Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">စားဖိုမှူး ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကို မှင်တက်အံ့ဩသွားစေခဲ့သော ဓားချက်တစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချူရှောင်သည် နောက်တစ်လုတ်ကို ထပ်မံ မြည်းစမ်းလိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားလေသည်။ ဒီကိစ္စရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ ဖော်ထုတ်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီမင်ဟွေ့နှင့် လျူထုန်တို့မှာ အံ့ဩမှင်တက်စွာဖြင့် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရိုးရိုး ငါးအရေခွံပဲလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရသာရှိနေရတာလဲ" လျူထုန်သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရသာက လတ်ဆတ်နေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဟင်းချိုမှုန့်လိုမျိုး အရသာမျိုးလည်း လုံးဝမရဘူး" လီမင်ဟွေ့လည်း  ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... မင်းတို့ကောင်တွေ အခုလောက်ဆို သဘောပေါက်လောက်ပြီမလား" ကျိုးရှိကျဲက သူ၏ တပည့်များကို လှည့်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ရဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းက အရင်လိုပဲ ထက်မြက်နေဆဲပါပဲ" လီမင်ဟွေ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ ရိုသေစွာ ဖြေလိုက်လေသည်။ သို့သော် လီမင်ဟွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယွမ်ကျိုးအား အထင်ကြီးလေးစားသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါးအရေခွံက လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိတာ မှန်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကတော့ သုညပဲ" လျူထုန်သည် ဟင်းများကို တရစပ် နှိုက်စားနေရင်းကပင် မကျေမနပ် ပွစိပွစိလုပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် ရပ်စောင့်ခဲ့ရသည့် ကိစ္စကို သူ နာကြည်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးက မင်းထက်တော့ သာသေးတယ်" ကျိုးရှီကျဲက ၀င်ထေ့ငေါ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လျိုတုန်းသည် မွေးရာပါ ဟင်းချက်ပါရမီ ထူးချွန်သူဖြစ်ရာ အနည်းငယ် လမ်းပြပေးလိုက်သည်နှင့် လွယ်ကူစွာ နားလည်သဘောပေါက်လေ့ရှိပြီး အပြင်းအထန် ကြိုးစားအားထုတ်ရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး လီမင်ဟွေ့၊ သူ့ဆရာနှင့် ပါရမီရှင် ချူရှောင်တို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမှ အဖတ်လုပ်လေ့ မရှိပေ။ ဤသို့သော မောက်မာမှုများကြောင့် သူ၏ လူမှုဆက်ဆံရေးမှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် အဆင်မပြေလှချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဆရာ့ကိုတော့ အမြဲ လေးစားပါတယ်နော်" လျူထုန်က စနောက်သံလေးဖြင့် ပြောလာသည်။ သူက အခြားသူများအား ဂရုစိုက်မစိုက်တက်ချေ။</p> <p> </p> <p>"စကားတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး" ကျိုးရှီကျဲသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီမင်ဟွေ့... နေဦးလေ၊ မင်း တိတ်တိတ်လေးနဲ့ ငါးတွေအကုန် စားပစ်တော့မလို့လား၊ ငါ့အတွက်လည်း ချန်ထားဦးဟ" ကျိုးရှီကျဲသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးကျန်နေသေးသော ငါးအရေခွံသုပ် ပန်းကန်ဆီသို့ လက်ကို အလုအယက် လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" လီမင်ဟွေ့သည် တူကို ရိုသေစွာ ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားဟန်ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီမင်ဟွေ့သည် အစားအစာကို သူတစ်ပါးထံမှ လုစားလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ချူရှောင်လောက် အစားမက်သူ မဟုတ်ချေ။ ချူရှောင်မှာ နောက်မှ စားသော်လည်း လက်သွက်လွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးရှီကျဲတစ်ယောက် သူ့ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူက ပန်းကန်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဟင်းအနည်းငယ်ကို ဇွန်းဖြင့်ကော်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်" သူ စားပြီးသွားသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် အလွန်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာကို သဘောပေါက်သွားလို့ အဲ့လို အသံဖမ်းနေရတာလဲ၊ လူကြီးကို ရိုသေရမယ်၊ လူငယ်ကို သနားညှာတာရမယ် ဆိုတဲ့ အသိတရား မင်းမှာ မရှိဘူးလား" ကျိုးရှီကျဲက ဟင်းလုစားခံရသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ခင်ဗျားရဲ့ ဓားရေးစွမ်းရည်က တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတာပဲ" ချူရှောင်သည် ကျိုးရှီကျဲ၏ အပြစ်တင်စကားများကို လျစ်လျူရှုထားကာ ယွမ်ကျိုးကိုသာ စူးရှစွာ ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုချီးကျူးစကားကို အေးအေးဆေးဆေးပင် လက်ခံလိုက်လေသည်။ သို့သော် သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူကျေနပ်မှုများက လှိုင်းထန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်မလုပ်ပနဲ့၊ ဒီနေ့ ငါ့ပိုင်နက်ထဲကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ မင်းအတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး...