Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပွက် ပွက် ပွက်"</p> <p>မကြာခင်မှာပဲ ရေများက တပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။အနီရောင်မြေအိုးမီးဖိုပေါ်မှာ တင်ထားသည့်လက်ဖက်ရည်အိုးမှာ စတင်ပူလာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ဖက်ရည် ပြုလုပ်တဲ့အခါမှာလက်ဖက်ရည်ခွက်ရဲ့ အပူချိန် က အရမ်းအရေးကြီးတယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးကပြောရင်း လက်ဖက်ရည်အိုးကို မီးဖိုပေါ်ကနေ ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်”  </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ </p> <p>သူမက ယွမ်ကျိုးအနားမှာနေပြီး အသစ်အဆန်းတွေ သင်ယူရခြင်းကို အလွန် နှစ်သက်သည်။ </p> <p>မျက်‌တောင် တောင်မခတ်ဘဲ သူ့ရဲ့လက်လှုပ်ရှားမှုတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွာလာ” </p> <p>ရေစီးသံလေး ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက လက်ဖက်ရည်ပစွည်း အားလုံးကို ထပ်ပြီးသန့်စင်ဆေးကြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖိုးတန် ကြက်ဥခွံလက်ဖက်ရည်ခွက်များကိုလည်း မမေ့ဘဲ ဆေးကြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်လိုက်သောအခါ ရေငွေ့နွေးနွေးလေး ထွက်လာပြီး လန်းဆန်းသင်းပျံ့သောရနံ့ကို ရလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးယွမ် လက်ဖက်ရည်လုပ်တဲ့ပုံစံကအရမ်း ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ လိုပဲ” </p> <p>မုရှောင်ယွမ် စိတ်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူစွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွမ် အတွက်တော့ ယွမ်ကျိုး လက်ဖက်ရည်လုပ်တာကို မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ အရင်က သူ လက်ဖက်ရည်လုပ်တတ်မည် မထင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းကတော့ သူမဒီမှာအလုပ်လုပ်တုန်းက ယွမ်ကျိူးက အနက်ရောင်ကီမန်းလက်ဖက်ရည်ကို အသုံးပြုပြီး လက်ဖက်ကြက်ဥ လုပ်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးအိုတစ်ယောက်က အလွန် စိတ်ဆိုးသွားဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ အဘိုးအိုက ယွမ်ကျိုးနှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆူပူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘုရားပေးတဲ့ အကောင်းဆုံးပစ္စည်းကို အလဟဿ အသုံးပြုနေတာပဲလက်ဖက်ရည်အကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ကောင်"</p> <p> </p> <p>ထိုကြောင့် မုရှောင်ယွမ်စိတ်ထဲတွင်</p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ သူဌေးယွမ် က အားလုံးကို တတ်သွားပြီပဲထင်တယ်” တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အကောင်းဆုံး ဝါးရေကိုအသုံးပြုပြီး ခွက်တွေကို သေချာစွာ အပူပေးနေသည်။ ထိုရေက လက်ဖက်ရည်လုပ်ဖို့ အရမ်းသင့်တော်သည့် အခံရေဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတုန်းက လက်ဖက်ရည်ပညာရှင် လျုယုသည် သူရေးခဲ့သော လက်ဖက်ရည်အခြေခံပညာရပ်'ထဲတွင်</p> <p>“လက်ဖက်ရည်လုပ်ရန် ရေရွေးချယ်ရာတွင်တောင်ပေါ်ရေ က အကောင်းဆုံး၊မြစ်ရေက အလယ်အလတ်၊ကန်ရေက အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်” ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တန်ခေတ်မှ ကျန်းယုကျင်းကလည်း သူရေးခဲ့သော'လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်သည့်ရေများအကြောင်း'မှတ်တမ်းတွင် လျူရှန်းတောင်ရှိကန်၀မ်ရေတံခွန်မှ ရေကို အကောင်းဆုံးအဆင့်၊ ဟွိုင်ရှန်းတောင်မှရေကို ဒုတိယအဆင့်၊လန်စမ်းချောင်းကရေကို တတိယအဆင့် အဆင့်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးရေ ကိုတော့ ဆုန်မင်းဆက် ကာလမှာ စတင်အသုံးများလာသည်။ ထိုအချိန်မှာ လက်ဖက်ရည်ပြိုင်ပွဲတွေက အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပညာရှင်များအကြား အလွန်နာမည်ကြီးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လက်ဖက်ရည်ကောင်းရဖို့ရန်လက်ဖက်ရည်များဧ။် အခြေခံပညာရပ်များကို နှံ့စပ်ရမည့်အပြင် သုံးသည့်ရေကလည်း အဆင့်မြင့်ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ထိုမှသာ အကောင်းဆုံးသောလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ရနိုင်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွာလာ”</p> <p>ခွက်တွေကို အပူပေးပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးကရေကျန်များ အားလုံးကို သွန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုယွမ် ဘာလို့ ရေအားလုံး လောင်းပစ်လိုက်တာလဲ” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ခေါင်းစောင်းကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေက အခုဆူလွန်းလို့ ရေပူဖောင်းတွေထနေပြီလေ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ရေက လေနဲ့ဓါတ်မပြုတော့လို့  အဲဒီရေနဲ့ လက်ဖက်ရည်လုပ်ရင် အရသာမကောင်းတော့ဘူး” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့လို့လား ဟုတ်ဟုတ်” </p> <p>မုရှောင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ နားမလည်ပါ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစကားတွေက မုရှောင်ယွမ်ရင်ထဲက ယွမ်ကျိုးကို လေးစားစိတ်များကို မလျော့စေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွမ်ကျိုး ဝါးရေ အသစ် ထည့်ပြီး လက်ဖက်ရည်အိုး ကိုမီးသွေး မီးဖိုပေါ်မှာ ထပ်တင်ကာ ရေကို ထပ်မံ ဆူပွက်အောင်လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ် သူက မီး‌တောက်ကို သေချာကြည့်နေသည်။</p> <p>ရေထဲမှာပူစီဖောင်း သေးသေးတွေ စတင်ထွက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းလက်ဖက်ရည်အိုး ကို ယူပြီး လက်ဖက်ရည် စတင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟွာလာ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရေကို ဖူကန်းတံဆိပ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ လောင်းလိုက်သည်။ </p> <p>ထိုခွက်က လက်ဖက်ရည်ထည့်ဖို့အထူးထုတ်လုပ်ထားပြီး အလင်းဝင်မှုနဲ့ ကြည်လင်တောက်ပမှု့ အလွန်ကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ရေထည့်လိုက်သည်နှင့် ချင်းမင်းခေတ်ဦးပိုင်းလက်ဖက်ခြောက်များက အပေါ်သို့ မျောတက်လာပြီးနောက်မှ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေအောက်သို့ ပြန်ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>ပြန်ကျလာသည့် လက်ဖက်ခြောက်များမှာ နတ်မိမယ်များကဲ့သို့ လှပစွာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ဆုံးသို့ ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံစံက အလွန်လှပပြီး လက်ဖက်ရည်ရနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ခြောက်များက ခွက်ထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောနှောသွားပြီးရေလည်း အစိမ်းရောင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရနံ့ကလည်း ပိုပိုပြီး သင်းပျံ့လာသည်။</p> <p>မသောက်ခင်ကတည်းက လက်ဖက်ရည်ကြိုက်သူတွေကို မူးမေ့သွားစေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်‌နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ဒါသည် ချင်းမင်းခေတ်ဦးပိုင်း နန်းတွင်းသုံးလက်ဖက်များဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ပင် ၁၈ ပင်မှသာ ထွက်တဲ့ လက်ဖက်ရွက်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းလှတာပဲ” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ခွက်ထဲက အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အမှန်ပဲ  ဒီလောက်လှတာကို တစ်ခါတည်း သောက်ပစ်ဖို့က သိပ်မသင့်‌ တော်ဘူး” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အနံ့အရသာခံစားနေစဉ်တွင် ယွမ်ကျိုးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီ သောက်လို့ရပြီ"</p> <p>"ဟုတ်"</p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ခွက်ကိုယူကာ ယွမ်ကျိုးထည့်ပေးမည့်လက်ဖက်ရည်ကို နာနာခံခံစောင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အပြုအမူကောင်း‌ တွေရှိတာပဲ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွမ် ရှင်လည်း ငယ်ပါသေးတယ်"</p> <p>မုရှောင်ယွမ်က လျှာထုတ်ပြပြီး ယွမ်ကျိုးကို စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း ဒါပေါ့"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခပ်တည်တည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို "ဦးလေး"ခေါ်သည့်သူများရှိသည်ကိုတော့ တမင်တကာ မေ့ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ထည့်ပေးသည့်လက်ဖက်ရည်ကို ချက်ချင်းသောက်ချလိုက်သည်။သူမက မျက်မှောင်ကြုပ်ရင်း </p> <p>အာ"</p> <p>"ခါးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက သူမကိုကြည့်ပြီး ရယ်နေသည့်အချိန်တွင် တစ်ယောက်ယောက်၏ အသံဖြင့်နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ အသက်၅၀ခန့်ရှိပြီး အနက်ရောင် အနောက်တိုင်း၀တ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ဆင်ထားသည်။သူက ယွမ်ကျိုးတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ပြုံးပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲဗျ"</p> <p>"သူဌေးယွမ် ဒီလက်ဖက်ရည်က ရောင်းမှာလား"</p> <p>ထိုလူက ယွမ်ကျိုးကို သိပုံပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ဘာလို့ မရောင်းတာလဲဗျ</p> <p>ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေးပဲရောင်းပေးပါလားဗျ"</p> <p>ထိုလူက နက်ကတိုင်ကို ပြန်ပြင်ပြီး ယုံကြည်မှု့အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရောင်းပါဘူးဗျ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးမှာ ထိုလူက ချင်းမင်းခေတ်ဦးပိုင်းလက်ဖက်ခြောက်များကြောင့် ထိုသို့ဇွဲရှိရှိပြုလုပ်နေမှန်း သိလေသည်။</p> <p>ထိူလူသည် အရင်က