Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၄၈၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီဟာက မင်းပြောခဲ့တဲ့ အကြွေထည့်စက် လား”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်က ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီးတစ်ဖြည်းဖြည်းချည်းကပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ဒီဟာပဲ အနုပညာရသကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်နေတာ”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက မျက်ခုံးတင်းတင်းကြုပ်ပြီး သူ့‌ဧ။်ဆီဆေးပန်းချီကား ကိုပဲ စဉ်းစားနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပန်းချီကားကို ရောင်းပြီးသွားတဲ့အခါ ဝူဟိုင်းက ဝယ်သူကို ပိုက်ဆံပေးပြီးတောင် ပြန်ဝယ်ခဲ့သည်။ </p> <p>ဒါက သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပဲ ကျန်းကျားဝေ့ကို အချို့ကိစ္စတွေမှာ အလျော်ပေးခဲ့ရသည်။ </p> <p>အကဲဖြတ်ရလျှင် </p> <p>“စားသောက်ဆိုင်‌ ရှေ့က ဖြတ်သွားဖြတ်လာများ” </p> <p>ဆိုသည့် ဆီဆေးပန်းချီကား ကို ဝူဟိုင်း မည်မျှတန်ဖိုးထားလဲ ဆိုတာ သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတွင် အနုပညာအလှတရား တစ်ခုမှမရှိသည့် ထိုစက်ကြီးကို ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင် တံခါးရှေ့မှာထားထားခြင်းကို ဝူဟိုင်း လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲကွာ ဒီမှာ သောက်စရာတွေ ရောင်းနေသေးတယ် </p> <p>ဒီအအေးတွေက လူတွေကို ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ” </p> <p>လင်းဟုန်က ဝူဟိုင်းနှင့် အမြင်တူသည်မှာ ရှားရှားပါးပါး အကြိမ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်မှာ ထိုကဲ့သို့ သောက်စရာတွေကို မသောက်ဖူးပေ။ တခြားအကြောင်းရင်းကြောင့်မဟုတ်ပဲ မကြိုက်၍သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပိုက်ဆံချမ်းသာပြီး စိတ်ရှိတိုင်းလုပ်နိုင်သည့် ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားဖြစ်ရာတခြားသူများကိုလည်း ထိုဈေးပေါသောသောက်စရာတွေ မသောက်စေချင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဟုတ်‌ပေသည်။</p> <p>ထိုသည်မှာ သူ၏ ရိုးရှင်းပြီး ယုတ္တိကျသော အတွေးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား</p> <p>ရောင်းလို့မရဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲဆိုတာ သူ့ကို သိအောင် လုပ်ပေးပစ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းရှီက လူနှစ်ယောက်ရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့”</p> <p>ဝူဟိုင်းက သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးကို သပ်ရင်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လိုတဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါ ထောက်ပံ့မယ်”</p> <p>လူချမ်းသာကြီး လင်းဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေ ဒါဆို မနက်စာအချိန်မှာ လူတိုင်းကို ပဲနို့  ကို အခမဲ့ ပေးမယ့်ကိစ္စကို မနက်ဖြန်က စပြီးလုပ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းရှီက အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ အလုပ်ဖြစ်မလား” </p> <p>စီးပွားရေးကိစ္စတွေကို ဝူဟိုင်းက မသိသေးတာကြောင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမရှိဘူး လမ်းဘေးမှာ ရောင်းနေတဲ့ ပဲနို့တွေကို အကုန်ဝယ်ပြီး ဖောက်သည်တွေကို အခမဲ့ပေးမယ် </p> <p>တန်းစီစက်ဘေးမှာ နေရာချပေးလိုက်ရင် ပြည့်စုံသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီစက်ကို တိုက်ရိုက်ရွှေ့ပစ်လိုက်လို့ မရဘူးလား”</p> <p>ဝူဟိုင်းက ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမအချက်၊ဒီစက်ကို ဒီမှာထားဖို့ လမ်းစီမံထိန်းသိမ်းရေးရုံးက ခွင့်ပြုထားတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် အခုချက်ချင်း ရွှေ့ပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူး ၊</p> <p>ဒုတိယအချက်၊ကျွန်မတို့က ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေဆိုတော့ စီးပွားရေးလုပ်ရာမှာ လူတိုင်းကို သဘောကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းရှီက ပြုံးပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ပဲနို့ကို အခမဲ့ပေးတာကလည်း ယဉ်ကျေးတာပဲလား” </p> <p>ဝူဟိုင်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့ ကျွန်မတို့က သူ့စီးပွားရေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖိနှိပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းရှီက ဝူဟိုင်းကို ကြည့်ပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးယွမ်ကို ပြောလိုက်မယ် တန်းစီတဲ့စက်ဘေးမှာ စင်တစ်ခုထားမယ်လို့”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ကျန်းချန်းရှီရဲ့ အပြုံးကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ ဒီကိစ္စကို ကော်မတီက ဖောက်သည်တွေကို ပေးတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခုလို သဘောထားလိုက်ရအောင်”</p> <p>လင်းဟုန်က လက်ဝှေ့ပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့် ငါလည်း ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးကို သပ်ပြီး ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင်ထဲကို ဂုဏ်ယူစွာ ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှားရွှား "</p> <p>ယွမ်ကျိုးက LED  ဘုတ်ပေါ်မှာ အလေးအနက်နဲ့ တစ်ခုခု ရေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးယွမ်၊” </p> <p>ဝူဟိုင်းက ယွမ်ကျိုးကိုLEDဘုတ်  ကိုင်ထားပြီး လှေကားဘေးမှာ တစ်ခုခုရေးနေတာကို မြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း ဆိုင်စဖွင့်မယ့်ချိန်အထိ မိနစ်နှစ်ဆယ် ကျန်သေးတယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဘောပင် ချပြီး အလေးအနက်နဲ့ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်၊ သိပါတယ် အချိန်ကို ကျွန်တော် အလွတ်မှတ်ထားတယ်”</p> <p>ဝူဟိုင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဝူဟိုင်းကို တိတ်တိတ်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာက </p> <p>“အားလုံးသိပြီးပြီဆိုတော့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ အပြင်မထွက်ဘူးလား” </p> <p>ပြောဟန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောစရာရှိလို့ပါ မင်းရဲ့ တန်းစီတဲ့စက်ဘေးမှာ ခြင်းတောင်းလေးတစ်ခု ထားပြီး တန်းစီနေတဲ့ ဖောက်သည်တွေကို သောက်စရာပေးချင်တယ်”</p> <p>ဝူဟိုင်းက ယွမ်ကျိုး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေ နေရာ အများကြီး မယူပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးအတွက်တော့ ထိုနေရာမှာ ခြင်းတောင်းလေးတစ်ခု ထားလိုက်တာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါ။</p> <p>ထို့အပြင် သောက်စရာတွေကို အခမဲ့ပေးမည်ဆိုတာကိုလည်း သူ အရမ်းသေချာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူဟိုင်းက စီးပွားရေးလုပ်တာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူမျိုးဟု မထင်ခဲ့‌ပေ။</p> <p>“ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် အိုကေပြီ” </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်း လင်းဟုန်နဲ့ ကျန်းချန်းရှီတို့ သုံးယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ယွမ်ကျိုးကို မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။</p> <p>ထိုသည်က တန်းစီကော်မတီ၏ ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကလည်း  ဖြေရှင်းနည်း‌ကောင်းတစ်ခုကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လည်ပိုင်း ဆိုင်စဖွင့်ချိန် ရောက်လာတာနှင့်အမျှ အပြင်ဘက်က ဖောက်သည်တွေက ယခင်လိုပဲ တဖြည်းဖြည်း များလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရာသီဥတုက နည်းနည်း အေးနေပြီး အကြွေထည့်စက် ထဲမှာလည်း ပူပူနွေးနွေး သောက်စရာတွေ ရှိနေသည်။ </p> <p>ထို့အပြင် ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင်နားမှာပဲ တည်ရှိနေတဲ့အတွက် ဝယ်ယူဖို့ လာတဲ့ လူတွေ ပိုများလာသည်။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေး စတင်ပြီး မိနစ် သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးခင်မှာပဲ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက သောက်စရာတွေကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်ဖြည့်ပြီး ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>သောက်စရာတွေကို သယ်လာတိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မာနကြီးဟန် ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအကြိမ် ပြန်ဖြည့်သည့်အချိန်မှာ အမျိုးသမီးသူဌေးက သူဌေးထုံကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး ပင်ပန်းလိုက်တာ</p> <p>ဘာလို့ ငါ့စီးပွားရေးက ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ မသိဘူး၊ ၂ ယွမ်တောင် ပိုစျေးတင်ထားတာပေမယ့် လူတွေ အများကြီး ဝယ်နေကြတုန်းပဲ” </p> <p>သူမ၏ အသံတွင် မောက်မာမှု့ကို ဖုံးမထားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း” </p> <p>သူဌေးထုံက အေးစက်စက် နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။ </p> <p>သူ့မ၏ ပိန်ပါးပါးမျက်နှာပေါ်မှာ သဘောမကျသည့်အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က အားလုံး သူဌေးကြီးတွေဆိုတော့ ဒီလို ပိုက်ဆံနည်းနည်းကိုဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး၊</p> <p>ဒါပေမယ့် ငါကတော့ လိုချင်တယ်၊</p> <p>ငါက ဆင်းရဲတယ်လေ</p> <p>ကြည့်ပါဦး အခုလေးတင်ပဲ အချိန်တိုလေးအတွင်း အမြတ် ၂၀၀ ကျော် ရသွားပြီ” </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ ဖုံးပြီး ၀င့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမပြောတာ မှန်ပါသည်။ </p> <p>ကတုံးဆံတောက် ဆံပင်နဲ့အနောက်တိုင်း၀တ်စုံ ဝတ်ထားသည့်လူက သူဌေးထုံကို ဒုတိယအကြိမ် သွားရှာခဲ့ပေမယ့် သူမက တိုက်ရိုက် ငြင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းကတော့ သူဌေးထုံက ယွမ်ကျိုးသည် လူများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းခဲ့သည့် အဖြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မအမြင်အရ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖောက်သည်တွေကို အသုံးချပြီး စီးပွားရေးလုပ်ချင်လျှင် အရင်ဆုံး သူတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ယူသင့်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့မ၏ စီးပွားရေးက ယွမ်ကျိုးကြောင့် ကောင်းလာခြင်းကိုတောင် သူဌေးထုံက ကျေးဇူးတင်ခဲ့သေးသည်။ </p> <p>ယခုအချိန်မှာ ယွမ်ကျိုး စီးပွားရေးကို ခိုးယူချင်တဲ့ အနောက်တိုင်း၀တ်စုံနှင့်လူကိုသဘောတူစရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုနည်းနဲ့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ ငါ တကယ် စိတ်မဝင်စားဘူး” </p> <p>ယွမ်ကျိုးကဲ့သို့ ‌သူဌေးထုံက ပြေပြစ်စွာ မပြောတော့ပဲ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ</p> <p>ဒါပေမယ့် သူ‌ဌေးယွမ်ကတော့ တကယ်ကောင်းတဲ့ လူပါပဲ၊</p> <p>သူ့ကြောင့်ပဲ ငါတို့ ပိုက်ဆံ ရနေတာ”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးဘော့စ်က ရယ်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အခု မင်းက အရမ်းပျော်ပြီး ထောင်လွှားနေပေမယ့် မင်းအ‌ပျော်က ယုန်အမြီးလိုပဲ တိုတိုလေး မကြာခင်ပဲ ပြီးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>သူဌေးထုံက  ထိုအမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြီး တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား</p> <p>သူဌေးယွမ် ဆိုင်မဖွင့်တော့တဲ့နေ့မှပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်ဆိုးစွာ ပြန်ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအတွက် အရေးကြီးဆုံးအကြွေထည့်စက် ထဲက သောက်စရာတွေ ရောင်းကုန်သွားပြီလား ဆိုတာ စစ်ဆေးရတာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောင်းကုန်သွားပြီဆိုရင် ချက်ချင်း ပြန်ဖြည့်ရမည်။</p> <p>ဒါကသာ သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူဌေးထုံအတွက်  သူမကို မနာလိုဖြစ်‌ နေ</p> <p>သည့် အသက်ကြီးကြီးအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ ထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ ယခင်လိုပဲ လူများစွာနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်တွေက လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သတင်းတွေကို ပြောကြပြီး