Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၄၉၁) </h2> <h2 style="text-align:center">ငါးဟင်းလျာစုံ စားပွဲတော်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက သူ့လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်ဖက်ရည်ထပ်ဖြည့်ပေးရန် မုရှောင်ယွင်အား လှမ်းပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဌာနမှူးလင်းသည် သူ့ခွက်ကို ကပျာကယာ ကမ်းပေးလိုကပြီး ယွမ်ကျိုး သူ့ခွက်ကိုပင် မမြှောက်ရခင်ပင် ဌာနမှူးလင်းက လက်ဦးမှု ယူသွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရော့... ငါ့ခွက်ထဲကို အပြည့်ငဲ့ပေးစမ်းကွာ၊ ငါအကုန်သောက်နိုင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒါက အစ်ကိုယွမ်အတွက်လေ" </p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင်က ဌာနမှူးလင်းကို ကြည့်ကာ  တွေဝေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူဌေးယွမ်လို သဘောထားကြီးတဲ့ ဆရာကြီးက ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ အပြစ်တင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မုရှောင်ယွင်အား မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလျက် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပိတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... အေးပါ၊ အေးပါ၊ မင်းအရင်သောက်လေ၊ ငါ ပြီးမှ သောက်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက ယွမ်ကျိုးစကားအား ချက်ချင်းထောက်ခံလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေတွင် ယွမ်ကျိုးမှာ ဘာဆက်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ပဲ ဆွံ့အသွားရသည်။ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်း တစ်ငုံသောက်ရရေးအတွက် ဌာနမှူးလင်းတစ်ယောက် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဘေးချိတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်း၏ အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့လှသော ဇွဲလုံ့လကြောင့် မုရှောင်ယွင်ခမျာ သူ့အတွက်ပါ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ပေးလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးတွင် အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိလှချေ။ ညစာစားချိန် နီးကပ်လာပြီလည်းဖြစ်ရာ လိုအပ်သည်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေရင်း ယွမ်ကျိုးက မုရှောင်ယွင်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆောင်းတွင်းကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင်  အလုပ်ပြန်ဆင်းလို့ရမလား လာမေးတာပါ။" </p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးမှ လန့်ဖြန့်သွားကာ သူမပါးစပ်ကို ကမန်းကတန်း ပြန်အုပ်ထားမိလိုက်သည်။ အမှန်တွင် သူမလာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံတွင် အကူနှစ်ယောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဖွင့်ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုကိစ္စကို မေ့ဖျောက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ယွမ်ကျိုးဘက်က ရုတ်တရက် မေးချလာသဖြင့် အငိုက်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်ယွမ်... ကျွန်မ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင်က ယွမ်ကျိုးအား မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမခေါင်းထက်မှ ဆံပင်မြင်းမြီးလေးမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ယိမ်းခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်၊ လစာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲပေးမှာနော်" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက သူမ၏ ဒုတိယမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ အဓိကအချက်ကိုသာ  အဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆိုင်ရှင်‌ယွမ်က အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ" </p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ယွမ်ကျိုး အဘယ်ကြောင့် သိသွားသလဲဆိုသည်ကိုပင် ထပ်မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ စားသောက်ဆိုင်ခန်းဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေး... ပျော်လိုက်တာ" </p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင်သည် ဝမ်းသာအားရ လက်သီးဆုပ်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ပြီး ယွမ်ကျိုးနောက် လိုက်ရန်ပြင်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောစော ပြန်တော့လေ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခြေလှမ်းကိုရပ်ကာ သူမကို လှည့်၍ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်၊ ဒါဆို နောက်မှပဲ ပြန်လာခဲ့တော့မယ်" </p> <p> </p> <p>မုရှောင်ယွင်သည် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည် ကုန်သွားပြီ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အခန်းထဲအထိ အရိပ်လိုလိုက်လာသော ဌာနမှူးလင်းအား ကြည့်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်လေးပဲ သောက်ရသေးတာကိုကွာ" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြရင်း မကျေမချမ်း ညည်းတွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက မရှက်မရွံ့ ဆက်တောင်းဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မရှိတော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာ လက်ဖက်ခြောက်တွေ ကျန်သေးတယ်လေကွာ၊ ငါ ၅၀ ဂရမ်လောက်ပဲ ဝယ်ချင်တာပါ၊ ၅၀ ဂရမ်လောက်လေးပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းသည် သူ့လစာအား စိတ်ထဲမှ တွက်ဆကြည့်ရင်း တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ဈေးစကားဆိုလာသည်။ သူသည် ထိုအကောင်းဆုံးအရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ခြောက်အား အများကြီးဝယ်ရန် မရဲသော်လည်း ၅၀ ဂရမ်လောက်ကိုပင် တတ်နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မရောင်းဘူး" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ထပ်မံငြင်းပယ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်း၏ အကြည့်တို့က ယွမ်ကျိုး လက်ဖက်ခြောက်ဘူးဆီတွင်သာ ကပ်ငြိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညစာစားချိန် မရောက်သေးဘူး၊ လောလောဆယ် ဘာဝန်ဆောင်မှုမှ မပေးနိုင်သေးပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်သည်ကို စတင်နှင်ထုတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း ငါ တံခါးဝမှာပဲ ရပ်နေပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းသည် ယွမ်ကျိုး၏ စည်းမျဉ်းများကို မလွန်ဆန်ရဲချေ။ သူ၏ အသက်ဆက်တငန့်ငန့် ဘ၀လေးသည် ယွမ်ကျိုးလက်ထဲမှ လက်ဖက်ခြောက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက လက်ဖက်ခြောက်ရရေးအတွက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျဟန်ဆောင်ပြမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူသည် ထိုအကြံအား သူ့မြေးကြည့်နေသော ဗီဒီယိုမှတဆင့် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ခြောက်တွေက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက နောက်ဆုံးစကားအား ပိတ်ပြောလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ညစာအတွက် စတင်ပြင်ဆင်လေတော့သည်။ ဌာနမှူးလင်းမှာ ထိုနေရာမှ ခွာမသွားသေးပေ။ သူ ယွမ်ကျိုး စကားကို ကြားသော်လည်း တံခါးဝတွင်သာ ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ညစာအတွက် တန်းစီရန် ရောက်လာကြသော ဖောက်သည်များမှာ တန်းစီမည့်အရိပ်အယောင်မပြဘဲ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကိုသာ လည်တဆန့်ဆန့် မျှော်ကြည့်နေသော ဌာနမှူးလင်းကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယင်းယင်းဆိုသည်မှာ ယွမ်ကျိုး၏ ထူးဆန်းသော ပိတ်စာများကြောင့် အမြဲတစေ စိတ်ပျက်နေရသည့် ကောင်မလေးဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမသိဘူးလား၊ သူ စားစရာတစ်ခုခုကို စောင့်နေတာ သေချာတယ်" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက အကဲခတ်ကျွမ်းကျင်သူပီပီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘာလို့ သွားမတန်းစီတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက မျက်လုံးလေးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိချင်တာက ငါမှမဟုတ်တာ၊ မင်းဘာသာ သွားမေးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ တကယ် သိချင်လို့ပါ၊ ကျွန်မအတွက် သွားမေးပေးလို့ မရဘူးလားဟင်" </p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက ချွဲသံလေးဖြင့် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူဟိုင်းတစ်ယောက် ရည်းစားမရနိုင်သည်မှာ သိပ်တော့မဆန်းပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ EQမှာ ယွမ်ကျိုးနှင့် ချွတ်စွပ် တူနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော EQ မြင့်သည့် လင်းဟုန်က "ခင်ဗျား အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်းကြီးရပ်နေပြီး လာမတန်းစီဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ စားရမှာမဟုတ်ဘူးနော်" ဟ</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါနော်"</p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက လင်ဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ ငါက လာစားတာမှ မဟုတ်တာ" </p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းက ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်က ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ဆို တခြားသူတွေနဲ့ အလုပ်ကိစ္စ မဆွေးနွေးဘူး" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သူ့ကိုပြောစရာ အလုပ်ကိစ္စလည်း မရှိပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>ဌာနမှူးလင်းသည် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော