Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မသိဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူက ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း ရဲ့ ကျိုးနွံလွန်းသည့် အပြုအမူကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲလို မပြောပါနဲ့‌ဗျာ</p> <p>ကျွန်တော့်နာမည် လင်းကျိုးလီပါ </p> <p>ဒီနားက အခွန်ဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ် အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့က တစ်နေရာတည်းမှာအလုပ်အတူတူ လုပ်နေကြတဲ့သူတွေပဲဗျာ</p> <p>  ဒီလက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် ရောင်းပေးပါလား” </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရာထူးကို အသုံးချပြီး ဖိအားပေးတာမျိုး မလုပ်ဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယွမ်၊ လာ သောက်ကြမယ်” </p> <p>ယွမ်ကျိုး က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထို့သူများကိုစကား ကြားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသပြီးနောက် မုရှောင်ယွမ်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အရမ်းခါးတယ် အရသာမကောင်းဘူး ကျွန်မကတော့ ဖရဲသီးဖျော်ရည် ကို ပိုကြိုက်တယ်” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုဟို ကလေးမလေး၊ မင်းက အရမ်းငယ်သေးလို့ ဒီအရသာကို နားမလည်သေးတာပါ”  ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း က ယွမ်ကျိုး မပြောခင် အရင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လက်ဖက်ရည်အကြောင်း စတင်ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>“လျုယု ကို လက်ဖက်ရည်နတ်ဘုရား လို့ ခေါ်ကြတယ်</p> <p>သူရေးတဲ့ ‘လက်ဖက်ရည်၇ခွက်ရဲ့ အလက်ာ' ထဲမှာ ‘လက်ဖက်ရည် ၇ ခွက် သောက်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက်က အမတတစ်ပါးလို တိတ်ဆိတ်စင်ကြယ်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု ရလာတယ်’ လို့ ပြောထားတယ်</p> <p>ဒီအရသာက လူကို နတ်ဘုရားလိုမျိုး ခံစားစေတတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်အကြောင်း ပြောနေချိန်မှာ ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း က ခေါင်းကို စောင်းကာ လေးနက်ပုံ ပေါက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ခါးတုန်းပဲ”  မုရှောင်ယွမ်က လျှာလေးထုတ်ကာ တိတ်တိတ်လေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားပြီး ယွမ်ကျိုးတောင် ဒီလိုကောင်းသည့် လက်ဖက်ရည်ကို ကလေးမလေးအားတိုက်မိတာ မှားပြီတောင် ခံစားသွားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာလက်ဖက်ရည်လဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ချင်းမင်ခေတ်ဦးပိုင်းမှ လုံကျင်းလက်ဖက်ရွက်အစစ်များ ဖြစ်ပြီး ရွှေနှင့်ထပ်တူ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကန့်သတ်ထားသည့်လက်ဖက်ပင် ၁၈ ပင် မှသာ ရရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်တောင်မှ နှစ်စဉ် ၄၀၀ ဂရမ်သာ ပေးနိုင်သည်။ လက်ဖက်ရည်လုပ်ပါက အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ သောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်ဆိုသည်က မည်သည်အရာနည်း။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိတော့တဲ့ အစားအစာပစ္စည်းတွေတောင် ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လက်ဖက်ရည်လုပ်သည့်ရေကလည်း ထျန်းရှတောင်တန်းပေါ်က ဝါးသစ်တောထဲမှ ရလာသော အကောင်းဆုံးရေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ အသုံးပြုသည့်ကြက်ဥခွံ ပုံစံလက်ဖက်ရည်ခွက်များကလည်း အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း မင်း မကြိုက်ရင် အခြားသူကို ပေးလိုက်လို့ ရတယ်” </p> <p>ယွမ်ကျိုး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းကို လှည့်မကြည့်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်</p> <p>ကလေးမလေးတွေက ခါးတာ မကြိုက်ကြဘူး” ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ မုရှောင်ယွမ် ကို မျှော်လင့်နေသည့်အမူအရာနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင် တကယ်ပေးလို့ ရလား” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က ယွမ်ကျိုးကို ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ သိထားတာက ယွမ်ကျိုးက ကိုယ်မစားနိုင်သည့် အစားအစာကို အခြားသူကို