အစားအစာအကြောင်းတွေကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ယတချို့ကတော့ အမျိုးမျိုးသော လှည့်ကွက်တွေ သုံးပြီး တခြားသူရဲ့ အစားအစာကို စားရဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ယခင်လိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>ကွာခြားမှု တစ်ခုသာရှိမည်ဆိုပါက လူတိုင်း</p> <p>၏လက်ထဲမှာ သောက်စရာတစ်ခုစီ ကိုင်ထားတာပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>တချို့က ပုံမှန်အပူချိန်ရှိတဲ့ကာဗွန်နိတ် အအေး ကို သောက်နေကြပြီး တချို့ကတော့ ပူပူနွေးနွေး နို့လက်ဖက်ရည် ကို သောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း လူတွေ အတော်များများ ဝယ်နေကြပုံပဲ</p> <p>” ယွမ်ကျိုးက တိတ်တိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုးကတော့ လုံးဝ မစိုးရိမ်ပါပေ။</p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ စီးပွားရေးကောင်းမှ မနက်ဖြန်မှာ စီးပွားရေးမကောင်းခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်မှု ရှိလာတဲ့အခါ နာကျင်မှုလည်း ဖြစ်လာမှာပင်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါပေ။ သဘောတူညီချက်ရပြီးသား ဖြစ်သည့် ကျန်းချန်းရှီ၊ လင်းဟုန်နဲ့ ဝူဟိုင်း သုံးယောက်လည်း ထိုအတိုင်း စဉ်းစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ညစာအချိန်ရောက်လာတဲ့အခါ အကြွေထည့်စက်ဧ။်ရောင်းအားက ပိုတောင် ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ </p> <p>အမျိုးသမီးက သောက်စရာတွေကို ၁၅ မိနစ် တစ်ကြိမ်လောက် ပြန်ဖြည့်ရလောက်‌‌အောင်ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ယွမ်ကျိုး ဆိုင်ပိတ်တဲ့အချိန်ထိ ထိုအတိုင်းဆက်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်ပန်းလိုက်တာ ပိုက်ဆံထည့်တဲ့သေတ္တာက လည်း သေးလွန်းတယ်”</p> <p>သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မောက်မာ၀င့်ကြွားမှု့က ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြောထားတာပဲ မဟုတ်လား</p> <p>အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့၊</p> <p>အခု ကြည့်ပါဦး၊ ငါ မှန်နေတယ်</p> <p>သောက်စရာတွေ စျေးနည်းနည်း ပိုတင်ထားတာ အရေးမပါပါဘူး၊</p> <p>ငါက ဒီထက်ပိုတင်ထားတာရှိ‌သေးတယ်၊ ဒါတောင် ပုံမှန်ပဲ‌ ရောင်းကောင်းတုန်း” </p> <p>အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို မာနကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း… မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်” ခေါက်ဆွဲဆိုင်သူဌေးက ရိုးသားတဲ့ လူဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက မတွေးဘဲ သဘောတူပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါပေါ့ငါ မှန်တာပဲလေ</p> <p>အခု အဲဒီလူကို ဖုန်းခေါ်ပြီး သောက်စရာတွေ ထပ်မှာရမယ်</p> <p>ပိုပြီး သိမ်းထားတာက ပိုကောင်းတယ်</p> <p>များလေလေ ကောင်းလေလေပဲ” </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက ဉာဏ်ကောင်းစွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ ငါ သွားပြီး စီစဉ်ထားလိုက်မယ်” ယောက်ျားဖြစ်သူက နာခံစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းခေါ်ပြီးချိန်မှာ အနောက်တိုင်း၀တ်စုံနှင့်လူက မိမိကိုယ်ကို ကြွားဝါပြောဆိူလိုက်သည်။သူတို့အချင်းချင်း ချီးကျူးပြီးနောက် နောက်နေ့တွင်လည်း ပစ္စည်းများပိုယူရန် သဘောတူညီချက် ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်နေ့ မနက်စောစောမှာယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင် တံခါးရှေ့တွင် LED ဘုတ်ပြားတစ်ခု ထားထားခြင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်အတိုင်းပင် ယွမ်ကျိုး၏ကိုယ်ပိုင်စတိုင်ဖြစ်သည့် ရောင်စုံ နီယွန်မီးလေးတွေ တောက်ပနေသည်။ </p> <p>သို့သော် ယခုအကြိမ်သည် ဟင်</p> <p>းအသစ်ကြော်ငြာခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ပရိုမိုးရှင်း ဆင်းခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တာနှင့် ဖောက်သည်တွေက “‌‌ နွေးထွေး စွာ သတိပေးချက်” ဆိုတဲ့ စာတန်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၈၂)</p> <p style="text-align:center">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save