လက်ဖက်ခြောက် ၅၀ ဂရမ်လောက်ကိုသာ ဝယ်ချင်ခြင်းဖြစ်ရာ ခေါင်းရမ်းပြလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှသာ ငါဝယ်ချင်တာ လက်ဖက်ခြောက်လေးပါကွာဟု  တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စားဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်ကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များအားလုံး သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားကြလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>စားသောက်ရန်လည်းမဟုတ်၊ စီးပွားရေးကိစ္စလည်း မဟုတ်သောကြောင့် လင်းဟုန်နှင့် ဝူဟိုင်းတို့သည် သူ့ကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ ဤလူက အစကတည်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သော်လည်း နံပါတ်လက်မှတ် သွားမယူခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်အကြောင်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ စိတ်ဝင်စားမှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ရှင်က ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယင်းယင်းက လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။ ဌာနမှူးလင်းလည်း ဖောက်သည်များစွာ၏ အကြည့်များက သူ့ထံ စူးစိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ  လန့်ဖြန့်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ ဒီ... ဒီတိုင်း တစ်ခုခုကို လာကြည့်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးထံတွင် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော လက်ဖက်ခြောက်များ ရှိနေကြောင်း သူတို့အား ပြောပြလောက်အောင် သူ မမိုက်မဲပေ။ သူသာ မပြောပြလျှင် နည်းနည်းရနိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ လူအများသိသွားပါက သူ့အခွင့်အရေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်များက တစ်သံတည်း ရေရွတ်လိုက်ကြပြီးနောက် သူ့အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ကျိုးရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဂွကျကျလူတွေက အများသားမဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်မဖွင့်မီ ဆယ်မိနစ်အလိုတွင် ယွမ်ကျိုးဖုန်းမှာ မြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်တွင် ယွမ်ကျိုး လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း တတိယအကြိမ် အဆက်မပြတ် မြည်လာမှသာ ယွမ်ကျိုးသည် လက်ကိုသုတ်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၊ ကျွန်တော့်ဆိုင်ဖွင့်ချိန်က အခုပဲ စတော့မှာမို့လို့..."</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ မင်းရဲ့ အချိန်ဇယားကို ငါ မှတ်မိပါသေးတယ်၊ ဆယ်မိနစ် လိုသေးတယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌကျိုးသည် ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်မရှည်သော လေသံကို ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် အလေးအနက်ပင် ပြောလိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုပြောပါ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေတ္တတန့်သွားပြီး ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် မင်း ဘာဟင်းတွေ ချက်မလဲဆိုတာ လာမေးတာပါ၊ ငါတို့ရဲ့အကြိုက်တွေကိုလည်း မင်း မေးသင့်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွမ်ကျိုး အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဟင်းလျာအသစ်များအကြောင်း အခြားသူများကို ကြိုတင်ပြောပြလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ယွမ်ကျိုးသာ အခြားသူများအား ဤမျှတရင်းတနှီး မဆက်ဆံဖူးသောကြောင့် အနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အမူအရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြခဲ့ပေ။ သူသည် လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် အဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါးပါ၊ ချူရှောင်ရော ဥက္ကဋ္ဌကြီးရော ငါးစားတယ်မလား၊ ခင်ဗျား ခေါ်လာမယ့် တခြားလူတွေလည်း ငါးစားကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းချက်ခဲ့တဲ့ ငါးဟင်းရည်ပူပူလေးရဲ့ အရသာက ငါ့အာခေါင်ထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ၊ မင်း ငါးဟင်းလျာတွေ ချက်တဲ့စကေးက အရမ်းကောင်းတယ်" </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲ့ လေသံတွင် ကျေနပ်အားရမှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို ဒါပဲနော်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။ ယခု</p> <p>ချူရှောင်၏ နာမည်ကျော် ဘဲငန်းအသည်းဟင်းလျာအား ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက် သူ၏ ငါးဟင်းလျာစုံဖြင့် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ယှဉ်ပြိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို လူတိုင်း ရင်တမမ စောင့်ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save