လုံး၀မပေးတတ်၍ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်” </p> <p>ယွမ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ကောင်းဆိုသည်မှာ နားလည်တဲ့ လူတွေသောက်မှ တန်ဖိုး ‌ရှိခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူက ထိုလူကို အခမဲ့သွားတိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လေ သူဌေးတောင် သဘောတူတယ် ကလေးမလေး မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ငါ့ကို ပေးပါလား ကျေးဇူးပြုပြီးပါကွာ”</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ပုံစံက ကလေးတွေကို လိမ်ပြီး ခေါ်သွားမယ့် သူဟု ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>မုရှောင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်အကျန်ကို တစ်ငုံတည်း သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အရမ်းခါးတယ်” သောက်ပြီးနောက် လျှာထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး စိတ်ထဲမှာ </p> <p> </p> <p>“တကယ့် ချစ်စရာ ကလေးမလေးပဲ”  တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းမှာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မုရှောင်ယွမ် ခွက်ပေးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ သူက ယွမ်ကျိုး၏ ခွက်အပြည့် ကို ပိုလိုချင်သည်။ သို့သော် မယူရဲပါ။</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အဲဒီနားမှာ ထိုင်နေသေး၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ နောက်တစ်ခါလည်း ဒီလက်ဖက်ရည် ထပ်သောက်နိုင်ဖို့</p> <p>တိတ်တဆိတ် နည်းလမ်းထုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွမ် က လိမ္မာသည့် ကလေးမလေး ဖြစ်လို့ ခွက်လှလှတစ်ခွက် ယူပြီး တစ်ဝက်လောက် လက်ဖက်ရည် ထည့်ကာ ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း ကို ပေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နည်းလွန်းတယ် နည်းလွန်းတယ် ထပ်ထည့်ပါဦး မပြည့်သေးဘူး ကလေးမလေး” </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်ရုံလောက်ပဲ ကောင်းပါတယ်</p> <p>မသောက်ပြီးကျန်ရင် အလဟသ ဖြစ်သွားမယ်” </p> <p>မုရှောင်ယွမ် က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး </p> <p>ဦးလေး သောက်နိုင်ပါတယ် ခွက် အပြည့်တောင် သောက်နိုင်ပါတယ်” </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက ချက်ချင်း အာမခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး”  မုရှောင်ယွမ်က မျက်နှာတည်တည်ထားကာ ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>ယခု သူမက ယွမ်ကျိုးလိုပဲ တည်ကြည်စွာ ပြုမူနေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း ကောင်းပါပြီ” </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက မတတ်သာဘဲခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဘေးမှာ ကြည့်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်စားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းကို ကြည့်လျှင် အဆင့်မြင့်ရာထူးရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိသာသည်။ </p> <p>သူ့ရာထူးကို မပြောသော်လည်း အနိမ့်ဆုံးရာထူး မဟုတ်ခြင်းတော့ ယွမ်ကျိုး သေချာ သိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတော့ ကလေးမလေး မုရှောင်ယွမ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းမင်းလက်ဖက်ရည်စွမ်းအားက တကယ် အင်အားကြီးတယ်ထင်တယ်” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်တိတ်လေး သောက်ကာ စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး… လက်ဖက်ရည် တစ်စက်တောင် မပျက်စီးစေရဘူးနော် မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ အစ်ကိုယွမ် ရဲ့ လက်ဖက်ရည်လည်း မသောက်ရတော့ဘူး၊ သူ့ဟင်းလျာတွေလည်း စားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” </p> <p>မုရှောင်ယွမ် မျက်နှာတည်တည်နဲ့ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>မုရှောင်ယွမ် က လက်ဖက်ရည် မကြိုက်ပေမယ့် ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ဒီလက်ဖက်ရည်က အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ကို သိလာသည်။ </p> <p>အဓိကကတော့ ယွမ်ကျိုးရဲ့ ဆိုင်က အစားအစာတွေ အားလုံး စျေးမနည်းသည်ကို သူမ သိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ”  ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက ခွက်ကို အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခွက်က အလွန်ပါးလွှာတဲ့ နို့ရောင် ကြွေထည်မျိုး ဖြစ်ပြီး အပေါ်မှာသစ်ခွ ပန်းပုံ ရေးဆွဲထားသည်။</p> <p>အတွင်းက အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ရည်ရေကြောင့် ပန်းပွင့်တွေက မြက်ခင်းပေါ်မှာ ပေါက်နေသည့်ပုံစံ ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခွက်ကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လုံကျင်း လက်ဖက်ရည်ရဲ့ မွှေးရနံ့ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် သူက စိတ်ထိန်းပြီး  လက်ဖက်ရည်ကိုအရင်ဆုံး ခြုံငုံလေ့လာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ</p> <p>တကယ်ကောင်းတယ်” </p> <p>သူက မချီးကျူးပဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“သောက်ပြီးမှ ကောင်း မကောင်းလား သိရမှာ”  ယွမ်ကျိုးက တစ်ငုံ သောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ဖြင့် သောက်နေသကဲ့သို့ ပြုမူနေသော်လည်း သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန် ချောမွေ့လှပပြီး လက်ဖက်ရည်အခမ်းအနား ဆရာသခင်တစ်ယောက်လို ထင်ရသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်” </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်ကြည့်နေသေးသည်။</p> <p>“ပဲ‌စေ့ရနံ့တောင် ရှိတယ်</p> <p>လုံကျင်းလက်ဖက်ပင်ကို ပဲပင် နဲ့ ပျိုးထောင်တာက တကယ် ကိုအဆင့်မြင့်ပညာ ပဲ” </p> <p>သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သစ်ခွ ပန်းရနံ့လိုလည်း ရှိတယ်</p> <p>ဒါပေမယ့် အဲဒါထက် ပိုကောင်းတယ်၊ရှေးဟောင်း ဇီးသစ်ခွ ပန်းရဲ့ အနူးညံ့ဆုံး ရနံ့လိုပဲ” </p> <p>မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အရမ်းပျော်ရွှင်ကာ နစ်၀င်နေသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရည်အသွေးကို အရောင်၊ ရနံ့၊ အရသာ၊ ပုံစံ နဲ့ ခွဲခြားကြသည်။ အခု ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းကတော့ အရသာအဆင့် ကို ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ခွက်ကို ယူပြီး လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံ စုပ်သောက်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာနဲ့ ရနံ့ကို ပါးစပ်ထဲမှာ ခဏလောက် အချိန်ယူပြီးမှ  မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုရာသီမှာတောင် နွေဦးလို နွေးထွေးသွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားရတယ်” </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက မျက်လုံးဖြည်းဖြည်းဖွင့်ပြီး ယွမ်ကျိုးကို စိတ်ထက်သန်မှု့အပြည့် အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ် ချင်းမင်းခေတ်အကြိုလုံကျင်းလက်ဖက်ရည် လား ”</p> <p>သတိတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ခမ်းနားလှတာ ဒါက ရိုးရိုးချင်းမင်းခေတ်အကြိုလုံကျင်းလက်ဖက်ရည် မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုပြောတာတောင် မလုံလောက်ဘူး” </p> <p> </p> <p>သူကသူ့ဘာသာ ခန့်မှန်းလိုက် ငြင်းခုန်လိုက် ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ချင်းမင်းခေတ်အကြိုလုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ပါပဲ</p> <p>အရည်အသွေး နည်းနည်း ပိုကောင်းတာပါ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းပဲ ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်လား  ဘုရားရေ</p> <p>ငါ့ဘဝတစ်ဝက်ကျော် အလဟသ ဖြစ်သွားပါပြီ</p> <p>အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်ပဲ အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ဘူး</p> <p>ဒီလို လက်ဖက်ရည်ကောင်းကို အခုမှ သောက်ဖူးတယ် ဒါမှပဲ လက်ဖက်ရည်လို့ ခေါ်ရမယ်” </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာချုပ်လင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ ခွက်ထဲက ကျန်နေတဲ့ လက်ဖက်ရည်နည်းနည်းကို မျှော်လင့်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယွမ် ငါ့ခွက်ကို ထပ်ဖြည့်‌ ‌ပေးပါ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဒါရိုက်တာချု</p> <p>ပ်လင်းကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး ကောင်းပါပြီ” </p> <p>မုရှောင်ယွမ်က မျက်နှာမှာဂုဏ်ယူသည့်အပြုံးဖြင့် ထပ်မံဖြည့်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၉၀)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save