ကီမန်းလက်ဖက်ရည်ကြောင့် ယွမ်ကျိုးကိုရိုက်နှက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် အဖိုးအိုတစ်ယောက်နှင့်ပင် အတော်တူသည်။ကြည့်ရသည်မှာ  ထိုသူလည်းလက်ဖက်ရည်ကို အရမ်းချစ်မြတ်နိုးသည့်  လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်‌ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက အခွန်ဌာနမှ ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက အခွန်ဌာနမှာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ယနေ့ ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကနေ ဖြတ်သွားရင်း လက်ဖက်ရည်ရနံ့ရလာ၍ ၀င်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဒီဆိုင်မှာ အရင်က ၂ ကြိမ်သာ စားဖူးပြီး ဒီနေ့က တတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တခါတလေ လာကြည့်ခြင်းမှာ ယွမ်ကျိုး ဆိုင်က အခွန်အများကြီး ပေးတဲ့ ဆိုင်ဖြစ်လို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လမ်း‌လေးထဲကို ၁၀၀ မီတာလောက်  လျှောက်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက ချက်ချင်း တစ်ခုခုကို သိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ် အစိုးရအရာရှိတွေက လက်ဖက်ရည်သောက်၊ ငှက်မွေးများစုဆောင်းခြင်း၊ပန်းစိုက်ခြင်းတို့ကို ယဥ်ကျေးမှု့ အဆင့်အတန်းတစ်ရပ်အဖြစ်  သတ်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတိုင်းပင် ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း ကလည်း လက်ဖက်ရည်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဖက်ရည်ရနံ့ကို ရလာသည့်အချိန်မှာ ထိုရနံ့နောက်ကိုတန်းတန်းမတ်မတ် လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်မှာတော့ သူ့က နာမည်ကြီး အနံ့ခံနှာခေါင်းရှိသည့်ချူးရှောင်းနဲ့ တောင်အတော်တူသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ရနံ့ကို လိုက်ရင်းဒါရိုက်တာချုပ်လင်း က ယွမ်ကျိုး ဆိုင်ရှေ့ကိုရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရပ်လိုက်ချိန်မှာပဲမုရှောင်ယွမ်က လက်ဖက်ရည် ခါးသည် ပြောနေသံကိုကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက် သူ တခြားအရာတွေကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက အခါး ကြောက်ပေမဲ့ သူကတော့ မကြောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဖက်ရည်များနှင့် မစိမ်းသော်လည်း ဒီလို အဆင့်မြင့် လက်ဖက်ရည်ကို သူအနေနှင့် မြင်ဖူးဖို့နေနေသာသာ အနံ့တောင် အခုမှရဖူးတာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရောင်းရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ် သူဌေး ငါ့ကို တစ်ခွက်ပဲ တိုက်လဲ ရပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုရင်ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း က ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်းဂရုစိုက်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ဖက်ရည်ကို ကြည့်မိလေလေ သောက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းမရလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူတစ်ခါမှ မသောက်ဖူးတဲ့ အကောင်းဆုံးအဆင့်မြင့် လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာက ကျသွားရင်လည်း</p> <p>မနက်ဖြန် ပြန်ရှာလို့ရနိုင်ပါတယ် လို့ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်လို့လား” မုရှောင်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ငါက လက်ဖက်ရည်သောက်တာပဲ ကြိုက်တယ် ဒီအနံ့ကို အကဲဖြတ်ကြည့်ရင် ချင်းမင်းခေတ်ဦးပိုင်းက လက်ဖက်ရွက်ပဲထင်တယ်”</p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း က ခွက်ထဲက အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရည်များ ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတော့ သူဌေးယွမ် ကို မေးရမှာပဲ သူဌေးယွမ်ကို လူတွေက သံလိုက်တုံး လို့ ခေါ်ကြတယ်” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က  ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွမ် သိသည်။ယွမ်ကျိုးက ဒီလူကို သဘောမကျ၍ မဟုတ်ပဲ ရောင်းရန်မရည်ရွယ်ထား၍သာ ထိုသို့ပြောခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် ချင်းမင်းခေတ်ဦးပိုင်းကလုံကျင်းလက်ဖက်ရွက် ပါ” </p> <p>ယွမ်ကျိုး လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက "နန်းတွင်းသုံး"သည့် စကားလုံးအား ထည့်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘုရား ဘုရား ငါအသက်ဒီလောက်ကြီးနေပေ</p> <p>မဲ့ ဒီလိုလက်ဖက်ရည်မျိုးကို မသောက်ဖူးသေးဘူး၊ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ငုံလောက်ပေးတိုက်ပါဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက အသက်ကြီးသော်လည်း ခခယယ တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၈၉)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save