</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ကျိုးရှီကျဲသည် ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဟင်းလျာ၏ အရသာကိုသာ အာရုံနစ်ဝင်နေခဲ့ပြီး ချက်ပြုတ်သည့် နည်းလမ်းကို မတွေးမိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာချူ... ခင်ဗျား သူ့ကို အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ ထင်တယ်" လီမင်ဟွေ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် စောဒကတက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဆရာချူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က တကယ့်ကို ချဲ့ကားလွန်းနေတယ်" လျူထုန်ကလည်း ချူးရှောင်၏ စကားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... ခင်ဗျားရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အံ့မခန်းဆိုပေမယ့် ဒီဟင်းပွဲနောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ခင်ဗျား မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်" ချူရှောင်သည် တပည့်နှစ်ယောက်ကို အဖတ်ပင်မလုပ်ဘဲ ကျိုးရှီကျဲအား သနားကရုဏာသက်သည့် လေသံဖြင့် ခနဲ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဟမ်း... အဟွတ် .. လူတိုင်းက မင်းလိုမျိုး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ပါရမီတွေ ပါလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အခြေအနေကို ထိန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ကို မှန်းခိုင်း မနေနဲ့တော့။၊ ပြောစရာရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုသာ ဖွင့်ပြောပြစမ်းပါ" သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အသေးစိတ်လေး ရှင်းပြပေးပါဦး" လီမင်ဟွေ့မှာ အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသူဖြစ်၍ ဒေါသကိုထိန်းကာ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လျူထုန်မှာ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြရန် ခပ်ဟဟ နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"'ဆောင်းဝတ်စုံ၀တ်ပြီး ပိုးကတ္တီပါရက်လုပ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဒီဟင်းပွဲမှာ သုံးထားတဲ့ ငါးအရေခွံက မယုံနိုင်လောက်အောင် လတ်ဆတ်နေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိကြလား" ချူးရှောင်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ပန်းကန်အလွတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့၊ အရည်အချင်းရှိတဲ့ စားဖိုမှူးတိုင်း လတ်ဆတ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းကိုပဲ သုံးကြမှာပဲလေ၊ ဈေးထဲကနေ သွားဝယ်ဖို့တော့ နည်းနည်းလေး ခက်မယ်လို့တော့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လျူထုန်က လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ခနဲ့လိုက်၏။ သူ့စကားထဲရှိ အရည်အချင်းရှိသည့်ဟူသော စကားက ယွမ်ကျိုးအား သွယ်ဝိုက်၍ လှောင်ပြောင်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ဆိုင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးတွေချည်းပါပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လည်း ဒါကို လွယ်လွယ်ကူကူ သိနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ဟင်းပွဲများစားပွဲပေါ်သို့ လာချစဉ် လေးလေးနက်နက်ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ နှာခေါင်းစည်း နောက်ကွယ်မှ ယွမ်ကျိုး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးဝင်နေသော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော လေသံမှာ အတော်ပင် လေးနက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိတယ်" လီမင်ဟွေ့သည်  ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟား ဟား... မင်းတို့က ပါရမီလည်း မပါဘူး၊ အမြင်လည်း မစူးရှဘူး၊ ဆရာကောင်း တစ်ယောက်ရှိနေတာတောင် မင်းတို့အတွက် သိပ်အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်သည်  ထိုလူနှစ်ဦး၏ အကင်းမပါးမှုကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားပြီး ဝေဖန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ... ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားက ဉာဏ်ကြီးရှင်စားဖိုမှူးကောင်း တစ်ယောက်ပဲကို၊ ဒါဆို ဘယ်အချက်တွေပေါ် အခြေခံပြီး ဒီဟင်းပွဲက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတယ်လို့ သတ်မှတ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်မလား" </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူထုန်က ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ပက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က သူတို့ အကောင်းဆုံး ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကို ချူရှောင်ထံ မြည်းစမ်းရန် ယူသွားခဲ့စဉ်က ချူရှောင်သည် စားလို့တော့ ရသားပဲဟူသော စကားကိုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့အတွက် လုံးဝ လက်မခံနိုင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း မီရှီလင် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်ရှိ အသက်အငယ်ဆုံး စားဖိုမှူးဖြစ်နေသောကြောင့် အဆုံးတွင် ကျိတ်မှိတ်၍ လက်ခံခဲ့ရလေသည်။ ယခုအခါတွင် လူသိနည်းလှသော ယွမ်ကျိုးဆိုသည့် စားဖိုမှူးလေးအား ချူရှောင်က အထွတ်အထိပ်ရောက်ဟုပင် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေလေရာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လတ်ဆတ်တယ်ဆိုတာ သိရက်နဲ့ မင်းတို့က မေးနေသေးတယ်နော်၊ အဲ့ဒါ မင်းတို့ နားမလည်သေးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ ငါးအရေခွံကို စခွာလိုက်တဲ့ အချိန်ကနေစပြီး ငါတို့စားပွဲပေါ် ရောက်လာတဲ့ အချိန်အထိ ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာဘူး၊ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား" ချူးရှောင်က ယွမ်ကျိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ အတည်ပြုသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." </p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လီမင်ဟွေးမှာ တွေးမိသွားပြီး မှင်တက်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် လျိုတုန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြင့် "ဆယ်မိနစ်နဲ့ ပြီးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို မြန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်လည်း အထွတ်အထိပ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တော့ မထိုက်တန်သေးဘူး" </p> <p> </p> <p>"ဟား ဟား... မင်းတို့က အရမ်းတုံးအတာပဲ၊ ငါးကို ရေထဲက ဆယ်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်ကနေစပြီး ငါးအရေခွံ ခွာချလိုက်တဲ့အချိန်အထိ ဒီတစ်၀က်မှ ပျက်စီးမနေတဲ့ ငါးအရေခွံ တစ်ခုလုံးကို ရဖို့အတွက် သူဌေးယွမ်က ဓားတစ်ချက်တည်းပဲ သုံးသွားတာကွ၊ မင်းတို့ အခု နားလည်ပြီလား။" ချူးရှောင်သည် ယွမ်ကျိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အလွန်သေချာသော လေသံဖြင့် ပြေ။လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"စကားမစပ်... မင်းတို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အဲ့ဒီလို ဓားချက်မျိုးကို သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသိသလောက်တော့ ဒီလောကမှာရှိတဲ့ စားဖိုမှူး ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ဒီလောက် မြန်ဆန်တိကျတဲ့ ဓားချက်မျိုးကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>ချူရှောင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီမင်ဟွေ့နှင့် လျူတုန်တို့ကို လုံးဝ အဖတ်မလုပ်တော့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ယွမ်ကျိုးကိုသာ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ပါသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော သွေးဆူမှုမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဓားတစ်ချက်တည်း သုံးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အစပိုင်းတွင် လျူထုန်သည် ထိုစကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"တစ်ချက်တည်းလား၊ ဒီလိုနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ ငါးအရေခွံရဲ့ အကောင်းဆုံး အရသာနဲ့ လတ်ဆတ်မှုကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့်... ဓားတစ်ချက်တည်း သုံးတယ်ဆိုတာက လူသားစွမ်းအားနဲ့ တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်လို့လား" အတည်ငြိမ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သူ လီမင်ဟွေးပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် အတည်ပြုချက်ရရန် သူ၏ဆရာ ကျိုးရှစ်ကျဲ့ထံသို့ အားကိုးတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူ့လိုမျိုး အဆင့်ရောက်နေတဲ့သူ ဆိုရင်တော့ လတ်ဆတ်တဲ့ ငါးအရေခွံကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရိုးရှင်းတဲ့ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခွာချနိုင်လိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လေးလေးနက်နက် ထပ်ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက်တောင် လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိနေတာကိုး၊ ငါ့ပါးစပ်ထဲမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ ငါးတစ်ကောင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ အရည်တွေ လျှံကျလာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲသည် ရင်သပ်ရှုမောစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ ယခုအခါ သူသည် ယွမ်ကျိုးအား အတွေ့အကြုံနုသော စားဖိုမှူးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝ မသတ်မှတ်တော့ချေ။ ထိုအစား ချူရှောင်ကဲ့သို့ ဂန္ထဝင်မြောက် ပါရမီရှင် စားဖိုမှူးကြီးတစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဓားတစ်ချက်တည်း သုံးခဲ့တာပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လျှာက အရသာခံနိုင်စွမ်း အရမ်းကို မြင့်မားတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပင် အတည်ပြုပေးလိုက်ရာ ထိုစကားက လျူထုန်၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ယုံကြည်မှုကိုပါ တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ရိုးရှင်းတဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါးအရေခွံကို အပြည့်အဝ ခွာနိုင်တယ်တဲ့လား၊ သူချက်ပြုတ်နေတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" </p> <p> </p> <p>လျူထုန်က မှင်တက်စွာဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထိုသို့သော ဟင်းချက်စွမ်းရည်များမှာ လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီး အလွန်တရာ ကြောက်မခန်းလိလိ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့၊ အဲ့ဒါအပြင် မင်း ငါးအရေခွံကို မခွာခင် ငါးကို အရင်ပေါင်းတောင်ပေါင်းခဲ့သေးတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ပူလောင်နေတဲ့ အပူချိန်မှတောင် ဘာလို့ ငါးအရေခွံက နည်းနည်းလေးမှ ကျုံ့မသွားရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ချူရှောင်သည် သူ ဖြေရှင်းမရသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို တွေ့သွားသကဲ့သို့ ယွမ်ကျိုးအား စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်</p> <p>နေလေတော့သည်။</p> <p>စားဖိုမှူး ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကို မှင်တက်အံ့ဩသွားစေခဲ့သော ဓားချက်တစ်ချက်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save