။ လှပသော ဒါရိုက်တာသည် ဆီလီကာ ထမင်းကြော် ထပ်မစားရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယွမ်ကျိုးနှင့်တိုက်ရိုက်ပြောဆိုရန်ပင် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆီလီကာသည် ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်ကိုယ်စား စစ်ဆေးရန် လာသူဖြစ်ရာ ဤအရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ကို သူမ မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... အကြံရှိရင် ပြောပါဦး" ဆီလီကာက မာကျစ်သာကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်" မာကျစ်သာက သေချာ‌နေသော အကြည့်ဖြင့် ပြုံးပြပြီး ကျိုကျာကို ကြည့်ကာ မှာယူလို</p> <p>က်သည်။ "ဒီမိန်းမလှ‌လှနဲ့ ကျွန်တော်၊ သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်တစ်ပွဲစီ ထပ်မှာမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save